ตอนที่ 14 จอมเวทระดับทางการ

ตอนที่ 14 จอมเวทระดับทางการ

หลังเลิกเรียนในวันถัดมา ทั้งสามคนเดินมาถึงทางแยก เบ็ตตี้และพริลต่างก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าเฮเคตไม่ได้เดินไปในทิศทางที่มุ่งหน้ากลับบ้าน แต่กลับเดินไปทางเดียวกับพริลแทน

เจ้าหมอนี่มีความมุ่งมั่นในการฝึกฝนอย่างแรงกล้าไม่ใช่หรือ ทำไมจู่ๆ ถึงจะไปที่อื่นเสียได้?

"เฮเคต วันนี้จะไม่กลับไปฝึกสมาธิเหรอ?" เบ็ตตี้เอ่ยถามด้วยความสงสัย

"พอดีมีเวทมนตร์สองสามอย่างที่อยากจะเรียนรู้เพิ่มเติมหน่อยน่ะ" เฮเคตยิ้มตอบ

หากจะมัวแต่รอให้ของขวัญแห่งโชคชะตาสุ่มให้ได้รับเวทฉายภาพ เวทมนตร์สัมผัสจิตสำนึก และเวทมนตร์ส่งผ่านข้อมูลเพียงอย่างเดียว ไม่รู้ว่าต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ ดังนั้นการลงมือเรียนรู้ด้วยตัวเองย่อมดีที่สุด

พริลกล่าวอย่างตื่นเต้น "จะไปที่สถาบันธาตุเวทมนตร์โบราณพร้อมกับข้าเหรอ?"

"ข้ามีธุระต้องไปที่สถาบันธาตุพอดี"

เวทฉายภาพจัดอยู่ในกลุ่มเวทมนตร์ธาตุแสง เวทมนตร์สัมผัสจิตสำนึกจัดอยู่ในเวทมนตร์พลังเวทบริสุทธิ์สายลึกลับ ส่วนเวทมนตร์ส่งผ่านข้อมูลจัดอยู่ในศาสตร์แห่งโหราศาสตร์ เวทมนตร์ทั้งสามชนิดนี้ล้วนมาจากระบบความรู้ที่แตกต่างกัน

"ประจวบเหมาะพอดีเลย! ช่วงนี้ที่สถาบันธาตุมีรุ่นพี่ปีสูงๆ มาช่วยสอนเวทมนตร์ระดับฝึกหัดให้พวกเราเยอะเลยล่ะ ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา ข้าเรียนรู้เวทมนตร์ระดับฝึกหัดได้ถึงสามอย่างแล้วนะ!" พริลชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้วพลางกล่าวอย่างมีความสุข

"อืม เก่งมากเลย!"

เมื่อเห็นท่าทางของพริลที่เหมือนอยากจะได้รับคำชม เฮเคตจึงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบหัวของเธอ

เบ็ตตี้รีบกล่าวเสริมขึ้นมาบ้าง "ข้าเองก็เรียนรู้เวทมนตร์ดูดาวได้แล้วเหมือนกัน!"

"เอ่อ... เบ็ตตี้เองก็เก่งมากเหมือนกันครับ..."

เฮเคตยิ้มแห้งๆ แต่ไม่กล้าเอื้อมมือไปลูบหัวเจ้าหญิง

เมื่อทั้งสองแยกย้ายกันไปจนมองไม่เห็นแผ่นหลังของเฮเคตแล้ว ใบหน้าของเบ็ตตี้ก็ปรากฏร่องรอยของความสับสน เธอเริ่มไม่แน่ใจในความคิดที่ตนเองมีต่อเฮเคต เดิมทีเธอเพียงแค่ต้องการให้อีกฝ่ายมาเป็นอัศวินส่วนตัวของเธอเท่านั้น

แต่เธอกลับรู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองแปลกไป เป็นความรู้สึกประหลาดที่เธอเองก็อธิบายไม่ถูก

เฮเคตและพริลมาถึงสถาบันธาตุเวทมนตร์โบราณ แต่ทั้งคู่แยกไปคนละทิศทาง

เวทมนตร์ธาตุโบราณเป็นหนึ่งในวิชาที่ใหญ่ที่สุดของสถาบันแกลนซ์ และมีนักศึกษามากที่สุด ดังนั้นบรรยากาศที่นี่จึงคึกคักกว่าทางศาสตร์แห่งความสงบอย่างเทียบไม่ได้

เฮเคตมาที่นี่เพื่อเวทมนตร์เพียงอย่างเดียว หลังจากแยกกับพริลแล้ว เฮเคตก็ไปตามหารุ่นพี่ที่มีความเชี่ยวชาญด้านเวทฉายภาพเพื่อขอคำชี้แนะ

......

เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปในชั่วพริบตา

【ชื่อ: เฮเคต โนอาห์ ดิ คาริลันส์】

【อายุ: 14/∞】

【เผ่าพันธุ์: แม่มด】

【พลังเวท: นักเวทระดับทางการ 1 ดาว】

【เวทมนตร์: คาถาไฟ (ระดับฝึกหัด·เชี่ยวชาญ), การดัดแปลงผลึกเวท (ระดับฝึกหัด·เชี่ยวชาญ), เวทฉายภาพ (ระดับฝึกหัด·เริ่มต้น)】

【อุปกรณ์: แสงจันทร์นิรันดร์ (ระดับตำนาน·สร้อยคอ)】

【พรสวรรค์ ①: ของขวัญแห่งโชคชะตา】

【พรสวรรค์ ②: แม่มดแห่งดวงดาว (ความใกล้ชิดพลังเวทระดับสูงสุด) (เสียงกระซิบแห่งดวงดาว) (การพิทักษ์แห่งดวงดาว) (พันธะแห่งดวงดาว)】

【พรสวรรค์ ③: พรสวรรค์อายุขัยนิรันดร์】

โชคจากการสุ่มของขวัญแห่งโชคชะตากลับมาตกต่ำเหมือนแต่ก่อนอีกครั้ง ยังดีที่มีพรสวรรค์อายุขัยนิรันดร์ ทำให้สามารถใช้ชีวิตแลกกับระดับพลังเวทมาได้ฟรีๆ ถึงสองครั้ง มิฉะนั้นตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาคงต้องคว้าน้ำเหลวเป็นแน่

เวทมนตร์ระดับฝึกหัดนั้นเรียนรู้ได้ยากยิ่ง แม้จะใช้เวลาเรียนถึงหนึ่งเดือนเต็ม แต่เฮเคตก็ทำได้เพียงระดับเริ่มต้นเท่านั้น นั่นคือพอจะใช้งานออกมาได้บ้าง แต่ก็ยังมีโอกาสร่ายล้มเหลวอยู่ดี

ถัดจากระดับเริ่มต้น ยังมีระดับชำนาญและระดับเชี่ยวชาญตามลำดับ หากคำนวณดูแล้ว การจะฝึกฝนเวทมนตร์หนึ่งบทให้ถึงระดับเชี่ยวชาญอาจต้องใช้เวลาถึงหนึ่งปีเต็ม

เฮเคตถอนหายใจออกมาเบาๆ แม้พรสวรรค์ของขวัญแห่งโชคชะตาจะเป็นเรื่องของพวกนักเสี่ยงดวงล้วนๆ แต่หากไม่มีพรสวรรค์นี้ ชั่วชีวิตนี้ก็คงไม่สามารถฝึกฝนเวทมนตร์ให้เชี่ยวชาญได้กี่บทกัน

......

ณ คฤหาสน์อันหรูหราแห่งหนึ่งในลันเดรีย

หลังจากเดินทางไกลรอนแรมมานานร่วมเดือน ในที่สุดฟอร์ติสก็พาครอบครัวมาถึงเมืองหลวง และสิ่งแรกที่เขาทำคือการไปเยี่ยมเยียนเพื่อนสนิท

"ฟอร์ติส ในที่สุดเจ้าก็มาถึงเสียที" เพื่อนสนิทของเขากล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม

เพื่อนผู้นี้คือที่ปรึกษาของราชวงศ์อูรุก ผู้คอยจัดการความขัดแย้งระหว่างอาณาจักรอูรุกและประเทศเพื่อนบ้านอยู่เสมอ ฟอร์ติสเคยช่วยชีวิตเขาไว้ครั้งหนึ่ง ทั้งสองจึงกลายเป็นเพื่อนตายต่อกัน

"ข้าพาคนมาด้วยค่อนข้างมาก เลยเสียเวลาไประหว่างทางไปบ้าง" ฟอร์ติสอธิบาย ก่อนจะกล่าวต่อ "ข้าได้ยินข่าวลือเรื่องสงครามมาบ้าง แต่ก็ยังไม่แน่ใจ จนกระทั่งได้รับจดหมายจากเจ้านี่แหละ"

"ตอนนี้ยังพูดได้ไม่เต็มปากนัก ข้าบอกได้เพียงว่าโอกาสที่อาณาจักรอูรุกจะเปิดศึกกับคาออสนั้นมีสูงมาก อนาคตจะเป็นอย่างไรล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของกษัตริย์" วินท์ลีย์ อัลเฟรด ส่ายหน้าพลางกล่าว

"ช่วงนี้มีคนแปลกหน้าเข้ามาในอาณาจักรอูรุกมากมาย การที่เจ้าพาครอบครัวมาอยู่ที่เมืองหลวงน่ะถูกแล้ว พักผ่อนอยู่ที่นี่ไปก่อนเถอะ หากช่วงนี้ไม่มีความเคลื่อนไหวใหญ่ๆ นั่นก็หมายความว่ากษัตริย์ของเราไม่อยากทำสงคราม"

"หากไม่ทำสงคราม กษัตริย์ของเราตั้งใจจะลงนามในข้อตกลงยกดินแดนอย่างนั้นหรือ?"

"ใช่แล้ว ทางคาออสเรียกร้องให้เรายกป้อมเดดีให้แก่พวกเขา..."

