ตอนที่ 342 ความหวาดกลัวของเสี่ยฉีบา ฟรีครับ

“จริงๆแล้ว”

หยานฉีมองไปที่เสี่ยฉีบาบนหลังม้าและพูดว่า "ข้าคือหยานฉี"

เมื่อได้ยินแบบนี้รอยยิ้มของเสี่ยฉีบาก็หุบลงทันที

“เจ้าพูดอะไรของเจ้าน่ะ?”

เสี่ยฉีบามองไปที่หยานฉีด้วยความประหลาดใจ

"ข้ามีชื่อว่าหยานฉี"

หยานฉีพูดชื่อของเขาอีกครั้ง

"ฮ่าๆๆ ในที่สุดหยานฉีก็เอ่ยชื่อของเขาออกมาแล้วล่ะ"

"เป็นฉากที่น่าสนใจที่สุดที่ข้าเคยเห็นในชีวิตเลยล่ะ”

“มาดูกันว่าเจ้าเสี่ยฉีบามันจะพูดอะไรต่อ”

คนรอบข้างหลายคนต่างพากันหัวเราะออกมา

เมื่อเสี่ยฉีบาได้ฟังคำพูดของผู้คน รูม่านตาของเขาก็หดตัวอย่างรวดเร็ว

ถ้าเป็นแค่หยานฉีพูดคนเดียว เขาอาจจะคิดว่าหยานฉีกำลังโกหกเขาแต่หลายๆคนเองก็พูดแบบนั้นออกมาเช่นกัน

เมื่อคิดได้แบบนี้ เสี่ยฉีบาถึงกับขนลุกไปทั้งตัวและเหงื่อก็ไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้

“เจ้า..เจ้า..เจ้าคือหยานฉีคนนั้นจริงๆงั้นหรือ?”

แน่นอนว่าเขาเคยได้ยินชื่อของหยานฉีมาก่อน แต่ว่าเขาไม่เคยเห็นหยานฉีตัวเป็นๆ

“แล้วเจ้าคิดว่า” หยานฉีมองไปที่เสี่ยฉีบาที่ทั้งร่างกายของเขากำลังตกตะลึง จิตสังหารที่พุ่งออกมาพร้อมกับหยานฉีที่พูดต่อว่า “ข้าเป็นตัวจริงไหม?”

อะ...อะ...อะ

เสี่ยฉีบากลัวมากจนตกลงจากหลังม้า

จิตสังหารแบบนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

เสี่ยฉีบาไม่เคยคิดมาก่อนว่าหยานฉีจะมีจิตสังหารที่น่าสยดสยองเช่นนี้

จิตสังหารที่น่ากลัวเช่นนี้ทำให้เขาไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้

ในตอนนี้ความแข็งแกร่งทั้งร่างกายของเสี่ยฉีบานั้นหมดไป แม้ว่าเขาต้องการจะลุกขึ้นจากพื้นแต่เขาก็ไม่สามารถลุกขึ้นได้

เขารู้ว่าหยานฉีได้ชนะการประลองและได้เป็นศิษย์ของหลิงจง แม้ว่าเขาจะถูกฆ่าตายในเมืองตี้หยุนแห่งนี้ก็จะไม่มีใครเอาผิดหยานฉี

"หยานฉี...ข้าขอโทษ....ข้ามันโง่เอง...ข้าปากเปราะ...ข้าปากเสีย..ข้า..ข้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว..ข้าขอโทษ..”

เมื่อพูดจบแล้วเสี่ยฉีบาก็ตบปากตัวเองแบบไม่หยุดหย่อน

ผู้ชมทุกคนมีความสุขมากที่ได้เห็นฉากดังกล่าวนี้

"เอาล่ะ"

หยานฉีกพูดกับเสี่ยฉีบา

แม้ว่าเสี่ยฉีบาจะไม่กล้าฟังคำพูดของหยานฉีแต่เขาก็หยุดตบปากของเขาอย่างรวดเร็ว

"ครั้งหน้า เจ้าจะกล้าขี่ม้าเร็วขนาดนี้ในเมืองตี้หยุนหรือไม่?"

“ข้าไม่กล้า ข้าไม่กล้าอีกแล้ว”

เสี่ยฉีบาส่ายหัวอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ในขณะเดียวกัน หัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยความเสียใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด หากเขารู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาคือหยานฉี เขาจะทำความเคารพให้กับเขา และเขาจะไม่กล้าพูดแบบนี้กับหยานฉี

"งั้นก็ไปได้แล้ว"

หยานฉีผายมือให้เสี่ยฉีบา

เมื่อเสี่ยฉีบาได้ยินคำนี้เขารู้สึกว่าเขารอดจากความตายแล้ว

ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นจากพื้นและหลังจากนั้นเสี่ยฉีบารีบขี่ม้าออกไปอย่างรวดเร็ว

หยานฉีส่ายหัวเบาๆและยิ้ม เขาแค่ต้องการให้เสี่ยฉีบาเข้าใจว่าการขี่ม้าในเมืองตี้หยุนไม่ควรขี่เร็วขนาดนั้น

แต่เสี่ยฉีบากลับไม่หยุดม้าแล้วยังพูดจาปากเสียต่อหน้าเขาแทน ดังนั้นเขาจึงต้องสั่งสอนเล็กน้อย

หลังจากนั้นหยานฉีก็เดินเล่นอยู่ในเมืองตี้หยุนนานกว่าสิบนาทีและพบว่ามีคนที่อิจฉาชื่นชอบและคลั่งไคล้ตลอดทาง

เมื่อได้เห็นหน้าตาแบบนั้น ใบหน้าของหยานฉีกลับดูสงบมาก เพราะว่ามันเป็นหน้าตาของโลกที่เขาเคยปกป้องมาเมื่อก่อนหน้านี้

เมื่อนึกถึงหน้าตาของผู้คนแบบนี้แล้ว...

หยานฉีอยากจะหัวเราะออกมาเล็กน้อย

เพราะเขารู้สึกว่ามีประโยคที่สามารถตีความบุคลิกของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"หากเจ้าเดินผ่านดอกไม้มากมาย ใบไม้จะไม่กล้าแตะต้องตัวเจ้า"

หลังจากที่เดินจนรู้สึกเบื่อหน่ายแล้วหยานฉีก็กลับไปที่ตระกูลหยาน

หลังจากกลับไปที่ตระกูลหยานแล้ว หยานฉีก็เตรียมการสำหรับการเดินทางไปหาหลิงจง