บทที่ 25 พวกกริฟฟินดอร์ที่น่ารำคาญ

บทที่ 25 พวกกริฟฟินดอร์ที่น่ารำคาญ

จนถึงตอนนี้ มีเพียงเหล่า 'งูน้อย' แห่ง 'บ้านสลิธีริน' เท่านั้นที่ยังคงยึดมั่นในการวิ่งตอนเช้า ของขวัญก่อนจากที่โอเว่นมอบให้พวกเขาคือการแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าร่างกายที่แข็งแรงสามารถต้านทานคำสาป 'กรีดแทง' ได้

เขายังใช้วิธีนี้เพื่อให้แน่ใจว่าการวิ่งตอนเช้าของสลิธีรินจะดำเนินต่อไป

เมื่อเห็นความคืบหน้า ความกระตือรือร้นของผู้คนมักจะคงอยู่ต่อไป

ตอนนี้เขาสวมเครื่องแบบนักเรียนของ 'บ้านกริฟฟินดอร์' ยังไม่ทันได้ไปรายงานตัวที่บ้านพัก ก็มีคนมาขวางทางเสียก่อน

"โอเว่นที่รัก ฉันขอเชิญนายเข้าร่วมทีม 'ควิดดิช' กริฟฟินดอร์ด้วยใจจริง!"

เห็นท่าทางของ 'วู้ด' ที่สื่อว่า "ฉันจะไม่ยอมแพ้ถ้านายไม่ตกลง" โอเว่นก็รู้สึกขบขันขึ้นมาทันที "คุณวู้ด คุณอยากให้ผมเข้าร่วมเหรอ? ไปเป็นกรรมการหรือไง?"

"แน่นอนว่าไม่ใช่ ฉันอยากให้นายมาเป็น 'เชสเซอร์' ของเราต่างหาก"

โอเว่นยิ่งขบขันหนักกว่าเดิม "คุณวู้ด ตั้งแต่วันที่ผมมาถึง 'ฮอกวอตส์' จนถึงวันนี้ ผมยังไม่เคยขี่ 'ไม้กวาดบิน' เลยสักครั้ง คุณรู้ได้ยังไงว่าผมบินได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเป็นเชสเซอร์เลย"

"นายเป็นอัจฉริยะ ฉันเชื่อในตัวนาย!"

เห็นเขาเป็นแบบนี้ โอเว่นทนไม่ไหวจริงๆ "ผมขอบคุณในความเชื่อใจของคุณ แต่ลองคิดดูสิครับ ถ้าผมขี่ไม้กวาดได้ ทำไมสลิธีรินถึงไม่ชวนผมเข้าทีมล่ะ?"

"นั่นเพราะพวกเขาตาถั่ว มองไม่เห็นความยอดเยี่ยมของนายไงล่ะ!"

วู้ดพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

แต่โอเว่นจำต้องพูดความจริง "อย่างแรกเลย ผมต้องขอโทษด้วย แต่ผมทำไม่เป็นจริงๆ อย่างที่สอง โดยส่วนตัวแล้วผมไม่มีความสนใจในควิดดิชเลยแม้แต่น้อย เพราะงั้นช่วยหลีกทางด้วยครับ ผมจะเข้าเรียนสายแล้ว"

มันเริ่มสายแล้วจริงๆ วู้ดมองดูโอเว่นที่ลอยตัวขึ้นและจำต้องหลีกทาง มองดูโอเว่นบินตรงไปยังห้องเรียน

"คุณวู้ด..." 'ศาสตราจารย์มักกอนนากัล' ยิ้มแหยๆ อย่างหาได้ยาก "โอเว่นไม่ได้โกหกเธอหรอก เขาไม่เคยเข้าเรียน 'วิชาการบิน' จริงๆ และเขาก็ไม่มีความสนใจในควิดดิชเลยสักนิด"

ไม่เคยเข้าเรียน... วิชาการบิน?

