ตอนที่ 49 : ประสิทธิภาพการขุดอันน่าขัน

ตอนที่ 49 : ประสิทธิภาพการขุดอันน่าขัน

หลังจากทำงานไปครึ่งชั่วโมง เธอได้มันฝรั่งมา 35 หัว

อันหลิงรู้สึกว่าอาจจะมีผักชนิดอื่นอยู่ใกล้ๆ เธอจึงรีบเก็บมันฝรั่งใส่เป้แล้วเริ่มค้นหาทันที

ในปัจจุบัน ผักสดและเนื้อสัตว์น่าจะเป็นของที่มีราคาแพงที่สุด แต่คงมีผู้เอาชีวิตรอดน้อยคนนักที่จะปรุงอาหารพวกนี้ได้

ถึงอย่างนั้น ของพวกนี้ก็เป็นวัสดุที่ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ไม่ต้องกังวลว่าจะขายไม่ออก

ต้นไม้รอบๆ ล้วนเป็นไม้ยืนต้น ไม่มีไม้ผลเลย ตอนนี้เธอไม่ขาดแคลนไม้ การตัดพวกมันไปจึงไม่มีความหมายอะไรมากนัก

อันหลิงเริ่มเดินสำรวจไปรอบๆ บริเวณที่เพิ่งเจอมันฝรั่ง

ไม่นาน เธอก็เจอกลุ่มต้นกล้าที่มีพริกสีแดงสดปกคลุมอยู่ ของพวกนี้เอามาทำเครื่องปรุงได้ แน่นอนว่าเธอไม่ยอมปล่อยผ่าน และได้พริกมาทั้งหมด 20 เม็ด

นอกจากนี้ อันหลิงก็ไม่พบพืชผลอื่นใดอีก หรือบางทีอาจจะไม่มีเหลือบนเกาะแล้ว

แต่เธอก็ไม่ท้อใจ การเก็บเกี่ยวในวันนี้ถือว่ามหาศาลแล้ว เธอเดินทางต่อ เตรียมจะเริ่มขุดเหมือง

ขณะเดินอยู่ เนินดินที่นูนขึ้นมาทำให้เธอสะดุดเกือบล้ม

ค้นพบกองดินเหลือง สามารถเก็บรวบรวมได้ด้วยอีเก้อ

หือ?

ดินเหลืองก็มีประโยชน์มหาศาลเช่นกัน แม้อันหลิงจะยังเอามันมาใช้ประโยชน์ไม่ได้ในตอนนี้ แต่ในเมื่อเจอแล้ว เธอก็จะไม่พลาดมันแน่นอน

ตัวคูณการเก็บเกี่ยวทำงาน : 4 ได้รับดินเหลือง 2 ก้อน!

ตัวคูณการเก็บเกี่ยวทำงาน : 6 ได้รับดินเหลือง 3 ก้อน!

ตัวคูณการเก็บเกี่ยวทำงาน : 8 ได้รับดินเหลือง 4 ก้อน!

...

ทุกครั้งที่ขุด ข้อความจะเด้งขึ้นมา ข้อความปรากฏขึ้นรัวๆ และในที่สุดอันหลิงก็เข้าใจจุดประสงค์ของพรใหม่นี้แล้ว

แม้พรจะทรงพลัง แต่เธอก็มองดูอีเก้อของเธออย่างจนใจ เจ้าสิ่งนี้มันขยะเกินไป มีประสิทธิภาพแค่ 0.5 วัสดุที่ขุดได้จะถูกหักออกครึ่งหนึ่งก่อนจะถูกคูณด้วยซ้ำ

เธอตัดสินใจแล้วว่า ก่อนจะขึ้นเกาะทรัพยากรครั้งหน้า เธอจะต้องเสริมพลังอีเก้อพังๆ ของเธอเป็นอันดับแรก

ในที่สุด หลังจากรวบรวมดินเหลืองได้ 34 ก้อน อันหลิงก็ออกจากพื้นที่และมุ่งหน้าต่อไป

เวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยงอย่างรวดเร็ว ดวงอาทิตย์ที่แผดเผาอยู่เหนือหัวส่องลงมาที่ศีรษะเธอโดยตรง และรังสีอัลตราไวโอเลตที่รุนแรงกำลังกัดกร่อนผิวหนังของเธอ

