ตอนที่ 21 บทสรุปดันเจี้ยน

ตอนที่ 21 บทสรุปดันเจี้ยน

เดินออกจากประตูมิติดันเจี้ยน ฉู่เกอตรงไปยังคอมพิวเตอร์ บนหน้าต่างระบบดันเจี้ยนพหุจักรวาลปรากฏตัวเลือก สรุปคะแนน ขึ้นมาตามคาด

ฉู่เกอกดเลือกสรุปคะแนนทันที มอนสเตอร์ในดันเจี้ยนนี้ถูกกวาดล้างจนแทบไม่เหลือ อยู่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์

ระบบแจ้งเตือนว่า กำลังสรุปผลดันเจี้ยน

ระบบแจ้งเตือนว่า กำจัด กราฟ คมเขี้ยววายุ ได้รับ 10 แต้มดีเคพี

ระบบแจ้งเตือนว่า กำจัด เฟลาก นักพยากรณ์เปลวไฟโคโบลด์ ได้รับ 10 แต้มดีเคพี

ระบบแจ้งเตือนว่า กำจัด นาร์ก หัวหน้าเผ่าโคโบลด์ ได้รับ 10 แต้มดีเคพี

ระบบแจ้งเตือนว่า กำจัดบอสลับ เซลาส ราชินีแห่งรัง ได้รับ 20 แต้มดีเคพี

ระบบแจ้งเตือนว่า เคลียร์ดันเจี้ยน เหมืองหินแตก สำเร็จ ได้รับ 10 แต้มดีเคพี รวมได้รับทั้งสิ้น 60 แต้มดีเคพี

ระบบแจ้งเตือนว่า สรุปคะแนนเสร็จสิ้น ดันเจี้ยนปัจจุบันจะปิดตัวลงใน 5 นาที หลังจากดันเจี้ยนปิด ระบบจะเข้าสู่ช่วงคูลดาวน์ ท่านสามารถเริ่มดันเจี้ยนถัดไปได้ในอีก 7 วัน

ฉู่เกอตรวจสอบประวัติการลงดันเจี้ยนของตัวเอง

ชื่อตัวละคร ฉู่เกอ

ดันเจี้ยนพหุจักรวาล

ระดับระบบ 1

จำนวนดันเจี้ยนที่เปิด 1

จำนวนดันเจี้ยนที่เคลียร์ 1

กำจัดมอนสเตอร์ 67

กำจัดบอส 4

คะแนนดีเคพี 60

มองดูประตูมิติดันเจี้ยนที่ค่อย ๆ หดเล็กลงด้านหลัง ฉู่เกอคิดในใจว่าการเอาตัวจริงลงดันเจี้ยนไม่ง่ายเลย ทุลักทุเลอยู่หลายวันกว่าจะเคลียร์ได้ แม้จะถือว่าราบรื่น แต่ก็เฉียดตายไปหลายครั้ง

แต่ผลตอบแทนที่ได้ก็คุ้มค่าสุด ๆ เทียบกับงานประจำน่าเบื่อแล้ว นี่แหละคือชีวิตที่เร้าใจ เขาแทบอดใจรอเริ่มดันเจี้ยนต่อไปไม่ไหว

แต่ดูเหมือนต้องรออีกเจ็ดวันสินะ

จากนั้นฉู่เกอก็ตรวจสอบสถานะตัวละคร ดูเหมือนว่าถ้าเขาเรียนรู้ทักษะหรือความสามารถใหม่ ๆ มันจะปรากฏขึ้นในหน้าต่างสถานะด้วย หลังจากเรียนรู้เวทกระสุนเพลิง สกิลนี้ก็โผล่ขึ้นมาในช่องสกิลของเขา

งั้นสกิลสายอาชีพก็น่าจะเหมือนกัน พอเลื่อนลงไปดูใต้หมวดสกิลต่อสู้ ก็เจอช่องสกิลสายอาชีพจริง ๆ ตอนนี้มีอยู่หนึ่งสกิล

ทำอาหาร 72 เต็ม 100 ระดับฝึกหัด

สกิลทำอาหารแบ่งเป็นห้าระดับเหมือนเวทมนตร์ คือ ฝึกหัด ผู้เชี่ยวชาญ ปรมาจารย์ จอมปรมาจารย์ และ ระดับเทพ

ฉู่เกอคิดในใจว่าเขาคงเป็นแค่พ่อครัวระดับฝึกหัด ที่มี 72 แต้ม คงเพราะปกติทำกับข้าวบ่อยกระมัง

ฉู่เกอหยิบขาแมงมุมออกมา ตั้งใจจะลองทำขาแมงมุมย่างดู ตอนนี้เขาตระหนักแล้วว่าอาหารฟื้นฟูพลังชีวิตสำคัญแค่ไหน แม้จะรู้สึกตะขิดตะขวงใจที่จะกินขาแมงมุม แต่เพื่อความอยู่รอด ก็ต้องยอม

ใช้สกิลทำอาหาร

เอ๊ะ ทำไมใช้ไม่ได้ อ้อ ลืมไปว่าต้องมีกองไฟ

แต่จะให้จุดกองไฟกลางบ้านก็คงไม่ใช่เรื่อง ไม่รู้ว่าเตาแก๊สจะใช้แทนได้ไหม ฉู่เกอเดินเข้าครัว เปิดเตาแก๊ส แล้วลองใช้สกิลทำอาหารใส่เตาแก๊สอีกครั้ง

เอ้อ ได้ผลแฮะ

แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นรอบขาแมงมุมในมือ ไม่กี่วินาทีต่อมา ขาแมงมุมที่เคยส่งกลิ่นเหม็นคาวก็กลายเป็นขาแมงมุมย่างสีแดงสด ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายอย่างน่าประหลาด ดูเหมือนขาปูอลาสก้าขนาดยักษ์ แต่ใหญ่กว่าเสียอีก

