บทที่ 29 จอมราชันน้อยผู้ไร้พ่าย

ธุรกิจ 'ซื้อขายคน' นี้บางทีก็ต้องพึ่งวาสนาเหมือนกัน เจ้าของร้านคลุกคลีอยู่ในวงการนี้มานาน ย่อมรู้ดีว่ามีคนบางประเภทที่มาสมัครเป็นนายแบบเพื่อหาความสนุกใส่ตัว เขาเป็นเพียงคนกลาง ท้ายที่สุดแล้วก็ตัดสินใจแทนเจ้าตัวไม่ได้

ในเมื่อเจ้าของร่างตัวจริงเอ่ยปากแล้ว เขาจึงจำใจเรียกราคาที่แปดพันอย่างเสียไม่ได้!

"นายแบบของผมฮอตมากนะครับ แปดพันแต้มเสมือนนี่ถือว่าคุ้มสุดๆ แล้ว" เจ้าของร้านยังคงพยายามหว่านล้อมซูหร่วน

ซูหร่วนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "แต่เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกเองไม่ใช่เหรอคะ ว่าร้านคุณมีค้างสต็อกอยู่คนหนึ่งที่ปล่อยเช่าไม่ได้"

"แค่ก แค่ก" เจ้าของร้านไอโขลกขลากกลบเกลื่อน "เจ็ดพัน... เจ็ดพันโอเคไหมครับ?"

ซูหร่วนยกยิ้มมุมปาก เมื่อราคาตกลงมาถึงจุดที่เธอพอใจแล้ว จึงตอบตกลง "ตกลงค่ะ"

ซูหร่วนโอนแต้มเสมือนให้เจ้าของร้านอย่างรวดเร็ว ทางเจ้าของร้านเองก็รีบยื่นป้ายประจำตัวให้เธอทันที

ป้ายประจำตัวนี้หมายความว่า ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนนับจากนี้ ขอเพียงหลู้สือเหนียนล็อกอินเข้าสู่เครือข่ายดวงดาวเสมือนจริง เขาจะต้องพร้อมสแตนด์บายรอรับคำสั่งเรียกตัว

หากเขาไม่มาตามนัด ซูหร่วนสามารถใช้ป้ายประจำตัวนี้ยื่นเรื่องร้องเรียนต่อสมองกลหลักได้

แน่นอนว่าป้ายประจำตัวนี้ไม่ใช่ของหลู้สือเหนียน แต่เป็นของนายแบบอีกคนที่มีรายชื่อแขวนอยู่ในร้านนี้ ทว่าด้วยเหตุบังเอิญหลายอย่างประจวบเหมาะกัน ป้ายนี้จึงมาตกอยู่ในมือของซูหร่วน

ซูหร่วนเหลือบมองป้ายประจำตัวแวบหนึ่งโดยไม่คิดอะไรมาก แล้วโยนมันเก็บเข้าช่องเก็บของเสมือนจริงทันที

จากนั้นเธอก็หันไปมองหลู้สือเหนียน พยักหน้าให้เขาแล้วเอ่ยว่า "ตามฉันมา"

พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินออกจากศูนย์การแลกเปลี่ยนสินค้า หลู้สือเหนียนก้าวขายาวๆ เดินตามหลังเธอไป

คล้อยหลังทั้งคู่เดินออกไปไม่ถึงสองนาที ชายหนุ่มผมสีทองคนหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ตบไหล่เจ้าของร้านดังปึก แล้วถามด้วยเสียงหอบแฮก "เถ้าแก่ ไหนล่ะคนที่บอกว่าจะมาเช่านายแบบ?"

เจ้าของร้านมองเขาด้วยความงุนงง "คุณเป็นใครครับ?"

"ฉันเอง! 'จอมราชันน้อยผู้ไร้พ่าย' ไง!" หนุ่มผมทองแนะนำตัว "คนที่แขวนป้ายขายไม่ออกอยู่ในร้านเถ้าแก่มาตลอดไงเล่า"

รูม่านตาของเจ้าของร้านขยายกว้าง "คุณ... คุณคือจอมราชันน้อยผู้ไร้พ่าย?"

ถ้าอย่างนั้น... แล้วคนที่เพิ่งถูกพาตัวออกไปเมื่อกี้เป็นใครกันล่ะ?

"ใช่ๆ ฉันอุตส่าห์ไปย้อมผมทองมาเป็นพิเศษ หล่อไหมล่ะ?" จอมราชันน้อยผู้ไร้พ่ายเอ่ยอวดอย่างภูมิใจ

เจ้าของร้าน: ...เขาไม่รู้หรอกว่าหล่อไหม รู้แต่ว่าชื่อเสียงที่สั่งสมมานานปีของร้านกำลังจะป่นปี้ก็คราวนี้แหละ

ไม่กี่นาทีต่อมา...

"อะไรนะ!" จอมราชันน้อยผู้ไร้พ่ายแทบอยากจะพุ่งเข้าไปบีบคอเจ้าของร้าน "แกบอกว่าป้ายประจำตัวของฉันถูกคนเอาไปแล้วเรอะ! ใคร! ใครมันเอาไป!"

เจ้าของร้านเกาหัวแกรกๆ "ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง"

"อ๊ากกก!" จอมราชันน้อยผู้ไร้พ่ายแทบคลั่ง "แกปล่อยป้ายประจำตัวฉันไปโดยไม่ยืนยันตัวตนได้ยังไง!"

"แล้วหล่อนมีไอดีเครือข่ายดวงดาวไหม?"

เจ้าของร้านพยักหน้าหงึกหงัก "มีครับ มีๆ"

"แต่ดูทรงแล้วเธอน่าจะตั้งค่าปฏิเสธข้อความจากคนแปลกหน้าไว้นะ"

จอมราชันน้อยผู้ไร้พ่ายถลึงตาใส่เจ้าของร้านอย่างดุเดือด "งั้นแกก็รีบบอกให้หล่อนเอาป้ายประจำตัวมาคืนฉันเดี๋ยวนี้เลย!"

"ผมไม่ได้แอดเพื่อนเธอนี่นา" เจ้าของร้านตีหน้าซื่อ "ผมเป็นแค่คนเก็บเงิน จะไปแอดเพื่อนลูกค้าทำไมล่ะครับ?"

จอมราชันน้อยผู้ไร้พ่ายเริ่มสติแตก "แกนี่มันน่าโมโหจริงๆ!"

"รู้ไหมว่าเดือนนี้ฉันมีลงแข่ง! ถ้าเกิดยัยนั่นเรียกตัวฉันกะทันหันตอนกำลังแข่งอยู่ ฉันจะทำยังไง! การแข่งของฉันล่ะ!"

เขาแค่อยากจะหาเครดิตมาซื้อสกินหุ่นรบใหม่แท้ๆ ใครจะไปคิดว่าจะเกิดเรื่องโอละพ่อแบบนี้ขึ้นได้!

"ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันไปตามหาหล่อนเอง!" จอมราชันน้อยผู้ไร้พ่ายตวาดใส่เจ้าของร้าน แล้วสะบัดหน้าเดินหนีไป

เจ้าของร้านมองตามแผ่นหลังของจอมราชันน้อยผู้ไร้พ่าย พลางพยักหน้าอย่างเข้าใจ "มิน่าล่ะถึงโดนปฏิเสธตลอด อารมณ์ร้อนเป็นไฟแบบนี้ ใครเขาจะไปทนไหว"