บทที่ 24 หร่วนหร่วน... เธอห้ามทิ้งฉันไปนะ

ซูหร่วนโอบแขนข้างหนึ่งรอบเอวสอบของหลู้สือเหนียน เอ่ยปลอบโยนเสียงนุ่ม "ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร"

"หร่วนหร่วนไม่ต้องการเค้าแล้ว ฮือ..." เขาส่งเสียงครางหงิงๆ อีกครั้ง มือหนารวบเอวบางของซูหร่วนไว้แน่น ฝ่ามือร้อนผ่าวราวกับไฟ

ใบหูปุกปุยบนศีรษะสั่นระริก บ่งบอกถึงความหวาดหวั่นและประหม่าภายในใจของผู้เป็นเจ้าของ

ร่างกายของหลู้สือเหนียนแทบจะทาบทับลงบนตัวซูหร่วนทั้งตัว น้ำหนักที่กดทับลงมาทำให้เธอหายใจไม่ค่อยสะดวกนัก

"คุณช่วยลุกขึ้นนั่งก่อนได้ไหมคะ?" ซูหร่วนเอ่ยกล่อมอย่างใจเย็น

ทว่าหลู้สือเหนียนกลับทำราวกับไม่ได้ยินคำพูดของเธอ ศีรษะที่มีขนปุกปุยถูไถไปมาบริเวณซอกคอ ริมฝีปากที่มักซีดเผือดบัดนี้กลับเจือสีแดงระเรื่อ

บางทีอาจเพราะไม่ได้รับการตอบสนองที่ต้องการ เขาจึงโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ยื่นหูหมาป่าที่สั่นเทามาตรงหน้าซูหร่วน พลางเอ่ยด้วยท่าทีน่าสงสาร "หร่วนหร่วน จับหูเค้าก็ได้ แต่อย่าทิ้งเค้าไปนะ ได้ไหม?"

ใบหูหมาป่าสีขาวราวหิมะอันนุ่มฟูสั่นระริกอยู่ตรงหน้า ดูเชื่องเชื่อและยอมจำนนอย่างถึงที่สุด ไม่มีใครต้านทานแรงยั่วยวนเช่นนี้ได้ และซูหร่วนเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

เธอแพ้ทางของนุ่มฟูแบบนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งเมื่อความนุ่มนิ่มมาเสิร์ฟถึงที่ มีหรือเธอจะปล่อยให้หลุดมือ?

แพขนตายาวของซูหร่วนกระพริบไหวเบาๆ ขณะยกมือขึ้นบีบใบหูหมาป่าบนศีรษะของหลู้สือเหนียน

สัมผัสแรกนั้นเย็นเยียบ แต่เมื่อถูกลูบไล้ก็ค่อยๆ อุ่นขึ้น แก้มของหลู้สือเหนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ เขาส่งเสียงครางในลำคออย่างยากลำบาก

น้ำเสียงนั้นเจือความน้อยใจน้อยลงกว่าเมื่อครู่ แต่กลับแฝงนัยบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้ชัดเจน

ซูหร่วนรู้สึกได้ชัดเจนว่าหางหมาป่าที่พันรอบข้อมือเธอนั้นรัดแน่นขึ้น

เธอกระพริบตา สายตาเลื่อนไปจับจ้องหางหมาป่าที่ดูนุ่มฟูยิ่งกว่าเดิม ความสนใจถูกกระตุ้นขึ้นมาทันที

มือน้อยลูบไล้ไล่ลงไปตามแผ่นหลังของหลู้สือเหนียน จากโคนหางลากยาวไปจนถึงปลายหาง สัมผัสนุ่มละมุนมือทำให้ซูหร่วนเผลอแสดงสีหน้าเพลิดเพลินออกมาอย่างลืมตัว

สีหน้านั้นกระตุกต่อมบางอย่างในใจของหลู้สือเหนียนเข้าอย่างจัง

เขาขยับกายเข้ามาใกล้ ริมฝีปากแตะลงบนแก้มของซูหร่วน ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือบังเอิญ

สัมผัสนุ่มนวลจากริมฝีปาก... หลู้สือเหนียนราวกับค้นพบของเล่นชิ้นใหม่ เขาพรมจูบไปทั่วใบหน้าของซูหร่วน ปากก็พร่ำบ่นงึมงำอย่างน่าเวทนา "หร่วนหร่วน ห้ามทิ้งเค้าไปนะ ฮือ..."

ซูหร่วนรู้สึกจั๊กจี้จากการรุกรานของเขา ทันทีที่เธอหันหน้าหนี หลู้สือเหนียนก็ขยับตามเข้ามา ขนตายาวดูเหมือนจะเปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความน้อยใจ ในนัยน์ตาสีนิลมืดมิดคู่นั้น มีเพียงความหวาดกลัวที่จะถูกเธอทอดทิ้งฉายชัดอยู่

หางหมาป่าตวัดรวบเอวของซูหร่วนไว้ ร่างหนาทาบทับลงมา ตรึงร่างของเธอไว้ภายใต้อาณัติ

โชคดีที่พื้นที่ภายในรถฮูเวอร์คาร์กว้างขวางพอให้หลู้สือเหนียนก่อความวุ่นวายได้ตามใจชอบ

ไม่รู้ว่าหลู้สือเหนียนกำหนดเส้นทางบินไปที่ใด แต่รอบด้านไร้ซึ่งวี่แววของรถฮูเวอร์คาร์คันอื่น ภายนอกเงียบสงัด ในช่วงเวลานี้จะไม่มีใครเข้ามารบกวนพวกเขาได้

เสื้อผ้าของซูหร่วนถูกฉีกขาดด้วยพลังจิตที่ก่อตัวเป็นรูปร่างของหลู้สือเหนียนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้ เมื่อไร้ซึ่งอาภรณ์ขวางกั้น ความต้องการครอบครองของเขายิ่งทวีความรุนแรง เขาจูบเธอด้วยสัญชาตญาณล้วนๆ

จากพวงแก้มไล่มาสู่ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ เขาอ้อยอิ่งอยู่นานไม่รู้เบื่อ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนต่ำลง ทิ้งกลิ่นอายตีตราจองไว้บนเรือนร่างของเธอ...

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยผ่านไปนานเท่าใดกว่าซูหร่วนจะตื่นขึ้น

เมื่อเห็นสภาพห้องนอนที่คุ้นเคย เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ แต่กลับไม่พบเงาของหลู้สือเหนียน

เธอเหลือบมองออปติคอลคอมพิวเตอร์ พบว่าดึกมากแล้ว

หลู้สือเหนียนไม่อยู่ในห้องนอน เขาหายไปไหนกัน?

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกจาภายนอก