ตอนที่ 50 : กลับสู่เกาะก่อสร้าง

ตอนที่ 50 : กลับสู่เกาะก่อสร้าง

อันหลิงประหลาดใจเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าหินธรรมดาจะเป็นวัสดุด้วย เธอมองไปทางชายฝั่งทั้งสองด้านและพบหินเหล็กไฟจำนวนมาก

เธอเริ่มเดินเก็บพวกมันไปตามชายหาดทันที

จะมีหินเหล็กไฟตกอยู่ทุกๆ สองสามเมตร บางก้อนฝังอยู่ในทราย และบางก้อนอยู่ใต้คลื่น เธอใช้พลังเก็บพวกมันทั้งหมดมาได้อย่างง่ายดาย

หลังจากก้มๆ เงยๆ อยู่สองชั่วโมง อันหลิงรวบรวมหินเหล็กไฟได้ทั้งหมด 65 ก้อน

หลังจากนั้น หินชนิดนี้ก็เริ่มหายากขึ้น และเธอก็ไม่ได้วางแผนจะเสียเวลาอีกต่อไป เธอเริ่มเดินสำรวจไปรอบๆ เกาะทรัพยากรแทน เพื่อดูว่าจะเจอเสบียงที่มีประโยชน์อื่นๆ อีกไหม

หลังจากเสียเวลาเดินวนไปอีกหนึ่งชั่วโมง เธอจัดการนกได้สองสามตัวด้วยธนูและลูกธนู แต่ก็ไม่มีเสบียงที่มีประโยชน์อย่างอื่นอีก

อันหลิงเก็บขนนก 20 อันที่ได้ใส่เป้ ส่วนเนื้อนกที่มีอยู่น้อยนิด เธอวางขายแลกกับขนนกโดยตรง

ผู้เอาชีวิตรอดบางคนอาจไม่อยากได้ขนนกพวกนี้ แต่เนื้อนกน่าจะดึงดูดใจพวกเขามากกว่า

อันหลิงชำเลืองดูเวลา สี่โมงเย็นกว่าแล้ว ใกล้ถึงเวลากลับเกาะส่วนตัว ยังไงซะการเดินทางก็ต้องใช้เวลาอีกสองชั่วโมง และเธอไม่อยากกลับไปตอนมืดอีก

"เป็นโอกาสดีที่จะได้ดูว่าวัสดุที่เก็บเกี่ยวมาครั้งนี้จะปลดล็อคอุปกรณ์ใหม่อะไรได้บ้าง" เธอเดินแบกเป้ไปที่เรือไม้ พลางคิดว่าบางทีหลังจากนี้ เทคโนโลยีบนเกาะส่วนตัวของเธออาจได้รับการอัปเกรดครั้งใหญ่

เมื่อมาถึงเรือไม้ เธอดึงสมอขึ้นอย่างชำนาญ จากนั้นอันหลิงก็ใช้พลังพายเรือและเริ่มเดินทางกลับเกาะก่อสร้าง

จะว่าไป เธอใช้พลังมาตั้งนานแล้ว แต่กลับไม่มีวี่แววว่าจะทะลุขีดจำกัดเลย ตามหลักแล้ว มันน่าจะอัปเกรดตามความชำนาญและการใช้งานบ่อยๆ ไม่ใช่เหรอ?

ถ้าอัปเกรดไม่ได้ แล้วจะมีระดับบอกไว้ทำไม?

ยิ่งไปกว่านั้น พลังปัจจุบันของอันหลิงมีประโยชน์แค่ในชีวิตประจำวันเท่านั้น ถ้าจะให้พึ่งพาในการต่อสู้ล้วนๆ การประเมินของเธอคือ : มันสู้พรแห่งร้อยนัดร้อยถูกและการ์ดเสริมพลังไม่ได้เลย

สองชั่วโมงต่อมา ขณะดวงอาทิตย์ตกดิน น้ำทะเลสะท้อนแสงสีทอง และเรือไม้ลำน้อยที่ลอยอยู่บนทะเลก็ค่อยๆ กลับมาเทียบข้างเกาะเล็กๆ ที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก

อันหลิงรีบทิ้งสมอ ยึดเรือไม้ลำน้อย แล้วกระโดดขึ้นฝั่ง

สิ่งแรกที่ต้องทำคือเคลียร์เสบียงในเป้ เริ่มจากเติมน้ำจืดทั้งหมดลงในแทงค์น้ำของตู้อาบน้ำ