ตอนที่โอเว่นเริ่มมีชื่อเสียง วู้ดเพิ่งจะขึ้นปีสามและเพิ่งเข้าทีม เขาใช้เวลาทั้งหมดนอกเวลาเรียนไปกับการฝึกซ้อม ดังนั้นเขาจึงไม่รู้เรื่องของโอเว่นเลยจริงๆ

พอขึ้นปีสี่ โอเว่นก็ไปเรียนต่อต่างประเทศ ตอนนี้อยู่ปีห้า โอเว่นกลับมาแล้ว ลงเรียนวิชาของปีสี่และปีห้าควบไปด้วย พร้อมทั้งรับผิดชอบการสอนปีหนึ่งบางส่วน เขาเพิ่งรู้ความจริงวันนี้เองว่าโอเว่นไม่เคยแม้แต่จะเข้าเรียนวิชาการบิน

"มะ... มันสมเหตุสมผลเหรอครับ?"

ศาสตราจารย์มักกอนนากัลอยากจะตอบเหลือเกินว่า: สมเหตุสมผลสิ! เพราะไม้กวาดบินของโรงเรียนไม่สามารถรับมือกับพลังเวทมหาศาลในร่างกายของ 'พ่อมดน้อย' ได้ มันอาจระเบิดกลางอากาศได้เลย แม้แต่รุ่นล่าสุดอย่าง 'นิมบัส 2000' ก็ตาม

พลังเวทภายในตัวของพ่อมดน้อยตอนนี้มีมากกว่าพ่อมดผู้ใหญ่ถึงสามหรือสี่เท่า กล่าวอีกนัยหนึ่ง ไม้กวาดจะต้องรับแรงกระแทกจากพลังเวทของคนสามถึงสี่คน ซึ่งมันรับไม่ไหวแน่ๆ

เพื่อความปลอดภัยของโอเว่น ตารางเรียนวิชาการบินของเขาจึงไม่เคยถูกจัดไว้ โชคดีที่ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์' แสดงพรสวรรค์ในการบิน เธอจึงอนุญาตเป็นกรณีพิเศษให้เขาเข้าร่วมทีมได้

ขณะที่วู้ดกำลังหมกมุ่นอยู่กับเรื่องของโอเว่น โอเว่นกำลังคิดหาวิธีสั่งสอนพวกกริฟฟินดอร์ ต่างจากบ้านสลิธีริน เหล่า 'สิงโตน้อย' แห่งกริฟฟินดอร์มีพลังเหลือล้นแต่ไม่เคยคิดจะเอาไปใช้กับการเรียนเลย ยกเว้นพวกปีห้าและปีเจ็ด

แน่นอน ตอนนี้ต้องเพิ่มแม่มดน้อยเข้าไปในรายชื่อนั้นด้วยอีกคน

ทันทีที่โอเว่นเดินเข้ามาใน 'ห้องนั่งเล่นรวม' ของกริฟฟินดอร์ 'เฮอร์ไมโอนี่' ก็เดินเข้ามากอดหนังสือกองโตและเริ่มถามคำถามทีละข้อ ระบายทุกสิ่งที่เธอไม่เข้าใจออกมา

โอเว่นไม่ได้รำคาญ เขาตอบคำถามทีละข้อ เมื่อรู้ว่าบางคนไม่รู้วิธีเขียนการบ้าน เขายังช่วยสอนเทคนิคให้ด้วย:

"ก่อนอื่น ตั้งคำถามขึ้นมาก่อน ตัวอย่างเช่น ทำไม 'กฎการแปลงร่างของกัมป์' ถึงเป็นจริง จากนั้นก็พิสูจน์ประเด็น และสุดท้ายก็เขียนความเข้าใจของตัวเองลงไป ง่ายจะตาย"

มันง่ายจริงๆ นั่นแหละ คนที่เข้าใจก็บรรลุแจ้งทันที ส่วนคนที่ไม่เข้าใจก็มึนตึ้บ... แน่นอนว่าบางคนก็เมินเฉยและไม่คิดจะฟังเลยด้วยซ้ำ

พ่อมดกริฟฟินดอร์ล้วนมีความเป็นตัวของตัวเองสูง พวกเขาชอบเสียงดังและการตะโกนโวยวาย แต่โอเว่นชอบความเงียบเวลาอ่านหนังสือ ดังนั้นพายุทอร์นาโดหลายลูกจึงปรากฏขึ้นในห้องนั่งเล่นรวมของกริฟฟินดอร์ โดยมีพ่อมดน้อยหมุนติ้วและลอยอยู่ข้างในลูกละคน

แค่การลงโทษเล็กน้อย ซึ่งแน่นอนว่าไม่ควรส่งผลกระทบต่อการเรียน ดังนั้นหลังจากหมุนอยู่ทั้งคืน และดื่ม 'ยารักษา' ที่รสชาติห่วยแตกเหมือนความตาย ก็ไม่มีผลข้างเคียงอื่นใดนอกจากใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อย

ส่วนใหญ่ที่ถูกลงโทษเป็นพ่อมดน้อยปีหนึ่งและปีสอง เพราะพวกปีสามขึ้นไปเคยโดนลงโทษไปเมื่อหลายปีก่อนแล้ว...

