ตอนที่ 47 หนังกำลังภายในฟอร์มยักษ์

ตอนที่ 47 หนังกำลังภายในฟอร์มยักษ์

ฉู่เกอมองผ้าปิดหน้าสีดำในมือด้วยความพึงพอใจ แม้จะไม่บวกค่าสถานะใด ๆ แต่คำอธิบายคุณสมบัติการพรางตัวนั้นน่าสนใจทีเดียว เพียงแต่เขายังอดสงสัยไม่ได้ว่าผ้าผืนแค่นี้จะพรางตัวได้จริงหรือ ปิดแค่ปากกับคางเนี่ยนะ

แต่เดี๋ยวนะ หรือว่าคีย์เวิร์ด "พรางตัว" ที่เขาใส่ไปตอนสร้างดันเจี้ยนจะหมายถึงเจ้านี่ ถ้าใช่ก็น่าผิดหวังชะมัด ลองนึกภาพตัวเองใส่ผ้าปิดหน้าผืนนี้บุกเข้าไปรังของเหอเจิ้นอวี่แล้วไล่ฆ่าคนดูสิ มันดูไม่น่าจะเวิร์กเท่าไหร่เลย

ถึงอย่างนั้น ฉู่เกอก็เก็บมันใส่กระเป๋าอย่างทะนุถนอม เผื่อฉุกเฉินไม่มีทางเลือกอื่นจริง ๆ ก็คงต้องลองเสี่ยงดู

แม้จะได้ของมาบ้าง แต่เทียบกับเจ้าเป่ยเฟิงแล้ว ฉู่เกอยังห่างชั้นนัก เจ้าเป่ยเฟิงกวาดล้างลูกกระจ๊อกไปกว่าสามสิบตัว ของดรอปเพียบ ทั้งยาเพิ่มเลือด เพิ่มพละกำลัง ตอนนี้เจ้าตัวกำลังนั่งแทะน่องไก่อย่างสบายใจเฉิบ

ฉู่เกอได้แต่ถอนหายใจในความเชื่องช้าของตัวเอง ยังดีที่มีข้อตกลงแบ่งของบอสช่วยไว้

พอกินน่องไก่หมด เจ้าเป่ยเฟิงก็นั่งขัดสมาธิหลับตาลง

ฉู่เกอถามด้วยความสงสัย “พี่เจ้าทำอะไรอยู่หรือครับ”

“ฟื้นฟูลมปราณน่ะสิ เมื่อกี้ข้าเปิดใช้พลังวัตรวายุคลั่งตลอดการต่อสู้ ลมปราณแทบเกลี้ยง” เจ้าเป่ยเฟิงตอบทั้งที่ยังหลับตา

“พลังวัตรวายุคลั่ง? มันคืออะไรครับ”

“ก็ความสามารถขั้นสูงของเพลงดาบวายุคลั่งไง”

“เพลงดาบมีขั้นสูงด้วยหรือครับ”

เจ้าเป่ยเฟิงลืมตามองฉู่เกอด้วยสายตาแปลก ๆ “เจ้าไม่รู้เรื่องความก้าวหน้าของวรยุทธ์เลยรึ เอาเถอะ เห็นแก่มิตรภาพ ข้าจะอธิบายให้ฟังเป็นวิทยาทาน”

“วรยุทธ์ในใต้หล้านี้แบ่งออกเป็นสามขั้น”

“ขั้นแรกคือกบวนท่าพื้นฐาน ขั้นที่สองคือความสามารถขั้นสูง และขั้นที่สามคือเคล็ดวิชาไม้ตาย”

“ความร้ายกาจของวรยุทธ์ไม่ได้ดูแค่กระบวนท่า แต่ความสามารถขั้นสูงและท่าไม้ตายต่างหากที่เป็นตัวตัดสิน”

“อย่างเพลงดาบวายุคลั่งของข้า กระบวนท่าพื้นฐานคือ เพลงดาบวายุคลั่งเจ็ดกระบวนท่า ซึ่งก็คือท่วงท่าที่ข้าใช้ฟันศัตรูเมื่อครู่นี้”

“เมื่อฝึกฝนวรยุทธ์จนถึงระดับหนึ่ง โดยทั่วไปคือระดับห้า จะสามารถปลดล็อกความสามารถขั้นสูงได้ สำหรับเพลงดาบวายุคลั่ง คือ พลังวัตรวายุคลั่ง ผลของมันคือเพิ่มความเร็วในการโจมตีสิบเปอร์เซ็นต์ สะสมได้สูงสุดสิบระดับ ผลนี้จะเสริมเข้าไปในกระบวนท่าพื้นฐาน แต่การเปิดใช้งานต้องใช้ลมปราณ ยิ่งใช้นานลมปราณก็ยิ่งลด ความสามารถขั้นสูงทุกวิชาต้องใช้ลมปราณทั้งนั้น บางวิชากระบวนท่าพื้นฐานธรรมดามาก แต่พอผสานกับความสามารถขั้นสูงกลับทรงพลังมหาศาล อย่างน้อยที่สุดมันก็ช่วยเสริมเขี้ยวเล็บให้คมกล้าขึ้น”

