ตอนที่ 341 เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกันเรอะ ฟรีครับ

ผู้คนบนถนนที่หลีกทางให้ได้แต่ถอนหายใจ พวกเขาคิดว่าถ้าพวกเขาถูกรถม้าชนเขาพวกเขาคงต้องตายอย่างแน่นอน

ทันใดนั้นพวกเขาพบว่าม้าตัวสูงนั้นกำลังวิ่งไปหาชายหนุ่มที่ไม่ได้หลบทาง

แต่พวกเขารู้ว่าชายหนุ่มคนนั้นเป็นใคร

พวกเขาทุกคนรู้ว่าคนที่กำลังยืนขวางนั้นม้าตัวนั้นคือหยานฉี

เมื่อได้เห็นแบบนี้ ใบหน้าของผู้คนทั้งหมดก็แสดงออกมาด้วยความดีใจเพราะพวกเขารู้ว่าพวกเขาจะได้เห็นเรื่องบางเกิดขึ้น

ชายที่ดูกำยำคนนั้นเห็นว่าหยานฉีไม่มีความคิดที่จะหลบ ดังนั้นเขาจึงบังคับให้ม้าหยุด

“เจ้าอยากตายมากเลยรึไงถึงได้กล้ามาขวางทางข้าน่ะ?”

"เจ้าเป็นใครกัน?"

หยานฉีถามกับชายคนนั้นทันที

เมื่อชายคนนั้นได้ยินคำถามของหยานฉีเขาจึงเยาะเย้ยและตอบว่า "เฮอะๆ ข้าชื่อเสี่ยฉีบา!"

อะไรนะ?

เสี่ยฉีบางั้นหรือ?

หยานฉีตัวแข็งเล็กน้อย

เพราะเขารู้สึกว่ามันเป็นชื่อที่ตลกมาก

เห็นได้ชัดว่าเสี่ยฉีบานั้นไม่รู้จักหยานฉี เขามองไปที่หยานฉีอย่างเย็นชา ในสายตาของเขานั้นหยานฉีเป็นเด็กวัยรุ่นที่ไม่รู้จักความต่างชั้นของสวรรค์และโลกเท่านั้น

ผู้ชมทั้งหมดต่างก็หัวเราะในใจเพราะเสี่ยฉีบายังไม่รู้ว่าเขากำลังอวดดีอยู่กับใคร

"เจ้าจะขี่ม้าบนถนนก็ได้ แต่อย่าขี่ให้มันเร็วมากเกินไปเพราะมันอาจจะทำร้ายผู้คนได้"

หยานฉีพูดกับเสี่ยฉีบาที่มีร่างกายกำยำและม้าตัวใหญ่

เสี่ยฉีบาตกตะลึงเพราะเขาไม่เคยคิดว่าหยานฉีจะพูดกับเขาแบบนี้

“รีบออกไปจากที่นี่และอย่ามาขวางทางข้า!”

เมื่อได้ฟังแบบนั้นเสี่ยฉีบาก็ตะโกนใส่หยานฉี

หยานฉีไม่แยแสต่อคำพูดของเสี่ยฉีบา แต่เขากลับนิ่งเฉยราวกับว่าเขาไม่ได้ยินคำพูดของเสี่ยฉีบาเลยแม้แต่นิดเดียว

เมื่อเห็นว่าหยานฉีไม่คิดที่จะหลีกทางให้ เสี่ยฉีบาก็อดไม่ได้ที่จะโกรธมากทันที

“ไอ้หนู ข้าเป็นถึงช่างฝีมือระดับสูงระดับ 11 เจ้าไม่คิดว่าข้าจะฆ่าเจ้าเลยงั้นหรือ?”

เสี่ยฉีบาไม่ใช่คนโง่ เมื่อเขาเห็นว่าหยานฉีมีอารมณ์ที่ไม่ธรรมดาและสวมชุดผ้าไหมกับผ้าซาติน เขารู้ว่าหยานฉีอาจเป็นคนของตระกูลใหญ่ในเมืองตี้หยุนแห่งนี้

เมื่อเหล่าผู้ชมได้ฟังคำพูดของเสี่ยฉีบาแล้วพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

นั่นเพราะคำพูดของเสี่ยฉีบานั้นตลกเกินไป แม้ว่าช่างฝีมือระดับสูงระดับ 11 จะเก่งจริงๆแต่เขายังไม่เก่งพอเมื่ออยู่ต่อหน้าหยานฉี

เพราะเสี่ยฉีบาไม่รู้ว่าในการประลองนั้น หยานฉีได้ฆ่าหลินเจี่ยซึ่งเป็นช่างฝีมือระดับสูงระดับ 11 ได้อย่างง่ายดาย

“เป็นแค่ช่างฝีมือระดับสูงระดับ 11 เนี่ยนะ” หยานฉีมองไปที่เสี่ยฉีบาบนหลังม้า “ข้าไม่อยากจะทำอะไรเจ้า ข้าอยากให้เจ้าขอโทษข้าเท่านั้น”

หยานฉีรู้สึกว่าคำขอของเขาไม่มากเกินไป เพราะเสี่ยฉีบาไม่ได้รับอนุญาตให้ขี่ม้าเร็วขนาดนี้ในเมืองตี้หยุน

เมื่อเหล่าผู้ชมได้ฟังคำพูดของหยานฉีทำให้พวกเขาทั้งหมดคิดว่าหยานฉีเป็นคนดี เพราะถ้าเป็นคนอื่นของตระกูลใหญ่เขาคงจัดการกับเสี่ยฉีบาไปแล้ว

ฮ่าๆๆๆ!

แต่สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดคือเสี่ยฉีบาหัวเราะออกมาราวกับว่าเขาไม่เคยได้ยินเรื่องตลกแบบนี้มาก่อน

“มีอะไรน่าขำมารึไง?”

หยานฉีถามเสี่ยฉีบาด้วยความสงสัย

“ไอ้หนู เจ้าคิดว่าเจ้าสมควรได้รับคำขอโทษจากข้างั้นเรอะ?”

“แล้วถ้าข้าจะให้เจ้าต้องขอโทษข้าจริงๆล่ะ?”

หยานฉีถามเสี่ยฉีบาออกไปอีกครั้ง

เสี่ยฉีบาดูเย็นชาเพราะเขาไม่เข้าใจว่าทำไมใบหน้าของหยานฉีถึงยังสงบได้

“เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกันเรอะเจ้าหยานฉี?”

เสี่ยฉีบาถามหยานฉีด้วยความเย้ยหยัน

เมื่อผู้ชมคนอื่นๆได้ยินแบบนี้ พวกเขาจึงเข้าใจได้ว่าเสี่ยฉีบานั้นไม่รู้จักหยานฉีเลยแม้แต่น้อย

ถ้าเสี่ยฉีบารู้ว่าชายหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าเขาเก่งกาจแค่ไหนเขาจะได้เห็นนรกบนดินที่แท้จริง