บทที่ 20: จ่าฝูงหมาป่าสีเทา

บทที่ 20: จ่าฝูงหมาป่าสีเทา

ติ๊ง! คุณเข้าสู่เมืองดาราจันทรา

หลินเฉินเงยหน้าขึ้นมอง และในชั่วพริบตา เขารู้สึกราวกับว่าได้ก้าวเข้าไปในดินแดนแห่งความฝัน

ทัศนียภาพอันงดงามภายในเมืองพลันคลี่ขยายออกตรงหน้าเขา

สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดคือเทวพฤกษาดาราจันทราขนาดยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมือง กิ่งก้านอันเขียวชอุ่มของมันแผ่ขยายออกไปอย่างอิสระราวกับตาข่ายมรกตขนาดยักษ์ที่โอบอุ้มเมืองทั้งเมืองไว้อย่างอ่อนโยน

แสงแดดเปรียบเสมือนเส้นด้ายสีทองละเอียดที่โปรยปรงลงมาตามช่องว่างของใบไม้ เกิดเป็นลวดลายแสงและเงาบนพื้นดินระยิบระยับราวกับดวงดาวนับหมื่นดวง

เมื่อเดินผ่านตัวเมือง จะเห็นเหล่า NPC เดินไปมาขวักไขว่อยู่ทุกหนทุกแห่ง ฉากอันคึกคักและรุ่งเรืองเช่นนี้ทำให้หลินเฉินรู้สึกราวกับว่าได้กลับไปยังโลกแห่งความจริงชั่วขณะ

ในขณะที่เขากำลังจมดิ่งอยู่ในบรรยากาศอันเป็นเอกลักษณ์ที่ผสมผสานระหว่างความเจริญรุ่งเรืองและความสงบเงียบ เสียงอึกทึกครึกโครมก็ดังมาเข้าหูของเขา

เขาหันไปตามที่มาของเสียงนั้น

เขามองเห็นร่างหกสายกำลังเดินตรงมาทางเขา

ชายร่างใหญ่สองคนในกลุ่มมีสีหน้าหม่นหมอง ปากก็พร่ำบ่นคำหยาบคายออกมาไม่หยุด

“บ้าจริง ทำไมถึงเป็นแค่นักธนูตัวน้อยไปได้!”

“ซวยชะมัด ดวงซวยจริงๆ”

ในตอนนั้นเอง NPC หญิงชื่อแคทเธอรีน ซึ่งมีชื่อตำแหน่ง ครูฝึกอาชีพนักธนู ลอยอยู่เหนือหัว ได้ก้าวเดินอย่างสง่างามมาขวางชายทั้งสองไว้ เธอยื่นมือขาวเนียนดุจดอกลิลลี่ออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเบิกบานแล้วพูดว่า

“เดรมน ฉีฮั่น พวกนายแพ้แล้ว! รีบส่งเงินมาซะ อย่าคิดจะเบี้ยวเชียวนะ ฉันมีพยานอยู่ที่นี่ตั้งสามคน ฮิๆ”

เธอจงใจเชิดหน้าอกอันอวบอิ่มขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความขบขันขณะจ้องมองไปยังใบหน้าอันหม่นหมองของทั้งคู่

“เหอะ ก็ได้ เอาไปสิ คิดว่าคนอย่างท่านเดรมนจะขาดแคลนเหรียญทองแค่ไม่กี่เหรียญหรือไง?” เดรมนพูดด้วยสีหน้ารำคาญก่อนจะโยนเหรียญทองออกมาหลายเหรียญ

“ใช่แล้ว ข้า ฉีฮั่น...” ก่อนที่ฉีฮั่นจะพูดจบ เดรมนก็ยกมือขึ้นตบหมวกเหล็กของเขาเสียงดังสนั่นพร้อมตะโกนว่า “อย่ามาเลียนแบบข้านะโว้ย! รีบคายเงินออกมาเร็วเข้า เป็นเพราะแกแท้ๆ ไอ้โง่ ที่มายุให้ข้าพนันกับยัยนี่!”

“ข้า... ข้าก็ไม่ได้บอกให้ท่านพนันเยอะขนาดนั้นสักหน่อย” ฉีฮั่นหยิบเหรียญทองออกมาอย่างจนใจและส่งให้แคทเธอรีน

ครูฝึกคนอื่นๆ ที่อยู่ใกล้เคียงต่างมองดูฉากนี้แล้วพากันหัวเราะจนตัวงอ บางครั้งก็กล่าวคำล้อเลียนออกมา ซึ่งทำให้เดรมนโกรธจนแทบจะชักดาบออกมาราวี

“นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” หลินเฉินมองดูเหตุการณ์วุ่นวายตรงหน้าด้วยความสงสัยเต็มไปหมด

นี่หรือคือเหล่าครูฝึกระดับตำนานของหกอาชีพหลัก? พวกเขามีสติปัญญาและดูเหมือนมนุษย์ขนาดนี้เชียวหรือ?

“ไฮ พ่อหนุ่ม”

แคทเธอรีนเลิกสนใจชายผู้น่าสงสารทั้งสองคน เธอเล่นเหรียญทองในมือพลางเดินตรงมาหาหลินเฉินด้วยท่วงท่าที่เย้ายวน

หน้าอกขนาดใหญ่ของเธอขยับขึ้นลงตามจังหวะก้าวเดิน และชุดเกราะหนังที่รัดรูปก็เน้นส่วนโค้งเว้าของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ เธอคือสาวสวยพราวเสน่ห์อย่างแท้จริง

“เอ่อ... สวัสดีครับอาจารย์ นี่คือจดหมายแนะนำจากหัวหน้าหมู่บ้าน ผมมาที่นี่เพื่อ...”

“ชู่ว ไหนขอฉันดูหน่อยสิ” แคทเธอรีนเดินวนรอบตัวเขา ดวงตาคู่สวยกวาดมองพร้อมกับเดาะลิ้น “โอโฮ อุปกรณ์พวกนี้ดูไม่เลวเลยนะ...”

ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดแคทเธอรีนก็รับจดหมายจากมือของหลินเฉิน สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจังและพูดว่า “ความแข็งแกร่งของเธออาจถือว่าโดดเด่นในหมู่พวกนักผจญภัย”

แต่ในโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่นี้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะยืนหยัดได้อย่างมั่นคง เธอต้องแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้

ในตอนนี้ พลังของเธอมาถึงจุดคอขวดแล้ว หากต้องการจะก้าวข้ามไป เธอต้องได้รับความช่วยเหลือจากผู้ที่ทรงพลัง

และฉันก็คือคนที่จะช่วยให้เธอก้าวข้ามมันไปได้” ขณะพูด มุมปากของเธอก็ยกยิ้มอย่างมีเลศนัย

หลินเฉินพยักหน้าเล็กน้อย ความรู้สึกที่เขามีต่อครูฝึกคนนี้ค่อนข้างซับซ้อน

เธอดูเซ็กซี่และมีเสน่ห์ แต่ในขณะเดียวกันก็ดูแข็งแกร่งและมีความสามารถ

ทว่าหลินเฉินมักจะรู้สึกว่าภายใต้รูปลักษณ์ภายนอกนี้ เธอดูเหมือนจะซ่อนด้านที่ไม่เปิดเผยเอาไว้

เขาตระหนักดีว่าภารกิจเปลี่ยนอาชีพที่กำลังจะมาถึงนี้ น่าจะเป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยขวากหนาม

“อาจารย์ครับ ผมต้องทำอย่างไรถึงจะก้าวข้ามจุดคอขวดนี้ไปได้?” หลินเฉินถามอย่างสุภาพ

แคทเธอรีนหุบยิ้ม ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชาและเคร่งขรึมขณะพูดว่า “ในฐานะนักธนู ความว่องไวและความแม่นยำของเธอถือว่าผ่านเกณฑ์แล้ว”

แต่ยอดฝีมือที่แท้จริงไม่เพียงแต่ต้องมีทักษะที่ประณีตเท่านั้น แต่ยังต้องมีการควบคุมพลังที่เชี่ยวชาญและมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งต่อสถานการณ์ในสมรภูมิด้วย

ฉันจะมอบภารกิจทดสอบให้เธอ หากผ่านขั้นตอนนี้ไปได้เท่านั้น เธอถึงจะสามารถเลื่อนขั้นเป็นอาชีพเรนเจอร์ได้อย่างเป็นทางการ

ติ๊ง! คุณต้องการยอมรับภารกิจเปลี่ยนอาชีพ ‘การทดสอบของแคทเธอรีน’ หรือไม่?

“ยอมรับ”

(ภารกิจเปลี่ยนอาชีพ: ไปที่ทุ่งราบทิศใต้ สังหารหมาป่าสีเทา 20 ตัว กำจัดจ่าฝูงหมาป่าสีเทาบนทุ่งราบ และนำหัวของมันกลับมาเป็นหลักฐาน)

คำอธิบายภารกิจ: ฉันได้ยินมาเมื่อสองสามวันก่อนว่ามีขบวนสินค้าถูกพวกหมาป่าสีเทาเหล่านั้นโจมตีที่ทุ่งราบทิศใต้ แม้ความสูญเสียจะไม่มากนัก แต่พวกพ่อค้าเหล่านั้นก็บ่นกันหนาหูว่าการป้องกันของเมืองดาราจันทราเรานั้นหละหลวม ฉันเกรงว่าเรื่องนี้จะเข้าถึงหูของเจ้าเมืองหมิงเยว่แล้ว ฉันต้องการให้เธอช่วยไปที่ทุ่งราบทิศใต้เพื่อบดขยี้ฝูงหมาป่าและสังหารจ่าฝูงหมาป่าสีเทา เธอทำได้ไหม?