อันหลิงเหงื่อท่วมตัวไปหมดแล้ว

เวลานี้เป็นช่วงเที่ยงวัน และอากาศก็ร้อนระอุ เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหลบใต้ร่มไม้ กะว่าจะพักผ่อนสักครู่

ขืนทำงานในสภาพอากาศแบบนี้ เธอกลัวว่าจะต้องเป็นลมแดดตายก่อนจะขุดเหมืองเสร็จ

แม้อุณหภูมิก่อนหน้านี้จะไม่ต่ำ แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับความร้อนในตอนนี้ เธอถึงกับรู้สึกว่าอุณหภูมิปัจจุบันน่าจะแตะสามสิบเจ็ดหรือสามสิบแปดองศาเซลเซียสแล้ว

ช็อกโกแลตในกระเป๋าละลายติดเปลือกห่อไปแล้ว เธอกัดไปสองคำแล้วก็โยนทิ้งไปส่งๆ จากนั้นหยิบขาน่องไก่ตุ๋นแบบซองออกมาสองน่อง นี่คือมื้อเที่ยงของวันนี้

เธอกะว่าจะกินง่ายๆ บนเกาะไปก่อน แต่คืนนี้เมื่อกลับถึงเกาะก่อสร้าง เธอต้องจัดมื้อใหญ่แน่นอน

หลังจากกินน่องไก่หมด อันหลิงหยิบโค้กไม่มีน้ำตาลออกมาขวดหนึ่ง นี่เป็นอาหารที่เธอได้มาก่อนเข้าเกาะเอาชีวิตรอด และไม่กล้ากินมาตลอด

ตอนนี้สภาพความเป็นอยู่ดีขึ้นแล้ว แน่นอนว่าเธอต้องให้รางวัลตัวเองบ้าง

ซ่า ซ่า ฟองอากาศที่เต็มปากกระตุ้นต่อมรับรสของเธอ เธอหยุดดื่มหลังจากจิบไปสองอึก "ว่าแล้วเชียว ฉันก็ยังไม่ชอบแบบไม่มีน้ำตาลอยู่ดี"

หลังจากมื้อเที่ยงง่ายๆ อันหลิงพักผ่อนครู่หนึ่งแล้วออกเดินทางต่อ

เธอเริ่มมองเห็นทะเลที่ขอบสายตาแล้ว ซึ่งหมายความว่าเธอกำลังจะถึงพื้นที่ทะเลทรายโกบีนั้นแล้ว

หลังจากขุดแร่พวกนี้เสร็จ ถ้ายังมีเวลาเหลือ เธอจะเดินเช็คเกาะนี้อีกรอบ จากนั้นก็จบการสำรวจเกาะทรัพยากรและเริ่มเดินทางกลับได้

ค้นพบแร่เหล็ก สามารถเก็บรวบรวมได้ด้วยอีเก้อ

เมื่อเห็นข้อความระบบแจ้งเตือนบนหน้าจอแสง อันหลิงมองดูหินสีดำใต้เท้า มีเพียงส่วนเล็กๆ ของตัวหินที่โผล่พ้นดิน ส่วนใหญ่น่าจะฝังอยู่ใต้ดิน

"ดูเหมือนนี่จะเป็นแร่เหล็กสินะ"

เธอใช้พลังพิเศษเริ่มขุดทันที แต่หลังจากอีเก้อฟาดลงไปทีหนึ่ง เธอก็ต้องอึ้ง

HP - 1

HP ของแร่เหล็กลดลงไปแค่นิดเดียวจนแทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ถ้าไม่สังเกตดีๆ คงดูไม่ออก

ใครจะไปรู้ว่าแร่เหล็กก้อนนี้มี HP เท่าไหร่ และจะดรอปของเท่าไหร่เมื่อขุดเสร็จ

การขุดแร่กับการขุดดินเหลืองนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง อย่างหลังดรอปทันที ขุดได้เท่าไหร่ก็ได้เท่านั้น แต่อย่างแรกจะดรอปรวบยอดทีเดียวเมื่อ HP เหลือศูนย์เท่านั้น

พูดง่ายๆ คือ อันหลิงจะไม่ได้แร่เหล็กแม้แต่ก้อนเดียวจนกว่า HP ของแร่เหล็กจะหมด

"ขี้งกชะมัด?" อันหลิงเลิกคิ้วเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าด้วยระดับการพัฒนาของเธอในตอนนี้ ดูเหมือนจะยังไม่เหมาะที่จะจัดการกับวัสดุระดับสูงพวกนี้

ถึงอย่างนั้น โบราณว่าไว้ ในเมื่อมาแล้ว ก็ต้องลองกะเทาะแร่เหล็กก้อนนี้ดูสักตั้ง

เคร้ง!

