บทที่ 17 : เครื่องจับเท็จที่มีชีวิต และใบรับรองความภักดีเปื้อนเลือด

คมมีดที่ซ่อนอยู่ในไม้เท้าพุ่งฉกออกมาดุจลิ้นงู หอบเอากลิ่นอายความตายพุ่งตรงเข้าใส่ลำคอของหลินเฟิง

การแทงของหลิวตาบอดรวดเร็ว แม่นยำ และอำมหิต... ท่าไม้ตายก้นหีบที่ใช้เอาตัวรอดในตลาดมืดมาหลายสิบปี สำหรับคนทั่วไป อย่าว่าแต่หลบเลย แค่กะพริบตายังทำไม่ทัน

"คนผู้นั้นส่งแกมาฆ่าปิดปากงั้นรึ?!"

เสียงตวาดถามแหบพร่า เต็มไปด้วยความสิ้นหวังของสัตว์ป่าจนตรอกที่พร้อมจะแลกชีวิต

ทว่า ปฏิกิริยาของหลินเฟิงกลับเหนือความคาดหมายของหลิวตาบอดไปไกลลิบ

เขาไม่ถอย และไม่ได้แสดงท่าทีหลบหลีกที่ชัดเจน เพียงแค่เสี้ยววินาทีก่อนที่ปลายมีดจะสัมผัสผิวหนัง ศีรษะของเขาเบี่ยงไปทางซ้ายเพียงเล็กน้อย

【คำนวณวิถีการโจมตีเสร็จสิ้น ความเร็วเป้าหมาย : 11.2 เมตร/วินาที มุมหลบหลีกที่เหมาะสม : ศีรษะเอียงซ้าย 3.7 องศา】

【สร้างแผนการสวนกลับ : ใช้แร่สเตลไลต์ในมือซ้าย กระแทกตัวดาบที่จุดรับแรงหนึ่งในสาม】

คมมีดเฉี่ยวผ่านลำคอหลินเฟิง ตัดเส้นผมที่ปลิวไสวตามลมขาดไปไม่กี่เส้น

หลิวตาบอดใจหายวาบเมื่อพลาดเป้า ปฏิกิริยาของไอ้เด็กนี่ไม่ใช่คนแล้ว... มันเหมือนเครื่องจักรที่คำนวณมาอย่างแม่นยำ! เขาบิดข้อมือ เตรียมจะตวัดมีดฟันขวางกลับมา

แต่เขาไม่มีโอกาสนั้น

ก้อนแร่สีดำทึบในมือซ้ายของหลินเฟิง เหวี่ยงออกไปในจังหวะเดียวกับที่เขาเบี่ยงตัว ไม่มีการเคลื่อนไหวที่ซับซ้อน เป็นแค่การทุบลงไปตรงๆ และเรียบง่ายที่สุด

"เคร้ง!"

เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานบาดหูไปทั่วตรอกแคบ

เศษ "ขยะ" ที่ดูไร้ค่านั้น กระแทกเข้ากับตัวดาบเรียวบางอย่างจัง

หลิวตาบอดรู้สึกถึงแรงมหาศาลที่ส่งผ่านมาทางไม้เท้า ฝ่ามือเขาร้อนผ่าวจนจับอาวุธไม่อยู่ ดาบไม้เท้าหลุดกระเด็นจากมือ พุ่งไปปัก ฉึก เข้ากับกำแพงดินฝั่งตรงข้าม ด้ามดาบสั่นระริก

ท่าไม้ตายถูกทำลายด้วยหินก้อนเดียว

หลิวตาบอดหน้าถอดสี หันหลังเตรียมหนี

แต่มือข้างหนึ่งได้คว้าเข้าที่ลำคอเขาแล้ว นิ้วทั้งห้าแข็งแกร่งดุจคีมเหล็ก ตรึงร่างเขาไว้อยู่กับที่ในทันที

หลินเฟิงกดร่างเขาติดกำแพงตะไคร่น้ำ เลนส์มองกลางคืนที่เย็นเฉียบแทบจะแนบชิดใบหน้าอีกฝ่าย

"ฉันจะถามอีกครั้ง 'สินค้าแดนใต้' นั่น สุดท้ายไปอยู่ที่ไหน?"

น้ำเสียงหลินเฟิงราบเรียบเหมือนทะเลที่สงบนิ่ง แต่ภายใต้ความนิ่งนั้น หลิวตาบอดสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตาย

【อัตราการเต้นหัวใจเป้าหมาย : 135 ครั้ง/นาที แรงดันเส้นเลือดแดงใหญ่ที่คอ : 17.8 kPa ความถี่การหดตัวของรูม่านตา : 2.1 Hz】

【เริ่มกระบวนการจับเท็จแบบสด...】

"ฉัน... ฉันไม่รู้!" หลิวตาบอดดิ้นรน มือที่คอเขาบีบแน่นขึ้น ตาเริ่มเหลือก "วงการนักเลงมีกฎ ฉันเป็นแค่คนกลาง ของขายไปแล้วก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน!"

【ความผันผวนของอัตราการเต้นหัวใจผิดปกติ ความน่าจะเป็นในการโกหก : 92%】

หลินเฟิงใช้นิ้วหัวแม่มือกดลงไปที่จุดชีพจรข้างคอเบาๆ

โลกของหลิวตาบอดมืดดับลงชั่วขณะ ความมึนงงและความรู้สึกใกล้ตายจากการขาดออกซิเจนทำให้ร่างกายเขากระตุกเกร็ง

"กฎ?" เสียงของหลินเฟิงลอยเข้าหู "กฎของฉันคือกฎ แกมีเวลาห้าวินาทีในการเรียบเรียงคำตอบใหม่"

เงาแห่งความตายเข้าปกคลุม

หลิวตาบอดใช้ชีวิตในตลาดมืดมานาน เจอคนโหดเหี้ยมมาเยอะ แต่ไม่เคยเจอใครแบบหลินเฟิง เขาไม่ตะคอก ไม่โกรธ แค่บอกอย่างใจเย็นว่าชีวิตแกกำลังนับถอยหลัง

"ฉันพูด! ฉันพูดแล้ว!" ภายใต้ความกลัวสุดขีดที่จะขาดใจตาย กำแพงจิตใจของเขาพังทลายลงอย่างสมบูรณ์ "นัง... นังเด็กนั่น... ไอ้สารเลวเจี่ยตงซวี่เป็นคนส่งมา!"

เจี่ยตงซวี่!

มือของหลินเฟิงคลายออกเล็กน้อย

【อัตราการเต้นหัวใจเริ่มคงที่ ความน่าจะเป็นในการโกหก : 12%】

"ว่าต่อ"

"มัน... มันขายนางให้กับเจ้าของเหมืองถ่านหินที่มณฑลจิ้น (ชานซี) เอาไปเป็น 'เมียเด็กแต่งแก้เคล็ด' ให้ลูกชายขี้โรคของเจ้าของเหมือง!"

หลิวตาบอดสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ คายความลับออกมาหมดเปลือกราวกับเทถั่ว "ห้าสิบหยวน เจี่ยตงซวี่เอาไปสามสิบ ฉันได้ยี่สิบ! เหมืองของไอ้เแก่เจ้าของเหมืองนั่นอยู่ทางตะวันตกของเมืองต้าถง มณฑลจิ้น ชื่อเหมืองเฮยเฟิงโข่ว (ปากลมดำ)!"

มณฑลจิ้น, เหมืองถ่านหิน, เมียเด็กแต่งแก้เคล็ด

แต่ละคำเหมือนเข็มเหล็กทิ่มแทงหัวใจหลินเฟิง

เขาแทบจะมองเห็นภาพน้องสาวตัวน้อยต้องใช้ชีวิตเหมือนตกนรกทั้งเป็นในเหมืองมืดมิดไร้แสงตะวัน

ความโกรธแค้นที่แผดเผาหัวใจและกัดกินกระดูก พุ่งพล่านจากอกขึ้นสู่สมอง

【คำเตือน : อารมณ์ผันผวนรุนแรง อัตราการใช้พลังงานจิตเพิ่มขึ้น 300%】

ตาของหลินเฟิงแดงก่ำ เส้นเลือดที่มือซึ่งกำคอหลิวตาบอดปูนโปน แทบจะขยี้คอหอยคนตรงหน้าให้แหลกคามือ

แต่เขายั้งมือไว้ในที่สุด

ฆ่าไอ้แก่คนนี้มันง่าย แต่จะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น เจี่ยตงซวี่คือตัวการหลัก และองค์กร 'พิราบ' เบื้องหลังยังไม่โผล่หัว ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาระบายอารมณ์

เขาต้องการ "อุบัติเหตุ" ที่สมบูรณ์แบบกว่านี้

"ยังมีคนกลางคนอื่นอีกไหม?" หลินเฟิงถามเสียงเย็น ข่มจิตสังหารไว้

"ไม่มี... ไม่มีแล้ว... แค่ฉันกับเจี่ยตงซวี่!" หลิวตาบอดรีบปัดความรับผิดชอบให้พ้นตัว "ลุงใหญ่ในเรือนพวกแก อี้จงไห่ เขาก็รู้เรื่อง แถมยังช่วยเจี่ยตงซวี่ปิดบังด้วย!"

อี้จงไห่!

