ตอนที่ 37 : ล่อฆาตกรออกมา

ตอนที่ 37 : ล่อฆาตกรออกมา

หนึ่งวันผ่านไปโดยไม่มีเหตุการณ์ใดๆ

เย็นวันนั้น อันหลิงตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เธอไม่รู้ว่าฉินเซียวเองก็ได้รับภารกิจลับเช่นกัน และเธอก็ยังคงครุ่นคิดหาวิธีเอาตับอ่อนอยู่

เธอชำเลืองดูเวลา ตอนนี้หกโมงเย็นกว่าๆ แล้ว

เธอลุกขึ้น ใส่เสื้อผ้าและรองเท้า รีบล้างหน้าล้างตา รวบผม แล้วมานั่งลงที่เก้าอี้

ขณะกินมื้อเย็น เธอก็เฝ้ารอเงียบๆ ให้คฤหาสน์ไฟดับ เพื่อหาโอกาสทำภารกิจลับให้สำเร็จ

ในที่สุดเธอก็กินบิสกิตอัดแท่งรสชาติแย่ห่อสุดท้ายจนหมด ตามด้วยแซนด์วิชอีกชิ้น ก่อนจะตบพุงอย่างพึงพอใจ

เธอกินแต่อาหารสำเร็จรูปมาหลายวันแล้ว แต่โชคดีที่ร่างกายยังไม่รู้สึกผิดปกติอะไร

"จู่ๆ ก็คิดถึงรสชาติบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปขึ้นมาตะหงิดๆ แฮะ!"

การรอคอยเป็นสิ่งที่น่าเบื่อที่สุด อันหลิงเอาแต่ก้มมองจี้ที่หน้าอก ภาวนาให้เวลาผ่านไปเร็วๆ

ผ่านไปอีกสี่ชั่วโมง เวลาล่วงเลยมาถึงสี่ทุ่ม ซึ่งเป็นเวลาปิดไฟ

อันหลิงปิดไฟในห้อง และเฝ้ามองแสงไฟจากทางเดินที่ลอดผ่านช่องว่างใต้ประตูเข้ามา

ตึก ตึก!

เสียงฝีเท้าอีกแล้วเหรอ?

อันหลิงตัวแข็งทื่อ สายตาจับจ้องไปที่ประตู

ครู่ต่อมา เสียงฝีเท้าก็หายไป ไม่มีเงาคนใต้ประตู มันไม่ได้หยุดที่หน้าห้องเธอ อันหลิงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นกะทันหันในค่ำคืนอันเงียบสงัดทำให้หัวใจของเธอเต้นรัว เสียงดังมาจากด้านหนึ่ง มันกำลังเคาะประตูห้องของผู้เอาชีวิตรอดคนอื่น!

เสียงมาจากทางขวา ใกล้มาก ไม่ห้องของฉินเซียวก็ห้องของเฉินรุ่ย

แตกต่างจากครั้งก่อนๆ โดยสิ้นเชิง ครั้งนั้นเสียงที่แต่ละคนได้ยินไม่เหมือนกันราวกับภาพลวงตา

แต่ครั้งนี้ เสียงเคาะประตูที่น่าสยดสยองดังก้องไปทั่วทั้งทางเดิน

ผู้เอาชีวิตรอดทุกคนที่อยู่ที่นั่นได้ยินมันอย่างชัดเจน

ในห้องถัดไป ฉินเซียวนอนอยู่บนเตียง เมินเฉยต่อเสียงเคาะประตู

มือข้างหนึ่งของเขากำดาบถังแน่น สมองกำลังขบคิดว่าจะตะโกนชื่อนายทาสออกไปตอนนี้เลยดีไหม

เขามั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าสัตว์ประหลาดหน้าประตูคือฆาตกรที่ฆ่านายทาส

อย่างไรก็ตาม ห้องที่คับแคบไม่เหมาะกับการต่อสู้ ถ้าเขาพลาดท่า เขาอาจจะตายคาที่ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉินเซียวก็ล้มเลิกความคิดที่จะตะโกนชื่อนายทาส

