บทที่ 24 พลังสูงไว้ก่อน พ่อสอนไว้

กว่าจะกลับมายังโลกแห่งลอร์ด ก็ปาเข้าไปสามวันแล้ว แม้แต่หนิงเกอเองยังไม่คาดคิด เขาเผื่อใจไว้แล้วว่าจะล้มเหลว แค่อยากลองเสี่ยงดวงดู

แต่ผลกลับกลายเป็นว่าเขาทะลวงขั้นสำเร็จ

ใครมาเจอก็คงงง คนที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางคงนึกว่าหนิงเกอกินยาเสวียนจีระดับเก้าลายลักษณ์เข้าไป

ก่อนจะทะลวงขั้น เขาหาอ่านประสบการณ์การสร้างรากฐานมาพอสมควร สำหรับคนที่มีรากวิญญาณเทียมระดับต่ำ การจะก้าวข้ามสู่ขั้นสร้างรากฐาน แม้จะมียาเสวียนจีช่วย ก็ยังถือเป็นเรื่องยากเข็ญ

แต่กระบวนการของเขากลับไม่ยากลำบากอย่างที่เขาว่ากัน กลับราบรื่นราวกับปอกกล้วย ไม่ว่าจะด่านพลังเวท ด่านร่างกาย หรือด่านจิตวิญญาณ เขาล้วนผ่านฉลุย หนิงเกอเองก็หาเหตุผลไม่ได้

สุดท้ายก็ได้แต่ยกความดีความชอบให้ดวง หรือไม่ก็เพราะพรสวรรค์บ่อสวรรค์หมื่นภพที่ตื่นขึ้นอาจมีผลกับตัวเขาโดยตรง

เพียงแต่ตอนนี้เขายังมองไม่เห็นอิทธิพลนั้น คงต้องรอเวลาพิสูจน์ในอนาคต

บ่อสวรรค์หมื่นภพเองก็อัปเกรดตามหลังจากเขาบรรลุขั้นสร้างรากฐาน ตอนนี้ไอเทมระดับสามและต่ำกว่าสามารถปรากฏขึ้นในบ่อได้แล้ว ไอเทมระดับสามนั้นเทียบเท่ากับขั้นแกนทองคำ

แต่จำนวนหินวิญญาณที่ต้องใช้ยังเท่าเดิม! นี่แหละสิ่งที่หนิงเกอปลื้มที่สุด

หมายความว่าเขามีโอกาสทำกำไรมหาศาล!

ตอนนี้เขาเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างรากฐานระดับหนึ่งแล้ว เป้าหมายต่อไปคือหาหินวิญญาณมาซื้อยาบำเพ็ญเพียรสำหรับขั้นสร้างรากฐาน

ขอแค่มีหินวิญญาณมากพอ อีกไม่นานเขาก็จะไปถึงจุดสูงสุดของขั้นสร้างรากฐาน และมองไปถึงขั้นแกนทองคำ

ทุกอย่างกำลังไปได้สวย

แน่นอนว่าเขาจะประมาทไม่ได้ พลังแค่นี้ในโลกบำเพ็ญเพียรที่กว้างใหญ่ไพศาลยังถือว่าจิ๊บจ๊อย ยิ่งบนดาวเหยียนหวง เขาแทบจะเป็นฝุ่นผง!

ภายในอาคารหลังเล็ก หนิงเกอมองดูตู้ปลาที่อัดแน่นจนแทบล้น เขารีบเทขายทั้งหมดในร้านค้าลอร์ด ภายในสามวันเขาได้ปลาวิญญาณมาอย่างต่ำหนึ่งพันแปดร้อยตัว ดีที่เขาคิดเผื่อไว้ก่อนจะไป เลยเพิ่มตู้ปลาทั้งชั้นหนึ่งและชั้นสอง ไม่งั้นตู้เดียวคงเอาไม่อยู่

การที่เก็บเกี่ยวปลาวิญญาณได้ปกติ แสดงว่าอุปกรณ์จับปลายังทำงานดีตลอดสามวันที่ผ่านมา มันช่างเป็นเครื่องจักรที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยจริงๆ

หินวิญญาณระดับต่ำหลายหมื่นก้อนไหลเข้ากระเป๋า ทุนค่าเสวียนจีที่เสียไป อีกเดี๋ยวก็ได้คืน

“แปลกแฮะ ปลาวิญญาณพวกนี้ไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเลย”

ผ่านไปสักพัก อุปกรณ์จับปลาอัตโนมัติก็ยังขนปลาวิญญาณกลับมาได้เพียบ ทำเอาหนิงเกอเริ่มสงสัย ปี้สือซานบอกว่าที่นี่กันดารมาก แต่ดูทรงแล้วไม่น่าจะใช่

ทรัพยากรในโลกนี้มันจะอุดมสมบูรณ์เกินเบอร์ไปไหม?

ทันทีที่เดินออกจากอาคาร ร่างของปี้สือซานก็โผล่มาตรงหน้าด้วยความเร็วแสง แววตาดูตัดพ้อนิดๆ

“สหายหนิงเกอ ท่านออกจากฌานแล้วหรือ!”

สองวันมานี้เขาไม่ได้อะไรเลย เพราะเหยื่อวิญญาณหมดเกลี้ยงตั้งแต่วันแรก

เขาพยายามตามหาหนิงเกอเพื่อขอซื้อเพิ่ม แต่แตะค่ายกลเท่าไหร่ก็เงียบกริบ

“เอ่อ สหายหนิงเกอ กลิ่นอายของท่าน?” จู่ๆ ร่างของปี้สือซานก็แข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

“ท่าน ท่าน ท่าน!???”

“ฮะๆ โชคดีน่ะ ทะลวงขั้นสร้างรากฐานสำเร็จพอดี” การเลื่อนระดับพลังไม่ใช่เรื่องที่ต้องปิดบัง การให้คนอื่นรู้ระดับพลังของเราจะช่วยลดปัญหาจุกจิกไปได้เยอะ

หนิงเกอเคยอ่านชีวประวัติลอร์ดหลายคน ที่ชอบทำตัวเป็น 'ผู้เล่นสายซุ่ม' ปิดบังระดับพลัง ผลคือโดนหาเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน เพราะคนอื่นนึกว่าไก่อ่อน รังแกได้ตามใจชอบ นำมาซึ่งคำดูถูกเหยียดหยามสารพัด

ประเด็นคือ ลอร์ดพวกนั้นดันมีความอดทนสูงส่ง ทำตัวเป็นเต่าหดหัว แล้วค่อยไปตามแก้แค้นทีหลัง

จะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร? ถ้าโชว์พาวแต่แรก เรื่องน่ารำคาญพวกนี้ก็คงไม่เกิด

ในโลกบำเพ็ญเพียร ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ถ้าพลังสูงกว่า ก็แค่ยืดอกโชว์ไปเลย!

เคยเห็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นกลั่นลมปราณคนไหนกล้าดูถูกคนขั้นสร้างรากฐานไหมล่ะ? ในความเป็นจริง พอคนขั้นกลั่นลมปราณเจอคนขั้นสร้างรากฐาน ก็ต้องรีบเรียก 'ท่านผู้อาวุโส' เผลอๆ ต้องรีบประจบประแจงด้วยซ้ำ

สถานการณ์ที่ขั้นกลั่นลมปราณจะดูถูกขั้นสร้างรากฐาน มีแต่ตอนที่ไอ้คนขั้นสร้างรากฐานมันแอ๊บเนียนซ่อนพลังนั่นแหละ

ผู้บำเพ็ญเพียรระดับต่ำไม่มีทางกล้าล่วงเกินระดับสูงหรอก เว้นแต่พวกคุณหนูคุณชายสมองกลวงที่มีแบ็คดี มีบอดี้การ์ดโหดๆ นั่นก็อีกเรื่อง เพราะพวกนั้นมีทุนให้กร่าง

ดังนั้น หนิงเกอจะไม่ซ่อนพลัง บางครั้งการไม่ซ่อนกลับปลอดภัยกว่าการซ่อนเสียอีก

“โชคดี!!!” ปี้สือซานอึ้งไปเลย หนิงเกอคนนี้มีเบื้องหลังยังไงกันแน่? ไม่นานมานี้ตอนเพิ่งเจอกัน ระดับพลังยังเท่ากันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้กลายเป็นขั้นสร้างรากฐานไปแล้ว ความเร็วในการเลื่อนระดับแบบนี้มันจะเวอร์ไปไหม?

เขาทำได้ยังไงกัน?