"แฮร์รี่... ฉันคิดว่าฉันไม่ไหวแน่..."

'รอน' หมุนติ้วอยู่ทั้งคืน แม้ว่าจะกินยาไปแล้ว แต่เขาก็ไม่อยากไปเรียนอีกแล้ว "นายช่วยลาป่วยให้ฉันหน่อยได้ไหม..."

สีหน้าของแฮร์รี่ พอตเตอร์ก็ไม่สู้ดีนัก เพราะเขาก็หมุนอยู่ทั้งคืนเหมือนกัน แต่เขารู้สึกดีขึ้นมากหลังจากกินยา ขณะที่เขากำลังจะตกลง ประตูห้องนอนก็เปิดออกกะทันหัน โอเว่นยืนยิ้มอยู่ที่นั่น โบก 'ไม้กายสิทธิ์' ไปที่รอนซึ่งยังนอนอยู่บนเตียง ทำให้เขาลอยขึ้นมา แล้วพูดว่า "ประกายไฟฟ้า"

รอนปรากฏตัวที่โต๊ะอาหารเช้าได้สำเร็จและกระปรี้กระเปร่าตลอดคาบเรียนทั้งวัน เขาไม่หลับในวิชา 'ประวัติศาสตร์เวทมนตร์' เลยด้วยซ้ำ เพราะถ้าเขาหลับตาเกินสิบวินาที ประกายไฟจะพุ่งออกมาจากก้นของเขา ทำให้เขาตื่นตัวขึ้นมาทันที

"ปีศาจ เขาเป็นปีศาจชัดๆ!!!"

รอนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นรวม ตาเบิกกว้าง สักพักเขาก็รู้ตัวว่าไม่มีใครตอบเขาเลย

จากนั้นเขาก็หันไปเห็นโอเว่นถือหนังสือ นั่งอยู่ในที่ประจำ เตรียมตัวจะอ่านหนังสือ

รอนไม่รู้ไปเอาความกล้ามาจากไหน เขาวิ่งเข้าไปหาโอเว่นและตะคอกใส่ "แกมันปีศาจ! แก..."

"วายุ"

รอนเริ่มหมุนอีกครั้ง คราวนี้เร็วกว่าเมื่อวานมาก โอเว่นไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขา แต่กลับกวักมือเรียกเฮอร์ไมโอนี่ที่ถือหนังสืออยู่ให้เข้ามาหา

เห็นเพื่อนถูกลงโทษอีกครั้ง แฮร์รี่รู้สึกวู่วามและเตรียมจะเถียงกลับ แต่โอเว่นพูดขึ้นก่อน "ความกล้าหาญไม่ใช่ความวู่วามหรือความบ้าระห่ำ และแน่นอนว่าไม่ใช่ข้ออ้างที่จะมาลองดีกับฉัน ครั้งหน้าฉันจะใช้คำสาปกรีดแทง เชื่อเถอะ งานวิจัยเรื่องคำสาปกรีดแทงของฉันน่ะยอดเยี่ยมมาก"

สำหรับโอเว่น เหล่าสิงโตน้อยส่วนใหญ่ไม่ใช่คนโง่ พวกเขาแค่มีข้อบกพร่องทางนิสัย พูดง่ายๆ ก็คือ... พวกเขาเป็นประเภทที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีแต่ไม่เคยโดนสั่งสอน - น่ารำคาญสิ้นดี!

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดก็เช่นพวกวีสลีย์หัวแดง 'ผู้กอบกู้' แฮร์รี่ พอตเตอร์ และนาย 'เนวิลล์' อีกคน - แม้ว่าคุณลองบัตท่อมจะเป็นขั้วตรงข้ามที่ขาดความมั่นใจในตัวเองอย่างรุนแรงก็ตาม