“ส่วนขั้นที่สามคือเคล็ดวิชาไม้ตาย ต้องฝึกวรยุทธ์วิชานั้นจนถึงระดับสูงสุด คือระดับสิบ จึงจะบรรลุ สำหรับเพลงดาบวายุคลั่ง ท่าไม้ตายคือ ‘วายุคลั่งกวาดเมฆา’ ต้องใช้ลมปราณร้อยหน่วยในการปล่อยหนึ่งครั้ง แลกกับอานุภาพทำลายล้างที่รุนแรงเหลือคณา”

ฉู่เกอถึงบางอ้อ ถ้าเทียบกับเกม กระบวนท่าพื้นฐานก็คือสกิลติดตัว ความสามารถขั้นสูงคือสกิลบัฟที่กินมานาต่อเนื่อง ส่วนท่าไม้ตายก็คือสกิลอัลติเมทที่กดใช้แล้วตูมเดียวจอด

แสดงว่าเรียนวรยุทธ์วิชาเดียว เท่ากับได้สกิลมาถึงสามสกิล คุ้มค่าสุด ๆ

แต่ปัญหาคือสองขั้นหลังต้องใช้ลมปราณนี่สิ

กระบวนท่าพื้นฐานเรียนปุ๊บใช้ได้ปั๊บ แต่ความสามารถขั้นสูงต้องรอเลเวลห้า ท่าไม้ตายต้องรอเลเวลสิบ แถมต้องมีลมปราณพอให้ใช้ด้วย ดูเหมือนในโลกยุทธภพ ลมปราณคือกุญแจสำคัญ ถ้าไม่มีลมปราณก็ทำได้แค่ร่ายรำกระบวนท่าเปล่า ๆ ซึ่งในโลกความเป็นจริงก็หาเรียนได้ทั่วไป ไม่เห็นจะวิเศษตรงไหน

ฉู่เกอมองไปที่หวังซวี่ บอสตัวแรกที่ยืนอยู่ไกล ๆ พลางภาวนาในใจ ขอให้ดรอปคัมภีร์ลมปราณเถอะนะพ่อคุณ

ขณะที่ฉู่เกอกำลังคิดเพลิน ๆ เจ้าเป่ยเฟิงก็ลุกขึ้นยืน

“เอาล่ะ ลมปราณข้าฟื้นฟูเต็มที่แล้ว ไปจัดการบอสตัวแรกกันเถอะ ศิษย์สำนักดาบสวรรค์ขึ้นชื่อเรื่องเพลงกระบี่ แม้หวังซวี่จะเป็นศิษย์ทรยศ แต่ฝีมือคงไม่ธรรมดา เดี๋ยวข้าจะเข้าไปปะทะซึ่งหน้า เจ้าคอยระวังหลังให้ข้าด้วย”

ฉู่เกอพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง เขาชอบบทบาทกองหนุนอยู่แล้ว ถ้าเกาะขาเพื่อนร่วมทีมผ่านดันเจี้ยนได้เขายิ่งยินดี

ทั้งสองเดินตรงไปยังลานประลอง

กลางลานประลอง หวังซวี่ ศิษย์ทรยศสำนักดาบสวรรค์ ยืนเก๊กหล่อมานาน พอรู้สึกว่ามีคนเข้ามาใกล้ เขาก็เงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบจ้องมองผู้มาเยือน

“ผู้ใดบังอาจบุกรุก บอกชื่อแซ่มา กระบี่ของข้าหวังซวี่ไม่ฆ่าผีไร้ชื่อ”

โหวตตัวร้ายยอดเยี่ยมประจำปีให้เลย ปากดีชะมัด ฉู่เกอคิดในใจ

“ข้าคือ...”

ยังไม่ทันที่ฉู่เกอจะพูดจบ เจ้าเป่ยเฟิงก็ก้าวออกมาขัดจังหวะ “พล่ามอะไรนักหนา รีบส่งคัมภีร์ยุทธ์ เงินทองของมีค่า และกระบี่ในมือเจ้ามาซะ ถ้าว่านอนสอนง่ายข้าจะไว้ชีวิต แต่ถ้าขัดขืน... หึหึ อย่าหาว่าข้าลงมือแทนเจ้าสำนักเจ้าก็แล้วกัน”

ฉู่เกออ้าปากค้าง ตกลงใครเป็นตัวร้ายกันแน่เนี่ย เจ้าเป่ยเฟิงนี่มันโจรในคราบจอมยุทธ์ชัด ๆ

หวังซวี่แค่นเสียงเย็น “สามหาว! ดี! งั้นข้าจะลองชิมฝีมือดาบของเจ้าดูหน่อย”

พูดจบ เสียง เคร้ง ดังกังวาน หวังซวี่ชักกระบี่ออกจากฝัก พริบตาเดียวร่างก็พุ่งเข้าหาเจ้าเป่ยเฟิง ปลายกระบี่ชี้ตรงไปที่คู่ต่อสู้

เจ้าเป่ยเฟิงไม่ยอมน้อยหน้า ยกดาบขึ้นรับการโจมตี ทั้งสองประดาบกันอย่างดุเดือด แสงดาบเงากระบี่วูบวาบจนตาลาย ฝ่ายหนึ่งเพลงกระบี่พลิ้วไหวต่อเนื่องดุจสายน้ำ อีกฝ่ายเพลงดาบดุดันรุนแรงดุจพายุ ทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับ เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว

ฉู่เกอยืนดูตาค้าง นี่มันฉากต่อสู้ในหนังกำลังภายในชัด ๆ แถมไม่มีสเปเชียลเอฟเฟกต์ด้วย ของจริงล้วน ๆ เท่โคตร ๆ ถ้าเขาผลีผลามเข้าไปคงโดนสับเละ ไม่รู้ว่าเกราะปราบจลาจลจะกันกระบี่ของหวังซวี่ได้หรือเปล่า

เพื่อความปลอดภัย ฉู่เกอตัดสินใจยืนดูอยู่ห่าง ๆ คอยสนับสนุนระยะไกลดีกว่า

ทั้งสองสู้กันไปกว่าสิบกระบวนท่า ยังไม่มีใครเพลี่ยงพล้ำ หลอดเลือดของทั้งคู่ยังเต็มเปี่ยม เห็นท่าไม่ดี ฉู่เกอง้างธนูเตรียมยิงสนับสนุน

เคร้ง เสียงอาวุธปะทะกันอย่างรุนแรง ทั้งสองกระโดดถอยหลังแยกออกจากกัน จังหวะนี้แหละ! ฉู่เกอปล่อยลูกธนูออกไป

หวังซวี่เหมือนมีตาหลัง เพียงแค่เอียงคอเล็กน้อย ลูกธนูก็พุ่งผ่านไปอย่างน่าเสียดาย

ฉู่เกอไม่ยอมแพ้ ยิงซ้ำดอกที่สอง หวังซวี่ตวัดกระบี่วูบเดียว ปัดลูกธนูกระเด็นกลางอากาศ

ฉู่เกอยิงดอกที่สามตามไปติด ๆ

คราวนี้ความเกลียดชังของบอสพุ่งทะลุปรอท หวังซวี่เบี่ยงตัวหลบลูกธนู พร้อมตะโกนก้อง “ไอ้คนลอบกัด แน่จริงก็เข้ามา!” ร่างของเขาพุ่งตรงมาทางฉู่เกอ

เห็นหวังซวี่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ฉู่เกอใจหายวาบ กระบี่ในมือหมอนั่นดูคมกริบ เกราะเขาจะเอาอยู่ไหมเนี่ย

แต่เขาก็ไม่ถึงกับลนลาน เขายังมีไม้ตายก้นหีบอยู่

ปืนพกเก็บไว้ก่อน ธนูก็ยิงไม่โดน งั้นเจอนี่หน่อย เวทกระสุนเพลิง! พร้อมสั่งซอมบี้ให้เข้าไปขวางทาง

หวังซวี่ตวัดกระบี่วูบเดียว ร่างซอมบี้ขาดเป็นสองท่อนราวกับเต้าหู้ จากนั้นก็เบี่ยงตัวหลบลูกไฟที่พุ่งเข้ามา แต่ฉู่เกอไหวตัวทัน ใช้พลังจิตบังคับทิศทางลูกไฟให้เลี้ยวโค้งพุ่งเข้าชนหน้าอกหวังซวี่เต็มเปา

ตูม!

แรงระเบิดทำเอาหวังซวี่เซถลา แม้เพลงกระบี่จะเลิศล้ำ แต่ร่างกายก็ยังเป็นคนธรรมดา โดนเวทมนตร์เข้าไปก็จุกเหมือนกัน เลือดลดฮวบไป 15%

“นี่... นี่มันวิชามารอะไรกัน!” หวังซวี่ร้องอย่างตกใจ

ฮ่า ๆ เวทมนตร์ของพี่เป็นแบบติดตามเป้าหมายเว้ย หลบไม่พ้นหรอกน้อง ฉู่เกอสะใจ นี่เป็นครั้งแรกที่สร้างความเสียหายให้บอสได้จริง ๆ จัง ๆ

เจ้าเป่ยเฟิงฉวยโอกาสที่หวังซวี่เสียหลัก ฟันดาบเข้าใส่ แม้หวังซวี่จะหลบจุดตายได้ทัน แต่ก็โดนฟันเข้าที่ขาจนเลือดสาด

วรยุทธ์ของหวังซวี่กับเจ้าเป่ยเฟิงสูสีกัน แต่พอมีฉู่เกอคอยยิงเวทตอด หวังซวี่ก็เริ่มเสียเปรียบ

ฉู่เกอยิงกระสุนเพลิงไปอีกสองลูก แม้หวังซวี่จะระวังตัวจนหลบได้ แต่ก็ทำให้เสียจังหวะ เปิดช่องโหว่ให้เจ้าเป่ยเฟิงฟันดาบเข้าที่คออย่างจัง ฉู่เกอซ้ำด้วยลูกไฟอีกลูก ปิดบัญชีศิษย์ทรยศสำนักดาบสวรรค์ลงได้สำเร็จ

(จบตอน)