เป็นไปตามคาด ยังเหลืออีกแปดถัง ซึ่งเธอเก็บใส่กล่องไว้ก่อน จะทิ้งไว้นอกบ้านก็คงไม่ดี

"จริงๆ แล้วพรุ่งนี้ไปอีกรอบก็ได้ อย่างน้อยก็ไปเติมน้ำจืดพวกนี้ให้เต็มอีกที" อันหลิงลูบคาง มองดูถังพลาสติกเปล่าตรงหน้า แล้วพึมพำ

จากนั้นเธอก็เข้าไปในบ้าน แล้วจัดระเบียบและแปรรูปวัสดุทั้งหมดนี้

เมื่อเปิดโมดูลก่อสร้าง เธอก็เห็นสิ่งปลูกสร้างใหม่ๆ มากมายจริงๆ ซึ่งทำให้ตาของเธอลุกวาว

【ขวานหินเหล็กไฟ : ประสิทธิภาพการตัดไม้ 0.6 แข็งแกร่งกว่าขวานเศษเหล็กเล็กน้อย วัสดุที่ต้องการ : หินเหล็กไฟ * 2, ไม้ * 1, เชือก * 1 ได้รับ 1 คะแนน】

【หอกหินเหล็กไฟ : จำเป็นสำหรับการล่าสัตว์ ความรุนแรงขึ้นอยู่กับพละกำลังของผู้ใช้ ความสามารถในการเจาะทะลุปานกลาง วัสดุที่ต้องการ : ไม้ * 1, หินเหล็กไฟ * 1 ได้รับ 1 คะแนน】

【อีเก้อหินเหล็กไฟ : ......... ได้รับ 1 คะแนน】

【ธนูเขาวัว : ......... ได้รับ 1 คะแนน】

...

นอกจากของพวกนี้ ยังมีแปลงดอกไม้, กระถางต้นไม้, ขวานเหล็กธรรมดา, อีเก้อเหล็กธรรมดา, ดาบเหล็กธรรมดาและอุปกรณ์พิเศษอื่นๆ อีกชุดใหญ่ที่ปลดล็อคในครั้งนี้

พวกแรกสามารถสร้างได้โดยตรงด้วยโต๊ะทำงาน ส่วนพวกหลัง ไม่ว่าจะเป็นดินเหลืองหรือแร่เหล็ก จำเป็นต้องผ่านการแปรรูป และปัจจุบันอันหลิงยังไม่มีสิ่งปลูกสร้างสำหรับการแปรรูป

จากประสบการณ์เล่นเกมของเธอ สิ่งปลูกสร้างนี้น่าจะเป็นเตาหลอม และสิ่งปลูกสร้างประเภทนี้มักต้องใช้พิมพ์เขียว ซึ่งก็คือการ์ดก่อสร้างในการปลดล็อค

ส่วนจะหาการ์ดก่อสร้างได้ยังไง ก็คงต้องไปเสี่ยงดวงเปิดกล่องเอาวันหลังตอนที่เทพแห่งโชคสถิตร่างนั่นแหละ

"แม้จะปลดล็อคของมาเยอะ แต่ที่สร้างได้เลยมีน้อยมาก" อันหลิงรู้สึกยุ่งยากใจ และเริ่มพิจารณาสร้างของที่ทำได้เลย เพื่อปั๊มคะแนนเล่น

เธอลองจับธนูเขาวัวในมือ แล้วพบว่าพลังของมันไม่ต่างจากธนูเขากวางมากนัก และไม่ได้ก้าวหน้าไปกว่าธนูเขากวางที่เธอทำไว้ก่อนหน้านี้เท่าไหร่

ปล่อยให้มันขึ้นฝุ่นอยู่ในบ้าน หรือไม่ก็เอาไปขายทิ้งซะ

ถัดมาคือเครื่องมือหินเหล็กไฟสามอย่าง ด้วยประสิทธิภาพ 0.6 เห็นได้ชัดว่ามันแข็งแกร่งกว่าอีเก้อและขวานแบบง่ายอันเก่าของเธอ ดังนั้นเธอจึงปลดระวางของเก่าทิ้งโดยธรรมชาติ