“โชคดีจริงๆ” หนิงเกอไม่ได้โกหก ตอนกินยาเสวียนจีระดับทั่วไป เขาก็แค่คิดบวก แล้วมันก็สำเร็จจริงๆ

“คารวะผู้อาวุโสหนิง” ปี้สือซานได้สติ ช่องว่างระหว่างเขากับหนิงเกอมันห่างชั้นเกินไป จะเรียกสหายเหมือนเดิมคงไม่เหมาะ ต้องเปลี่ยนเป็นผู้อาวุโส

แววตาของปี้สือซานซับซ้อนยิ่งนัก ทั้งสงสัย งุนงง ตกใจ และอิจฉา

ขั้นสร้างรากฐาน จุดเริ่มต้นของความเป็นอมตะ!

ใครบ้างไม่อยากเป็น? แต่เขารู้ตัวดีว่าด้วยพรสวรรค์รากวิญญาณแค่นี้ หากไร้วาสนาใหญ่หลวง ชาตินี้คงเป็นได้แค่ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นกลั่นลมปราณไปจนตาย

“ไม่ต้องพิธีรีตองหรอกสหายปี้ คนกันเอง เรียกเหมือนเดิมเถอะ” หนิงเกอไม่ชินกับการถูกเรียกผู้อาวุโสจริงๆ

“งั้น...”

“ข้าเรียกท่านว่าเถ้าแก่หนิงแล้วกัน” ปี้สือซานมองป้ายชื่อหอหนิงเซียนแล้วเสนอ

“แบบนั้นก็ได้ เอาเป็นว่าไม่ต้องเกร็ง”

“ว่าแต่ สหายปี้จะมาซื้อเหยื่อวิญญาณใช่ไหม?”

“ใช่ๆๆ ข้าจะเอาปลาวิญญาณมาขาย แล้วก็ซื้อเหยื่อเพิ่มด้วย” ปลาพวกนี้ปี้สือซานจับได้ตั้งแต่วันแรกที่หนิงเกอเก็บตัว ด้วยเหยื่อที่เหลืออยู่ สองวันต่อมาเขาไม่ได้อะไรเลย

แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่น่าสงสารที่สุดหรอก คนที่น่าเวทนาที่สุดน่าจะเป็นสองพี่น้องคู่นั้นมากกว่า ตั้งแต่มาถึงยังจับปลาวิญญาณไม่ได้สักตัว ดวงกุดจริงๆ

ฉีตงเคยมาถามปี้สือซาน แล้วรู้ว่าต้องใช้เหยื่อจากหอหนิงเซียนถึงจะจับปลาวิญญาณได้ แต่พอเขาพาฉีชิวมาซื้อ เถ้าแก่ดันไม่อยู่ จนกระทั่งวันนี้ถึงได้เห็นหน้าค่าตาหนิงเกอ

“เถ้าแก่ เถ้าแก่ ในที่สุดก็โผล่หัวมาสักที” สองพี่น้องอ้วนผอมเดินตรงเข้ามา คนที่ตะโกนคือฉีชิว

“พวกเราก็จะซื้อเหยื่อวิญญาณเหมือนกัน เอาแบบเดียวกับสหายปี้สือซานเลย”

ขณะที่ฉีชิวยังเจื้อยแจ้ว รูม่านตาของฉีตงกลับหดเกร็ง “ขั้นสร้างรากฐาน!!???”

เถ้าแก่คนนี้ทะลวงขั้นสร้างรากฐานแล้ว??? ผ่านไปแค่สามวันเองนะ

ขั้นสร้างรากฐานมันทะลวงง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ?

เท่าที่เขารู้ ต่อให้มียาเสวียนจี ก็ต้องเก็บตัวปรับสภาพร่างกายเป็นสิบวัน ครึ่งเดือน หรือบางทีก็เป็นปี กว่าจะมั่นใจพอที่จะกินยา

แถมที่นี่ก็ไม่มีชีพจรวิญญาณ หรือปราณวิญญาณหนาแน่นพอสำหรับการทะลวงขั้นไม่ใช่เหรอ?

หรือว่าเขาใช้หินวิญญาณล้วนๆ?

ไอ้เศรษฐีบ้าเลือด! ฉีตงที่กำลังเดาวิธีการทะลวงขั้นของหนิงเกอ แอบด่าในใจ

พร้อมกันนั้น ความกังวลก็ก่อตัวขึ้นในใจฉีตง การทะลวงขั้นสร้างรากฐานได้อย่างมั่นคงขนาดนี้ ไม่พรสวรรค์เป็นเลิศ ก็ต้องมีเบื้องหลังยิ่งใหญ่ บางทีหนิงเกอคนนี้อาจจะมาเพื่อซากวังมังกรจริงๆ ก็ได้

ไม่อย่างนั้น คนปกติที่ไหนจะมาอยู่ในที่แบบนี้?