มหัศจรรย์จริง ๆ

ฉู่เกอทำขาแมงมุมย่างรวดเดียวห้าขา

แต่มองดูขาแมงมุมยาวศอกกว่าพวกนี้ ฉู่เกอก็ยังไม่กล้ากัดสักคำ ลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ปลอบใจตัวเองว่าช่างมันเถอะ ไว้บาดเจ็บเลือดโชกเมื่อไหร่ ถึงเวลานั้นคงกล้ากินเองแหละ

เขาเก็บขาแมงมุมย่างทั้งห้าขาลงกระเป๋า เนื่องจากเป็นไอเทมชนิดเดียวกัน จึงกินพื้นที่แค่ช่องเดียว

ส่วนมีดสั้นเขี้ยวเซลาสและถุงพิษของเซลาสก็เก็บลงกระเป๋า แหวนต้านพิษสวมไว้ที่นิ้ว

จัดการของรางวัลเสร็จ ฉู่เกอตัดสินใจว่าคืนนี้จะไม่ทำอะไรแล้ว ขอพักผ่อนให้เต็มที่

แม้การลงดันเจี้ยนรอบนี้จะได้ของมาเพียบและตื่นเต้นสะใจ แต่พูดตามตรง การเอาตัวจริงลงไปลุยมันเหนื่อยโคตร ๆ ถ้าเป็นในเกม คงเคลียร์จบในครึ่งชั่วโมง แต่ชีวิตจริงเล่นเอาแทบรากเลือด

พักบ้างก็ดี ฉู่เกอคิด ถือโอกาสใช้เวลาเจ็ดวันนี้ฟิตร่างกายเพิ่มค่าสถานะ จะได้เรียนสกิล รวมพลังจู่โจม ได้ ถึงตอนนั้นเขาจะเป็นสุดยอดจอมยุทธ์เวทมนตร์

อีกเรื่องที่ต้องทำคือเอาทองไปขาย เงินจากการขายทองรอบก่อนหมดไปกับค่าอุปกรณ์เกลี้ยงแล้ว ตอนนี้ถังแตกสุด ๆ

แต่เอาไว้เป็นเรื่องของพรุ่งนี้แล้วกัน ดูเวลาตอนนี้ปาเข้าไปสองทุ่มกว่า ฟ้ามืดตึ๊ดตื๋อแล้ว

ฉู่เกออาบน้ำร้อน กินข้าว แล้วหัวถึงหมอนหลับเป็นตาย

คืนนั้นฉู่เกอหลับไม่สนิทนัก แม้ร่างกายจะเพลียจนหลับลึก แต่เขาฝันร้ายเกี่ยวกับแมงมุมทั้งคืน สะดุ้งตื่นเป็นพัก ๆ ช่วยไม่ได้ ภาพแมงมุมยักษ์พวกนั้นมันติดตาเกินไป

กว่าจะหลับสนิทจริง ๆ ก็ปาเข้าไปค่อนคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น ตื่นมาด้วยอาการปวดเมื่อยไปทั้งตัว สำหรับกึ่งโอตาคุที่ไม่ค่อยออกกำลังกาย การลงดันเจี้ยนหลายวันติดถือเป็นการใช้แรงงานหนักหนาสาหัส

ฉู่เกอนวดแขนขาพลางกินมื้อเช้า สายตาจับจ้องไปที่กองทองก้อนบนโต๊ะ

ในดันเจี้ยนเหมืองหินแตก เขาได้ทองก้อนโคโบลด์มาทั้งหมดสิบสี่ก้อน ขายไปแล้วหนึ่งก้อน เหลืออีกสิบสาม ยังมีไพลินกับมงกุฎหัวหน้าเผ่าที่น่าจะขายได้ราคาดี

ถ้าขายทองหมดนี่ อย่างน้อยต้องได้เงินสักสองแสน ส่วนไพลินกับมงกุฎเขาตั้งใจจะเก็บเป็นที่ระลึกก่อน ยังไม่รีบขาย

ปัญหาคือ ถ้าเทขายทองรวดเดียวเยอะขนาดนี้ จะเป็นที่สงสัยไหมนะ มองดูกองทองบนโต๊ะ ฉู่เกอเริ่มลังเล

แต่คิดอีกที เงินแค่สองแสนกว่าสมัยนี้ซื้อบ้านยังไม่ได้ด้วยซ้ำ คงไม่เป็นไรมั้ง

แต่ความไม่สบายใจก็ยังรบกวนจิตใจ ช่างเถอะ ตอนนี้ก็ไม่ได้ร้อนเงินขนาดนั้น ขายสักนิดหน่อยก่อนแล้วกัน

คิดได้ดังนั้น เขาตัดสินใจแบ่งขายแค่ห้าก้อน ที่เหลือเก็บไว้ก่อน

กินข้าวเช้าเสร็จ ฉู่เกอก็ห่อทองใส่ถุง ยัดลงกระเป๋าหนังใบเล็ก กินที่ไปหนึ่งช่อง อีกห้าช่องที่เหลือ นอกจากกระเป๋าสตางค์และมือถือแล้ว เขายังพกดาบถังเตา ธนูทดกำลัง และกระบอกใส่ลูกธนูไปด้วย

หลังจากผ่านศึกในดันเจี้ยนมา เขาเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยถ้าไม่มีอาวุธติดตัว

ส่วนถุงสมบัติหัวหน้าเผ่า มันน่าเกลียดเกินไป เขาเลยไม่ได้พกไปด้วย

(จบตอน)