รางวัลภารกิจ: เลื่อนขั้นเป็นเรนเจอร์สำเร็จ ได้รับการเพิ่มค่าสถานะ และได้รับตราสัญลักษณ์ผู้เริ่มต้นเมืองดาราจันทรา 1 ชิ้น

“ในเมื่อเธอทำได้ดีและช่วยให้ฉันชนะเงินค่าครองชีพของเดือนนี้มาได้ ฉันจะให้ส่วนลด 50% เมื่อฉันสอนทักษะให้เธอ แต่ก่อนอื่น เธอต้องพิสูจน์ความแข็งแกร่งของตัวเองให้เห็นเสียก่อน”

เมื่อได้ยินว่าเขาจะได้ส่วนลด 50% ในการเรียนทักษะ ดวงตาของหลินเฉินก็เป็นประกาย ดูเหมือนว่าค่าเสน่ห์ของเขาจะได้ผลอีกครั้งแล้ว

“โชคดีนะพ่อหนุ่ม เธอเป็นคนแรกที่มาเปลี่ยนอาชีพในเมืองดาราจันทรา ดังนั้นอาจจะมีรางวัลพิเศษให้ด้วยนะ ฮิๆ” แคทเธอรีนพูดพร้อมรอยยิ้มสดใส จากนั้นเธอก็หันหลังและเดินจากไปพร้อมกับสะโพกที่ส่ายไหว

หลังจากรับภารกิจเปลี่ยนอาชีพแล้ว หลินเฉินก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

เขารู้ถึงความสำคัญของรางวัลการเปลี่ยนอาชีพนี้ มันคล้ายกับรางวัลการสังหารครั้งแรกแต่ก็มีความแตกต่างกัน รางวัลการสังหารบอสคนแรกในแต่ละระดับจะมีผู้เล่นเพียงคนเดียวที่ได้รับ

อย่างไรก็ตาม รางวัลสำหรับการเปลี่ยนอาชีพจะมีทั้งหมด 10 อันดับ แต่รางวัลสำหรับผู้ที่ทำสำเร็จเป็นคนแรกย่อมจะอุดมสมบูรณ์ที่สุด นี่เป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับการพัฒนาในช่วงแรก และเขาต้องคว้ามันมาให้ได้

เมื่อมองไปรอบๆ และไม่เห็นผู้เล่นคนอื่น หลินเฉินก็สงบสติอารมณ์ลงเพื่อศึกษารายละเอียดของภารกิจ

เขาเปิดแผนที่และพบว่าในขณะที่เมืองดาราจันทรานั้นสว่างไสว แต่พื้นที่นอกเมืองกลับถูกปกคลุมด้วยหมอกสีดำหนาทึบ เป็นพื้นที่ที่วุ่นวายและมองไม่เห็นสิ่งใดชัดเจน

หลังจากเข้าสู่เมืองหลักรองแล้ว แผนที่โลกในเกมที่กว้างใหญ่ไพศาลเปรียบเสมือนสมบัติอันลึกลับที่รอให้เขาไปสำรวจและค้นหา

หลินเฉินเก็บธนูยาวของเขาและเดินมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ตามคำแนะนำของภารกิจ

เมื่อก้าวออกไปนอกเมือง เขาพบกับทหารยาม NPC จากอาชีพต่างๆ ที่กำลังลาดตระเวนอยู่เป็นระยะ และขบวนสินค้าที่วุ่นวาย

เมื่อพวกเขาเห็นชุดของผู้เล่นหลินเฉิน พวกเขาก็ปรายตามองด้วยความสงสัย แต่หลังจากเห็นชื่อที่ดูแปลกประหลาดเหนือหัวของเขา พวกเขาก็เบือนหน้าหนีอย่างไม่ใส่ใจ

ภายในระยะไม่กี่ร้อยเมตรรอบเมือง ไม่มีร่องรอยของมอนสเตอร์เลย พวกมันน่าจะถูกกำจัดโดยทหารยามของเมืองที่ออกลาดตระเวน

ขณะที่หลินเฉินเดินทางลึกเข้าไปเรื่อยๆ เส้นขอบของสถานที่ที่เขาเดินผ่านก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนแผนที่