อย่างน้อยที่โถงข้างล่าง ก็ยังมีอันหลิงคอยเป็นแบ็คอัพให้อยู่

ผ่านไปสักพัก เสียงเคาะประตูก็หยุดลง และเสียงฝีเท้าตึกตึกก็ดังขึ้นอีกครั้ง มันเปลี่ยนไปเคาะประตูห้องของผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นแทน

ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง พร้อมกับเสียงซี่... คฤหาสน์ก็ไฟดับลงอีกครั้ง

ผู้เอาชีวิตรอดทุกคนแสดงสีหน้าหวาดวิตก มีเพียงอันหลิงและฉินเซียวเท่านั้นที่ดูพอใจเล็กน้อย พวกเขารู้ว่าโอกาสในการหนีออกจากเกาะมาถึงแล้ว

ผู้เอาชีวิตรอดทยอยออกจากห้องและเริ่มมารวมตัวกันที่ล็อบบี้ชั้นหนึ่ง

อันหลิงเช็คเวลา เพิ่งผ่านไปครึ่งชั่วโมงหลังจากเสียงเคาะประตูหยุด ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่ง

ยังเหลือเวลาอีกชั่วโมงครึ่งกว่าจะเข้าสู่วันที่ห้า เธอคาดว่าระดับความอันตรายน่าจะยังไม่เพิ่มขึ้น

นั่นหมายความว่าเธอต้องพยายามจัดการกับนายทาสให้ได้ภายในชั่วโมงครึ่งนี้

ขณะเดินออกจากห้อง อันหลิงสบตากับฉินเซียวแวบหนึ่ง ต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไร และเดินลงไปข้างล่างเงียบๆ

ล็อบบี้เต็มไปด้วยผู้คนอย่างรวดเร็ว ภายใต้แสงไฟฉุกเฉิน ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง

ไม่กี่วันที่ผ่านมานี้บั่นทอนจิตใจพวกเขาเหลือเกิน

ทุกคนเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้รอดชีวิตเหล่านั้นถึงได้กลายเป็นบ้า

อันหลิงไม่ได้พูดอะไร แค่เธอยืนอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้ผู้เอาชีวิตรอดทุกคนไม่กล้าเข้าใกล้แล้ว ขณะที่เธอกำลังจะนับจำนวนคน จู่ๆ เธอก็สังเกตเห็นว่าฉินเซียวเองก็กำลังสังเกตการณ์รอบๆ อยู่เหมือนกัน

เขากำลังนับคนอยู่เหมือนกันเหรอ?

"ทุกคนลองมองดูรอบๆ สิครับ มีผู้เอาชีวิตรอดคนไหนยังไม่ลงมาบ้างไหม? คืนนี้เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกแล้ว ผู้เอาชีวิตรอดคนไหนที่ยังไม่ลงมาจนป่านนี้ มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นสัตว์ประหลาดตัวนั้นปลอมตัวมา!"

เสียงเย็นชาของฉินเซียวดังก้องไปทั่วโถง ผู้เอาชีวิตรอดเริ่มกระสับกระส่ายและหันไปมองคนรอบข้างทันที

แต่พวกเขาทุกคนล้วนเป็นคนแปลกหน้า ไม่คุ้นเคยกับคนรอบตัว ต่อให้มีผู้เอาชีวิตรอดที่เคยเจอกันแค่ผ่านๆ หายไปสักคนสองคน ก็ยากที่จะจำได้ในสถานการณ์ตึงเครียดแบบนี้

เมื่อเห็นว่าฝูงชนไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ ฉินเซียวจึงหันมามองอันหลิง "ช่วยผมหน่อยนะครับ ช่วยจับตาดูพวกเขาไว้ เดี๋ยวผมจะขึ้นไปดูว่ามีผู้เอาชีวิตรอดคนไหนยังซ่อนตัวอยู่หรือเปล่า"

อันหลิงพยักหน้าอย่างงุนงง ปฏิกิริยาของอีกฝ่ายวันนี้ดูผิดปกติมาก แต่เธอก็ไม่ได้ซักไซ้

แน่นอนว่าผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นๆ ไม่กล้าวิ่งหนีสุ่มสี่สุ่มห้าในสถานการณ์แบบนี้หรอก