อีกชื่อหนึ่ง ดีมาก

【สมองกลอัจฉริยะ】 ในหัวหลินเฟิงหมุนติ้ว แผนการใหม่ก่อตัวขึ้นทันที

เขาเหลือบมองเป้ากางเกงหลิวตาบอดที่เปียกโชกเพราะเยี่ยวราด แล้วล้วงเทปกาวม้วนหนึ่งออกมาจากกระเป๋า เขาแอบจิ๊กมาจากห้องพยาบาลโรงงานเหล็กกล้า

เขาจับมือข้างที่ไม่เจ็บของหลิวตาบอด แล้วแปะเทปกาวลงบนนิ้วมือที่หยาบกร้านเหี่ยวย่นหลายครั้ง เก็บตัวอย่างลายนิ้วมืออย่างละเอียด

หลิวตาบอดไม่รู้ว่าเขาทำอะไร ได้แต่กลัวจนตัวสั่น

หลินเฟิงไม่สนใจ พอเก็บลายนิ้วมือเสร็จ ก็ใช้สันมือสับเข้าที่ท้ายทอย

หลิวตาบอดร้องอึกเดียวแล้วร่วงลงไปกองกับพื้น

หลินเฟิงยังไม่ไปไหน

เขาเดินไปที่กำแพง ดึงดาบไม้เท้าออกมา แล้วบรรจงแปะเทปกาวที่มีลายนิ้วมือหลิวตาบอดลงบนด้ามดาบ จากนั้นใช้ผ้าเช็ดร่องรอยของตัวเองออกจนหมดจด

สุดท้าย เขาโยนดาบนั้นทิ้งไปในกองขยะใกล้ๆ

เสร็จธุระ เขาหันหลังกลืนหายไปในความมืด

เขาไม่ได้กลับทางเดิม แต่อ้อมไปอีกด้านของตลาดพิราบ ใช้แร่สเตลไลต์มูลค่าสามสิบหยวน แลกกับพ่อค้าของเถื่อนที่ขายอุปกรณ์อุตสาหกรรม ได้เชื้อปะทุระเบิดมัดหนึ่ง และแอลกอฮอล์ทางการแพทย์ความบริสุทธิ์สูงกว่า ๙๕% อีกสองขวดใหญ่

ทั้งหมดนี้... เพื่อเตรียม "โต๊ะจีนฉลองปีใหม่" ให้เจี่ยตงซวี่...

แสงสีขาวเริ่มจับขอบฟ้า

ราวกับแมวขโมย หลินเฟิงพลิกตัวข้ามกำแพงกลับเข้ามาในเรือนสี่ประสาน

เขาไม่ได้นอนทั้งคืน แต่จิตใจกลับตื่นตัวถึงขีดสุด เขาได้เบาะแสน้องสาวแล้ว และเป้าหมายการแก้แค้นก็ชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เจี่ยตงซวี่... วันตายของแกคือคืนนี้

ทันทีที่เขายืนอย่างมั่นคงในสวนหลังบ้าน หางตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างน่าสงสัย

ฉินหวายหรู

นางกำลังเดินออกมาจากห้องปีกตะวันออกที่เจี่ยตงซวี่และยายเฒ่าเจี่ยอาศัยอยู่ ในอ้อมแขนกอดห่อผ้าแน่น เดินย่องๆ ไปที่กองขยะมุมเรือน

【เป้าหมาย : ฉินหวายหรู】

【วิเคราะห์พฤติกรรม : เป้าหมายตึงเครียดและหวาดกลัว มีเจตนาทำลายหลักฐานอย่างรุนแรง】

【สแกนห่อผ้า : วัตถุห่อด้วยผ้าฝ้าย ตรวจพบปฏิกิริยาเลือดมนุษย์จำนวนมากภายใน องค์ประกอบเลือดตรงกับดีเอ็นเอของเจี่ยตงซวี่ 98%】

หลินเฟิงยืนอยู่ในเงามืด มองดูฉินหวายหรูโยนห่อผ้านั้นลงกองขยะ แถมยังหยิบใบกะหล่ำเน่าๆ มากลบไว้อีกชั้น ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

นางทำอะไร? ทำลายหลักฐาน?

เสื้อเปื้อนเลือดของเจี่ยตงซวี่? ทำไมถึงมีเสื้อเปื้อนเลือด?

ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวหลินเฟิง

เขายืนนิ่งเงียบ รอจนฉินหวายหรูวิ่งแจ้นกลับเข้าห้องปิดประตูลกๆ เหมือนขโมย

หลินเฟิงเดินไปที่กองขยะ ปัดใบกะหล่ำเน่าออก

ในห่อผ้าคือเสื้อกล้ามผู้ชายชุ่มเลือดสีแดงคล้ำ ตรงหน้าอกมีรูโหว่ชัดเจนหลายรู ดูเหมือนรอยถูกแทงด้วยของมีคม

ไม่ใช่อุบัติเหตุ... แต่เป็นฆาตกรรม?

มุมปากหลินเฟิงค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ

หมากกระดานนี้ ดูท่าจะสนุกกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

เขาหยิบไม้ขีดไฟออกมา จุดไฟเผาเสื้อเปื้อนเลือดและห่อผ้านั้นจนมอดไหม้

ในแสงไฟ แผนการที่ชั่วร้ายและสมบูรณ์แบบยิ่งกว่าเดิมเริ่มก่อตัวขึ้นในสมอง

คืนส่งท้ายปีเก่าปีนี้... ให้เรือนสี่ประสานแห่งนี้ได้จุดพลุที่งดงามที่สุดเถอะ