ตอนที่ 25 ลายแทงสู่ขุมทรัพย์

ตอนที่ 25 ลายแทงสู่ขุมทรัพย์

(ผู้แต่ง- มีผู้คนจำนวนมากวิพากษ์วิจารณ์ ทำให้เนื้อเรื่องถูกปรับเปลี่ยนครั้งใหญ่ ขออภัยที่บางความคิดเห็นอาจไม่ตรงกับเนื้อหา)

ภายในพระราชวังอันหรูหราตระการตา นักเวทรักษาหลายสิบคนล้อมรอบกษัตริย์แห่งคาออส ผลัดกันร่ายเวทมนตร์ชำระล้างใส่พระองค์

คำสาปที่ร่ายไม่หยุดตลอดวันตลอดคืนทำให้กษัตริย์พระองค์นี้อ่อนล้าทั้งกายและใจ พระองค์มีสีหน้าอ่อนเพลีย ร่างกายซูบซีด แม้อุปกรณ์ต้านทานไฟระดับตำนานจะช่วยต้านทานคาถาไฟได้ แต่สำหรับคำสาปโรคระบาดแล้วก็ไร้ทางป้องกัน ท้ายที่สุด อุปกรณ์ระดับตำนานก็ไม่ใช่ของที่หาได้ทั่วไป

ดวงตาของพระองค์ลุกโชนไปด้วยไฟ ตรัสอย่างเกรี้ยวกราดว่า “จอมสาปเวรตะไลนั่น เขาใช้เวทมนตร์สาปได้อย่างไรกันแน่?”

ชาสเคยไปลันเดรีย การถูกสาปก็สมเหตุสมผล แต่พระองค์ไม่เคยออกจากพระราชวังเลย อีกฝ่ายจะสาปพระองค์ได้อย่างไร?

นี่จะต้องทนรับคำสาปโรคระบาดนี้ แล้วทำสงครามกับอาณาจักรอูรุกอย่างนั้นหรือ?

อาเธอร์เซกส์ทั้งโกรธและหงุดหงิด

พระองค์คิดไม่ตกว่าอาณาจักรอูรุกไปมีนักเวทที่ทั้งร้ายกาจและขี้ขลาดเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน

พลั่ก!

กษัตริย์คาออสยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ความโกรธเข้าครอบงำจิตใจ พอดีกับคำสาปโรคระบาดชุดใหม่มาเยือนร่างของพระองค์ ก็พ่นเลือดออกมาคำใหญ่ทันที

......

พริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปอีกหนึ่งเดือน

ระดับพลังเวทของเฮเคตทะลวงสู่ระดับจอมเวทมนตร์ 10 ดาวได้สำเร็จ เหลืออีกเพียงการทะลวงครั้งเดียวก็จะเข้าสู่ขอบเขตของมหาจอมเวทมนตร์ได้แล้ว

กษัตริย์อาเธอร์เซกส์แห่งคาออสสวรรคตกลางคัน กษัตริย์พระองค์ใหม่กลายเป็นเด็กที่อายุไม่ถึงสิบขวบ เจ้าชายองค์อื่น ๆ ต่างก็กลัวว่าถ้าขึ้นครองราชย์จะถูกสาปสังหาร

เฮเคตเห็นว่าได้ผลแล้วจึงหยุดมือ นางสาปสังหารอีกฝ่ายเพียงเพราะไม่อยากเห็นเบ็ตตี้ถูกส่งไป และไม่อยากเห็นอาจารย์อีวานถูกประหารชีวิต ตอนนี้จุดประสงค์ทั้งหมดก็สำเร็จแล้ว เช่นนั้นก็ควรฟื้นฟูสันติภาพโดยเร็วเถอะ

ข่าวการสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันของกษัตริย์คาออสทำให้การจลาจลในแต่ละภูมิภาคหยุดชะงักลง อาจารย์ที่ประจำการอยู่ชายแดนกลับมาแล้วบางส่วน ซึ่งรวมถึงอาจารย์อีวานและศาสตราจารย์เอมานด์

เฮเคตไปเยี่ยมเยียน ไม่ได้เจอกันมาสองปีเศษ อาจารย์อีวานก็ยังคงมีท่าทีสงบนิ่งเช่นเดิม

ร่างกายที่บอบบางสวมใส่ชุดคลุมเวทมนตร์ระดับศาสตราจารย์ ผมยาวสีทองที่เคยยาวถึงข้อเท้าถูกตัดออกไปมากกว่าครึ่ง กลายเป็นยาวประบ่า บนอุปนิสัยที่สงบนิ่งเย็นชากลับแฝงด้วยความโหดร้ายของสงคราม แต่เมื่อมองแวบแรกก็ยังดูเหมือนเด็กประถมอยู่ดี