เขาเดินตามทิศทางที่ภารกิจกำหนดไว้ ใช้เวลาเต็ม 15 นาที ในที่สุดเขาก็มาถึงทุ่งราบทิศใต้

เมื่อมองออกไป ฝูงหมาป่าสีเทาเคลื่อนที่ราวกับกระแสน้ำสีเทาที่ไหลบ่าและลดระดับลง

【หมาป่าสีเทา】 (มอนสเตอร์ทั่วไป)

【เลเวล】: 10

【พลังชีวิต】: 1030/1030

【พลังโจมตี】: 45

【พลังป้องกัน】: 36

【ทักษะ】: กัด

หลินเฉินมองดูค่าสถานะของหมาป่าสีเทาตรงหน้าแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย

เขาสามารถรับมือพวกมันได้แม้จะยืนรับการโจมตีตรงๆ ก็ตาม

เขาดึงธนูและพาดลูกศร เล็งไปที่หมาป่าสีเทาที่อยู่ไกลออกไป และลูกศรอันแหลมคมก็พุ่งออกจากสาย

“-88!”

“ความเสียหายคริติคอล -164!”

“-89!”

“...”

หมาป่าสีเทาหอนด้วยความเจ็บปวดและพุ่งเข้าใส่หลินเฉิน กว่าที่มันจะเข้าถึงตัวเขา พลังชีวิตของมันก็ลดลงไปหนึ่งในสามแล้ว ดวงตาหมาป่าที่แดงก่ำจ้องมองหลินเฉินอย่างดุร้ายขณะที่มันอ้าปากเพื่อกัด

“-21!!”

“-19!!”

“ไม่เป็นไร ฉันทนได้” หลินเฉินพึมพำกับตัวเอง

ในเวลาไม่ถึง 10 วินาที หมาป่าสีเทาก็ล้มลงกับพื้น พร้อมกับดรอปเหรียญทองแดงสองสามเหรียญ

แต่เมื่อมองไปที่แถบค่าประสบการณ์ที่แทบจะไม่มีการขยับเลย หลินเฉินก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจและทำได้เพียงทุ่มเทตัวเองเข้าสู่ฝูงหมาป่าสีเทาเพื่อเริ่มการสังหารหมู่

เพียงแค่ห้านาที ภารกิจสังหารหมาป่าสีเทา 20 ตัวก็เสร็จสิ้น

หลินเฉินมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนอาชีพให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เขาจึงเลิกฟาร์มมอนสเตอร์และเดินลัดเลาะไปตามฝูงหมาป่าเพื่อตามหาร่องรอยของจ่าฝูง

หลังจากผ่านไปอีกไม่กี่นาที ในที่สุดเขาก็พบจ่าฝูงหมาป่าสีเทาที่อยู่ลึกเข้าไปในฝูง

มันมีขนสีเทาสลับขาวและมีขนาดใหญ่กว่าหมาป่าสีเทาทั่วไปหนึ่งเท่า เมื่อมองแวบแรก มันดูคล้ายกับสุนัขพันธุ์ฮัสกี้ในโลกแห่งความจริงเสียจนถ้าไม่มีดวงตาที่ฉายแววกระหายเลือด หลินเฉินอาจจะเผลอก้าวเข้าไปเล่นกับมันเสียแล้ว

【จ่าฝูงหมาป่าสีเทา】 (มอนสเตอร์ระดับชั้นยอด)

【เลเวล】: 11

【พลังชีวิต】: 2380/2380

【พลังโจมตี】: 78

【พลังป้องกัน】: 63

【ทักษะ】: กัด, ตะปบ

เมื่อมองดูค่าสถานะของจ่าฝูง สีหน้าของหลินเฉินก็เคร่งขรึมขึ้น และเขาก็สลัดความผ่อนคลายก่อนหน้านี้ทิ้งไป

มอนสเตอร์เลเวล 11 ตัวนี้จัดอยู่ในระดับหลังการเปลี่ยนอาชีพแล้ว และด้วยความที่เป็นระดับชั้นยอด ค่าสถานะของมันจึงเหนือกว่าหมาป่าสีเทาทั่วไปมาก แม้แต่เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความตึงเครียด

แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว การต่อสู้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

หลินเฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ พาดลูกศรและน้อมคันธนู เขาพ่นลูกศรออกไปปักเข้าที่หัวของจ่าฝูงหมาป่าสีเทาอย่างแม่นยำ

“-63!”

จ่าฝูงหมาป่าสีเทาหอนด้วยความเจ็บปวดและแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธ ทันใดนั้น ร่างของมันก็เคลื่อนที่ไารวกับสายฟ้า พุ่งผ่านฝูงหมาป่าและโจนทะยานเข้าหาหลินเฉินอย่างบ้าคลั่ง...