"ดูเหมือนพรุ่งนี้ต้องขึ้นเกาะอีกรอบ อีเก้อหินเหล็กไฟน่าจะทรงพลังกว่า การขุดเหมืองคงไม่กินแรงเท่าไหร่ แล้วถือโอกาสเติมน้ำจืดด้วย"

อันหลิงวางแผนไว้แล้ว เธอจะขายอุปกรณ์ส่วนเกินสามชิ้นนั้น และสร้างถังพลาสติกให้ครบเซ็ตห้าสิบใบ

หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จ ฟ้าก็เกือบมืดแล้ว เธอจุดเตาและเริ่มเตรียมมื้อเย็น

กับข้าวทำง่าย แต่อันหลิงไม่มีเครื่องปรุง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอาหารหลักเลย!

เธอเปิดโมดูลการแลกเปลี่ยนอีกครั้งและค้นหาอยู่พักใหญ่ แต่ไม่พบใครขายเครื่องปรุงรสเลย นี่มันชักจะยุ่งยากแล้วสิ

จริงๆ แล้วเธออยากกินอาหารที่เน่าเสียได้ง่ายให้หมดก่อน แม้จะมีข้าวก่องร้อนเองได้และอาหารกระป๋องอยู่ในกล่อง แต่อาหารพวกนี้เก็บไว้ได้นาน เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินในอนาคต จะได้เก็บไว้เป็นเสบียงฉุกเฉิน

คนตั้งเยอะขนาดนี้ เธอไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีใครมีของพวกนี้เลยสักคน แค่ไม่มีใครเอามาขายเท่านั้นเอง

อันหลิงเปิดโมดูลแชทและตะโกนถามออกไปตรงๆ

"ใครมีเครื่องปรุงรสกับอาหารหลักบ้าง? ฉันจะเอาเนื้อวัวสดแลก!"

ยังไงซะเนื้อวัวก็มีเยอะเกินไป ด้วยความอยากอาหารของเธอ คงกินไม่หมดในหนึ่งเดือนแน่ ถ้าปล่อยทิ้งไว้ไม่ช้าก็เร็วมันต้องเน่า ในเวลานี้ ของสิ่งนี้คือสิ่งล่อใจที่ใหญ่ที่สุดสำหรับผู้เอาชีวิตรอดทุกคน

"เนื้อวัว? ไปเอาเนื้อวัวมาจากไหน?!"

"ชิ ฉันยังกินบิสกิตอัดแท่งอยู่เลย แล้วหล่อนมีเนื้อวัวเยอะจนเอามาขายเนี่ยนะ?"

"เปรียบเทียบกับคนอื่นแล้วมันน่าโมโหชะมัด! สวรรค์ไม่ยุติธรรม!"

"ท่านเทพ ผมบูชาท่านเลย ท่านเทพ ขอสเต็กให้ผมสักชิ้นเถอะ ผมชอบกินดิบๆ"

"ฉันเป็นไอดอล ฉันร้อง เต้น แร็ปได้ ขอเนื้อให้ฉันบ้างได้ไหม? ฉันจะหิวตายอยู่แล้ว..."

"ไสหัวไปเลยนะ ไอ้ตุ๊ด!"

...

ในเวลานี้ อันหลิงได้รับข้อความส่วนตัวจำนวนมากจากผู้เอาชีวิตรอดที่ไม่คุ้นเคย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาคือคนที่มีอาหารหลักและเครื่องปรุงรส

เทียบกับการมีเครื่องปรุงแต่ไม่มีวัตถุดิบ พวกเขาอยากได้เนื้อย่างง่ายๆ ตรงไปตรงมามากกว่า

แน่นอนว่าเนื้อวัวหนึ่งส่วนหนักประมาณสามกิโลกรัม และต่อให้รวมเครื่องปรุงทั้งหมดเข้าด้วยกัน ก็ยังไม่พอแลกกับเนื้อวัวหนึ่งส่วน ดังนั้น อันหลิงจึงวางแผนหั่นเนื้อวัวหนึ่งส่วนให้เป็นชิ้นเล็กๆ แล้วแยกขาย

ไม่มีมีดเป็นปัญหาเล็กน้อย ขวานหินเหล็กไฟที่เพิ่งทำเสร็จยังไม่ได้ใช้งานและสะอาดอยู่ เธอจะใช้มันหั่นเนื้อนี่แหละ