“เฮเคต พลังที่แท้จริงของเจ้าตอนนี้คืออะไร?” อาจารย์อีวานขมวดคิ้ว

เฮเคตชะงักไป นางไม่คิดว่าเมื่อพบอาจารย์อีวาน ประโยคแรกที่อีกฝ่ายถามจะเป็นเรื่องนี้

“เอ่อ นักเวทระดับกลาง 6 ดาวครับ”

อาจารย์อีวานหัวเราะพร้อมเอ่ยตำหนิว่า “เจ้าหลอกคนอื่นได้ แต่หลอกข้าไม่ได้ นักเวทระดับกลางไม่ทำให้ข้ารู้สึกถึงอันตรายได้หรอก”

เฮเคตตกตะลึง ยังรู้สึกได้อีกหรือนี่ เช่นนั้นพลังของแสงจันทร์นิรันดร์ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนักน่ะสิ?

“นี่เป็นพรสวรรค์ของข้า เจ้าไม่ต้องกังวลว่าคนอื่นจะมองออก อีกอย่าง เจ้าสามารถทำให้ข้ารู้สึกถึงอันตรายได้แล้ว ที่นี่ก็คงไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้มากนักหรอก แล้วเหตุใดจึงยังต้องซ่อนความสามารถไว้?” อาจารย์อีวานถามด้วยความประหลาดใจ

“อาจารย์ครับ บอกท่านได้ แต่ท่านอย่าบอกใครออกไป ไม่อย่างนั้นจะเกิดเรื่องยุ่งยากครับ”

“เป็นเพราะสายเลือดในตัวเจ้าใช่หรือไม่?”

...ท่านหาข้ออ้างให้แล้ว จะไม่มีเหตุผลที่จะไม่ใช้ได้อย่างไรกัน เฮเคตรีบฉวยโอกาสนั้นทันที ยิ้มแล้วตอบว่า “ใช่ครับ เพราะสายเลือด”

“สายเลือดในตำนานย่อมดึงดูดความโลภได้จริง การที่เจ้าซ่อนความสามารถไว้ก็สมเหตุสมผล” อาจารย์อีวานพยักหน้า ไม่ได้ซักไซ้ต่อ หากแต่กล่าวว่า “เมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าก็จงรักษาสภาพเดิมต่อไปเถอะ รอจนกว่าเจ้าจะรู้สึกว่าบอกข้าได้แล้วค่อยมาเล่าให้ฟัง”

“ได้ครับ”

“อืม เช่นนั้นก็ไปเถอะ หลังจากเปิดภาคเรียน ถ้ามีเวลาก็มาเข้าเรียนนะ”

“ครับ...”

เฮเคตลุกขึ้นจากไป

อาจารย์อีวานมองแผ่นหลังของเฮเคต ดวงตาฉายแววสงสัยเล็กน้อย เจ้านี่ทำไมถึงไม่โตขึ้นเลยนะ หรือนี่ก็เป็นผลกระทบจากสายเลือดในตำนานอีก?

หลังจากออกจากเขตศาสตร์แห่งความสงบ เฮเคตก็มายังหอคอยซากปรักหักพังโบราณ เพื่อเยี่ยมศาสตราจารย์เอมานด์

สงครามส่งผลกระทบต่อเขาอย่างมาก ศาสตราจารย์สูงวัยที่เคยเปล่งออร่าความอิสระสบาย ๆ ณ ตอนนี้กลับแผ่กลิ่นอายแห่งความชราโรย ผมขาวและหนวดเคราสีขาวสะอาดก็ดูสกปรกขึ้นมาก

ดวงตาที่เคยส่องประกายเมื่อพูดถึงซากปรักหักพังโบราณและสิ่งมีชีวิตในตำนาน ตอนนี้กลับกลายเป็นเหม่อลอยไปแล้ว

ศาสตราจารย์เอมานด์กลายเป็นชายชราที่มอมแมม

“เฮเคต เจ้ามาแล้ว” บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของศาสตราจารย์สูงวัย ปรากฏรอยยิ้มอย่างมีความสุข

“ครับ ศาสตราจารย์ มาเยี่ยมท่านครับ” เฮเคตยิ้มเล็กน้อย

ศาสตราจารย์เอมานด์เล่าเรื่องราวที่น่าสนใจที่พบเจอที่ชายแดนให้เฮเคตฟัง เขาตั้งใจฟังอย่างเงียบ ๆ

จนกระทั่งพลบค่ำ เขาจึงจากไป

หลังจากกลับถึงบ้าน เฮเคตก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

หลังจากฟาสต์เสียชีวิต งานศพที่สองที่ต้องเข้าร่วม คงจะเป็นของศาสตราจารย์เอมานด์แล้ว

สงครามทำให้พลังชีวิตของชายชราผู้นี้เหือดหายไปอย่างรวดเร็ว

......

