บทที่ 28 เขาอยากรู้จักเธอให้มากขึ้น

หลู้สือเหนียนตั้งใจจะสะบัดมือคนคนนั้นออกตามสัญชาตญาณ แต่ในวินาทีถัดมา เขากลับได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

"นี่คือนายแบบของร้านคุณเหรอคะ?"

เป็นหร่วนหร่วนของเขา

หลู้สือเหนียนคลายแรงขัดขืนลง แล้วเงยหน้ามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล

เมื่อเทียบกับโลกความจริง ใบหน้าของเธอบนเครือข่ายดวงดาวเสมือนจริงดูคมชัดกว่า แก้มยุ้ยๆ แบบเด็กๆ ที่เคยมีหายไป แววตาเจือความเย็นชา แม้เธอกำลังยิ้ม แต่ก็ให้ความรู้สึกห่างเหินลึกๆ และสายตาที่มองมาที่เขาก็เต็มไปด้วยการพินิจพิเคราะห์แบบคนแปลกหน้า

ร่างกายของหลู้สือเหนียนเกร็งขึ้น เขาตระหนักได้ทันทีว่าในสายตาของหร่วนหร่วน ตอนนี้เขาคือคนแปลกหน้า และนั่นหมายความว่าเขาจะได้เห็นตัวตนด้านอื่นๆ ของเธอ

เช่นในตอนนี้ เธอไม่ใช่คนขี้กลัวและคอยเอาอกเอาใจเหมือนเวลาอยู่ต่อหน้าเขา แต่เป็นตัวตนที่แท้จริงที่แฝงความห่างเหิน หรืออาจเรียกได้ว่าเย็นชา

หลู้สือเหนียนเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ตัดสินใจไม่เปิดเผยตัวตน

เขาอยากเข้าใจเธอให้มากขึ้น และฐานะนี้ก็ช่างเหมาะสมเหลือเกิน

บางทีอาจจะมีเรื่องเซอร์ไพรส์ที่ไม่คาดคิดก็ได้ ด้วยความคิดนี้ หลู้สือเหนียนจึงผิดวิสัย ไม่ได้เอ่ยเรียกหร่วนหร่วนของเขาออกไป

ขณะที่ทั้งสองต่างลอบสังเกตกันและกัน เจ้าของร้านที่ยังจับแขนเขาอยู่ก็เอ่ยขึ้น

"ใช่ครับ ใช่ครับ!" เจ้าของร้านรีบประจบเอาใจ "คุณดูสิครับ หุ่นนายแบบร้านผมดีแค่ไหน ยืนตัวตรงเป๊ะ!"

"ราคาก็ยุติธรรมมากครับ! เดือนละหนึ่งหมื่นแต้มเสมือน"

ราคานี้จะว่าแพงก็ไม่เชิง แต่ก็ไม่ถูกแน่ๆ

หนึ่งหมื่นแต้มเสมือนซื้อของดีๆ ได้ตั้งเยอะ

อีกอย่าง เธอแค่ต้องการเช่าเขาแค่วันละสองชั่วโมง ทำไมต้องจ่ายแพงขนาดนั้นด้วย?

ซูหร่วนตัดสินใจต่อราคา เธอเดินเข้าไปใกล้และพิจารณาหลู้สือเหนียนเพื่อหาข้อติ

ทว่าคนตรงหน้ามีรูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างเอวสอบ ขายาวตรงภายใต้กางเกงขายาวสีดำเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ตึงแน่นลางๆ

ดูจากรูปร่างแล้วหาที่ติไม่ได้จริงๆ แต่เพื่อการต่อราคา เธอก็ต้องหาเรื่องติให้ได้

ซูหร่วนละสายตาออกมา แสร้งทำเป็นไม่พอใจ "เขาสูงเกินไปค่ะ มันจะเพิ่มภาระงานให้ฉัน"

"ฉันกำลังจะออกแบบเครื่องแบบทหาร ทหารที่ไหนจะตัวสูงขนาดนี้คะ?"

ได้ยินดังนั้น เจ้าของร้านก็หันไปมองหลู้สือเหนียนแล้วแอบเห็นด้วยกับซูหร่วน แต่เรื่องเงินเรื่องทอง เขาจะยอมรับออกมาตรงๆ ได้ยังไง!

"ใครว่าทหารไม่สูงขนาดนี้ล่ะครับ?"

เจ้าของร้านเท้าสะเอวเถียงอย่างมีเหตุผล

"ผู้บัญชาการหลู้ของเราก็สูงพอๆ กับเขานี่นา?"

"เกิดวันข้างหน้าผู้บัญชาการหลู้ถูกใจงานออกแบบของคุณขึ้นมา คุณต้องกลับมาขอบคุณผมนะ!"

ซูหร่วน: ...เขาพูดถูก คนคนนี้สูงพอๆ กับหลู้สือเหนียนเลย

แม้ในเครือข่ายดวงดาวเสมือนจริงจะปรับแต่งข้อมูลตัวเองได้ แต่โดยทั่วไปก็ปรับได้ไม่เกินสิบเปอร์เซ็นต์ แสดงว่าตัวจริงของเขาก็ต้องสูงมากแน่ๆ

แต่ซูหร่วนไม่สนหรอกว่าตัวจริงเขาจะเป็นยังไง เพราะเธอต้องการแค่โมเดลในเครือข่ายดวงดาวเสมือนจริง

เมื่อเห็นว่าข้ออ้างนี้ใช้ไม่ได้ผล ซูหร่วนจึงพูดต่อ "เขาสวมหน้ากาก มองไม่เห็นหน้า มันกระทบต่อแรงบันดาลใจของฉันค่ะ"

เจ้าของร้านยิ่งได้ทีขี่แพะไล่ "งั้นคุณก็จินตนาการว่าเขาคือผู้บัญชาการหลู้สิครับ!"

หลู้สือเหนียน: ...

ขืนปล่อยให้คุยกันต่อแบบนี้ ความลับเรื่องตัวตนของเขาคงแตกแน่ เขาจึงชิงเสนอขึ้นว่า "ห้าพันต่อเดือน"

ดวงตาของซูหร่วนเป็นประกายทันที

ฝ่ายเจ้าของร้านได้ยินเข้าก็ร้อนรนทันควัน

"ไม่ได้ ไม่ได้!"

"แปดพัน!"

"ลดไม่ได้แล้ว!"