ทั้งสองสนทนากันในห้องลับอยู่นาน จนกระทั่งราตรีมาเยือน เอิร์ลฟอร์ติสจึงขอตัวลา เขาพาครอบครัวไปที่บ้านเช่าในเขตเมืองเพื่อพักผ่อนชั่วคราว

......

ยามค่ำคืน

เฮเคตกลับมาจากสถาบันธาตุ การเรียนวิชาโทเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งวิชานั้นช่างเหนื่อยล้าเสียจริง

จีน่ายื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้ "นายน้อยคะ วันนี้ ตอนที่ดิฉันกลับมาจากไปซื้ออาหาร พบว่ามีคนสอดจดหมายที่ไม่มีชื่อผู้ส่งเข้ามาค่ะ ดิฉันคิดว่าน่าจะเป็นของนายน้อย"

"จดหมายเหรอ?"

เฮเคตรับจดหมายมาด้วยความสงสัย พลางบอกให้จีน่าไปเตรียมน้ำร้อนเพราะต้องการจะอาบน้ำ

เมื่อกลับขึ้นมายังชั้นสอง

คาดเดาว่าน่าจะเป็นจดหมายจากท่านพ่อ เพราะตามกำหนดการเดินทาง พวกเขาน่าจะมาถึงในวันสองวันนี้แล้ว

แต่เมื่อเปิดซองจดหมายออก สิ่งที่เขียนอยู่ข้างในกลับไม่ใช่จดหมายจากครอบครัว แต่เป็นข้อความสั้นๆ เพียงสี่คำว่า: ระวังนักฆ่า!

เฮเคต: "?"

ไม่ใช่จดหมายจากบ้าน แต่เป็นจดหมายเตือน!

ตลอดเวลาที่อยู่ในสถาบัน ตนเองก็ตั้งหน้าตั้งตาฝึกฝนอย่างสงบเสงี่ยม ไม่เคยไปล่วงเกินใคร แล้วทำไมถึงมีคนส่งจดหมายแบบนี้มาให้?

ด้วยความฉงน จึงเดินออกไปที่ระเบียง พลางเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว เรื่องที่น่าเหลือเชื่อเช่นนี้ ดวงดาวคงจะมีคำตอบให้

【สายเลือดแม่มดของเจ้ามักจะทำให้เจ้าหญิงเบ็ตตี้เกิดความรู้สึกใจสั่นอย่างกะทันหัน ซึ่งนั่นทำให้ระดับความประทับใจที่เธอมีต่อเจ้าพุ่งสูงขึ้นอย่างมาก】

ในหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม เจ้าหญิงเบ็ตตี้ นี่ท่านเป็นอะไรไป?

คนอื่นเวลาใจสั่นหรือรู้สึกหวาดกลัวมักจะหนีไปให้ไกล แต่ท่านนอกจากจะไม่หนีแล้ว ยังเพิ่มความประทับใจให้อีก นี่ท่านเสพติดความรู้สึกแบบนี้ไปแล้วหรือไงกัน?!

【บิดาของเจ้าประสบความสำเร็จในการเข้าพบเพื่อนสนิทในลันเดรีย และได้รับข้อมูลที่ยังไม่แน่ชัดมามากมาย จึงทำให้เขารู้สึกกังวลใจ และตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะนัดเจ้าและคนในครอบครัวไปเดินเล่นผ่อนคลายในเมืองหลวง】

ท่านพ่อถึงกับกังวลใจเชียวหรือ?

ค่อนข้างประหลาดใจ เพราะตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ แทบไม่เคยเห็นท่านพ่อแสดงอาการกังวลให้เห็นเลย แต่ปกติท่านพ่อก็มักจะปั้นหน้าเคร่งขรึมอยู่ตลอดเวลา ต่อให้กังวลจริงๆ ก็คงดูไม่ออกอยู่ดี

ไม่รู้ว่าท่านพ่อได้รับข่าวสารอะไรมาจากเพื่อนสนิทคนนั้นกันแน่ จึงครุ่นคิดด้วยความอยากรู้

【มีนักฆ่าจากอาณาจักรคาออสแฝงตัวเข้ามาในลันเดรียมากมาย หนึ่งในนั้นคือนักฆ่าที่ชื่อว่า บ็อบบี้ ฟิลลิส เขาได้ยินบทเพลงกล่อมเด็กที่เล่าลือกันไปทั่วเมืองหลวง จึงตั้งใจจะมาลอบสังหารเจ้า】

คราวนี้สับสนของจริง อาณาจักรคาออสนี่มันยังไงกันแน่ และจากข้อมูลของดวงดาว ดูเหมือนว่าตอนนี้ในเมืองหลวงจะมีนักฆ่าจากต่างแดนแฝงตัวอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งมันเป็นเรื่องที่เหลือกินเหลือเชื่อเกินไป

เมืองหลวงของอาณาจักรแท้ๆ กลับปล่อยให้นักฆ่ามากมายลอบเข้ามาได้อย่างไร้ร่องรอย ทหารยามรักษาเมืองนี่เป็นพวกถังข้าวกันหมดหรืออย่างไร...