วันรุ่งขึ้น

เฮเคตถอนตัวออกจากสภาวะการฝึกสมาธิ และสุ่มของขวัญแห่งโชคชะตาตามปกติ

ติ้ง~

【ของขวัญแห่งโชคชะตา: ท่านได้รับแผนที่ขุมทรัพย์หนึ่งฉบับ และเสีย 100 ปอนด์ทองไป】

แผนที่ขุมทรัพย์?

ต้องใช้เงินถึง 100 ปอนด์ทองเชียวหรือ...

เงินเก็บสะสมมาหลายปีก็มีอยู่แค่นี้เอง ถูกเอาไปทั้งหมดในคราวเดียว ช่างเป็นพรสวรรค์ที่โลภมากจริง ๆ แต่ไหน ๆ ของขวัญครั้งนี้ก็ต้องแลกด้วย 100 ปอนด์ทองแล้ว ผลตอบแทนที่ได้ก็คงจะคุ้มค่าเกิน 100 ปอนด์ทองไปมาก

เฮเคตรับของขวัญ เงินในคลังสมบัติเล็กๆ ของเขาก็หายวับไปทันที แผนที่ขุมทรัพย์เก่าๆ หนึ่งฉบับก็ปรากฏขึ้นในมือเขา

เขาคลี่มันออกดูแล้วก็ไม่เข้าใจ แผนที่ที่วาดในยุคนี้ช่างเป็นนามธรรมเสียจริง หากไม่เคยเรียนมาโดยเฉพาะก็คงอ่านไม่ออก

แต่นี่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เขาสามารถถามดวงดาวได้โดยตรง

ใต้แสงอาทิตย์ ดาวฤกษ์ยามเช้ายังคงพร่าเลือนอยู่

ครู่ต่อมา ดวงดาวก็ส่งข้อความมา

【นี่คือจุดซ่อนสมบัติของจอมเวทมนตร์ผู้หนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในเมืองมอนน์ทางทิศใต้ ภายในบรรจุผลึกพลังเวทที่เขาเก็บได้จากซากปรักหักพังโบราณ ผลึกพลังเวทสามารถช่วยให้นักเวทที่ต่ำกว่าระดับมหาจอมเวทมนตร์เลื่อนระดับดาวได้อย่างรวดเร็ว ปัจจุบันไม่มีการเกิดผลึกพลังเวทอีกแล้ว ทั้งหมดได้เสื่อมสภาพกลายเป็นผลึกเวทธรรมดาไปหมดแล้ว】

นี่คือผลึกพลังเวทโบราณอย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นก็คุ้มค่า 100 ปอนด์ทองแล้วจริงๆ!

เฮเคตรู้สึกเบิกบานใจ กำแผนที่ขุมทรัพย์ไว้ในมือ และบอกกับพ่อแม่ว่าจะขอจากไปชั่วคราวสองสามวัน

มาดามออเดรย์รู้สึกเป็นกังวลอย่างมาก ถามว่า “เฮเคต เจ้าจะไปที่ไหน? ทำไมถึงกะทันหันเช่นนี้?”

เฮเคตยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ผมได้รับแผนที่ขุมทรัพย์มาหนึ่งฉบับ จึงอยากออกไปผจญภัยดูสักหน่อยครับ”

เอิร์ลฟอร์ติสถามว่า “เจ้ามั่นใจว่าจะดูแลตัวเองได้ใช่ไหม?”

เฮเคตตอบว่า “แน่นอนครับ!”

“อืม เช่นนั้นก็ไปเถอะ”

“ขอบคุณครับท่านพ่อ!”

เฮเคตจากไปอย่างมีความสุข

มาดามออเดรย์มีสีหน้าตกตะลึง ราวกับกำลังตั้งคำถามว่า เหตุใดท่านถึงตอบตกลงไป

“เฮเคตไม่ชอบออกจากบ้านมาตั้งแต่เด็ก การเข้าสังคมของเขานั้นแคบเกินไปจริงๆ ตอนนี้อยากออกไปผจญภัย นี่ไม่ใช่เรื่องดีหรือไร? เด็กก็ต้องเติบโตขึ้น เรโวเลนนั่นแหละที่เจ้าปกป้องเขาดีเกินไป เขาถึงได้มีวิสัยทัศน์ที่คับแคบเช่นนี้”

“แล้วถ้าเฮเคตถูกคนหลอกล่ะ? ดิฉันได้ยินมาว่าเพื่อนร่วมชั้นของเขาถูกหลอกให้เข้าไปในลัทธิชั่วร้ายแล้วก็ตาย” มาดามออเดรย์กล่าวอย่างตัดพ้อ

“เขาก็แค่นักเวทระดับกลางเองนะ!”

เอิร์ลฟอร์ติสเปิดและปิดนาฬิกาพกในมือซ้ำไปซ้ำมา แล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นก็จัดหาหน่วยคุ้มกันให้ตามหลังเขาไปเถอะ”