เคร้ง! เคร้ง!

...

หลังจากกระหน่ำตีอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง ในที่สุด HP ของแร่เหล็กก็เหลือศูนย์

พร้อมกับเสียงกร๊อบ แร่เหล็กใต้เท้าก็แตกกระจายในที่สุด

ตัวคูณการเก็บเกี่ยวทำงาน : 5 ได้รับแร่เหล็ก 25 ก้อน!

"แร่เหล็กก้อนหนึ่งดั้งเดิมดรอปแค่ 10 ก้อนเองเหรอ?" อันหลิงไม่พอใจกับผลลัพธ์นี้อย่างเห็นได้ชัด เธอเสียเวลาไปตั้งชั่วโมง ถ้าไม่ใช่เพราะพรช่วย เธอคงได้มาแค่ห้าก้อน

"จะดันทุรังไม่ได้" อันหลิงยอมตัดใจจากแร่เหล็กทันที เทคโนโลยีปัจจุบันของเธอยังขุดเจ้าสิ่งนี้ได้อย่างไม่มีประสิทธิภาพ

เธอทำได้แค่ดูว่ามีแร่อื่นอยู่แถวนี้ไหม

เป็นไปตามคาด อันหลิงเจอแร่ถ่านหินอยู่ใกล้ๆ จริงๆ คราวนี้ไม่ได้อยู่ในถ้ำมืด และประสิทธิภาพการขุดของเธอก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

ถ่านหินเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการทำความร้อน กลางวันร้อนตับแตกและกลางคืนหนาวจัดขนาดนี้ ระบบอาจจะเล่นตลกอะไรใหม่อีกก็ได้

สรุปคือ ตราบใดที่เป็นทรัพยากร เอามาให้หมด

หลังจากขุดไปสองชั่วโมง เธอจัดการถ่านหินแถวนั้นจนเกลี้ยง เมื่อเทียบกับแร่เหล็ก ประสิทธิภาพการขุดรวดเร็วกว่ามาก

บวกกับตัวคูณสุ่มจากพร เธอได้ถ่านหินมาทั้งหมด 90 ก้อน

แน่นอนว่าอันหลิงยังเจอแร่อื่นๆ ในระหว่างนี้ด้วย : แร่ทองแดง

ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือ อีเก้อกระจอกๆ ของเธอเจาะเจ้าสิ่งนี้ไม่เข้าเลยสักนิด HP ไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย

แร่เหล็กน่าจะแข็งกว่าแร่ทองแดงชัดๆ แต่ที่นี่ ดูเหมือนแร่ทองแดงจะเป็นแร่ที่หายากกว่าแร่เหล็ก เธอเลยรู้สึกขึ้นมาทันทีว่ามันก็น่าจะแข็งกว่าแร่เหล็กเป็นธรรมดา

นอกจากนั้น ก็ไม่มีแร่อื่นอีก

"ช่างเถอะ ยังไงซะก็นี่เป็นเกาะทรัพยากรเกาะแรกที่เจอ ทรัพยากรมีจำกัดก็เรื่องปกติ" อันหลิงเดินออกจากพื้นที่ทะเลทรายโกบีและสำรวจเกาะทรัพยากรต่อ

ไม่นาน เธอก็เดินทะลุเกาะและมาถึงชายหาดอีกฝั่ง อย่างไรก็ตาม ชายหาดฝั่งนี้มีหินเรียบๆ อยู่เยอะมาก ซึ่งไม่มีในจุดที่เธอขึ้นฝั่ง

อันหลิงเดินไปที่ชายหาดด้วยความสงสัย หยิบหินก้อนหนึ่งขึ้นมาจากพื้นและพิจารณาดู มันมีขนาดเท่าฝ่ามือ ทรงรี เหมือนกับหินกรวดแม่น้ำไม่มีผิด

หินเหล็กไฟ : สามารถใช้ทำอุปกรณ์ช่วงต้นเกมได้บางชนิด มักพบได้ตามริมทะเล

"นี่ก็นับเป็นวัสดุด้วยเหรอ?"