การอยู่คนเดียวในคฤหาสน์ที่ไฟดับเป็นเรื่องอันตรายมาก

ล็อบบี้ชั้นหนึ่งค่อนข้างวุ่นวาย ผู้เอาชีวิตรอดเกือบทุกคนจับกลุ่มคุยกันเสียงเบาเพื่อคลายความกลัว

อันหลิงเหมือนจะได้ยินเสียงตะโกนของฉินเซียวดังมาจากชั้นบน แต่จับใจความไม่ได้ว่าเขาพูดอะไร

ผ่านไปอีกไม่กี่นาที เธอก็ได้ยินชัดเจน : เขากำลังตะโกนอะไรบางอย่างเกี่ยวกับ "แมทธิวส์"

สามชั้น ห้าสิบห้อง เขาใช้เวลาตรวจสอบไม่ถึงสิบนาที แล้วก็กลับลงมาที่ชั้นหนึ่ง

อันหลิงทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ยั้งปากไว้ เธอรู้ว่าอีกฝ่ายอาจจะได้ข้อมูลอะไรมาบ้าง

ตอนที่เขาเดินผ่านเธอไป กล้ามเนื้อของฉินเซียวเกร็งแน่น เห็นได้ชัดว่าเปี่ยมไปด้วยพลังระเบิดที่น่าสะพรึงกลัว

"พวกคุณสองคนถอยไป ผมเจอวิธีออกจากเกาะแล้ว"เขากระซิบ

อันหลิงและเฉินรุ่ยรีบถอยห่างจากกลุ่มผู้เอาชีวิตรอดทันที

นอกจากพวกเขาสามคน ยังมีคนอยู่ที่นี่อีกเกือบสามสิบคน เขามีวิธีหาตัวนายทาสที่ซ่อนอยู่แล้วงั้นเหรอ?

อันหลิงเฝ้ามองฉากตรงหน้าเงียบๆ อยากรู้ว่าฉินเซียวจะใช้วิธีไหน

เธอเห็นเขาหยิบกระดาษสีเหลืองแผ่นหนึ่งออกมา หลังจากก้มมองมันแวบหนึ่ง เขาก็หันหน้าเข้าหาผู้เอาชีวิตรอดทุกคน

"จอห์น แมทธิวส์!"

จู่ๆ เขาก็ตะโกนลั่น เสียงดังก้องไปทั่วทั้งโถง วินาทีต่อมา กระดาษสีเหลืองในมือเขาก็เริ่มลุกไหม้ และกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา

อันหลิงตกใจ แน่นอนว่าเธอรู้ว่าสิ่งที่เขาถืออยู่ในมือคืออะไร—ภารกิจลับ!

ฉินเซียวเองก็มีภารกิจลับเหมือนกัน!

เธอตระหนักได้ในทันทีว่าภารกิจลับไม่ได้มีแค่อย่างเดียว

เมื่อเสียงตะโกนจางหายไป ผู้เอาชีวิตรอดทุกคนก็เริ่มมองหน้ากัน แล้วหันมามองฉินเซียวอย่างงุนงงว่าทำไมเขาถึงตะโกนชื่อนี้

แต่อันหลิงกลับจ้องเขม็งไปที่ผู้เอาชีวิตรอดในฝูงชน เธอเห็นว่าดวงตาของคนหลายคนเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท และพวกเขากำลังส่งยิ้มประหลาดออกมา

วินาทีถัดมา เช่นเดียวกับผู้สังเกตการณ์เมื่อวาน พวกมันทั้งหมดพุ่งเข้าใส่ฉินเซียว

"ที่แท้ฆาตกรก็ไม่ได้มีแค่คนเดียวสินะ" เขาก้าวเท้าสวนเข้าไปพร้อมดาบ เปิดฉากการต่อสู้กับพวกมัน

คนพวกนี้ต่างจากผู้สังเกตการณ์มาก พวกมันไม่มีความสามารถผิดมนุษย์ พละกำลังและความเร็วก็ยังอยู่ในขอบเขตของมนุษย์ปกติ

ฆาตกรสี่คน พูดตามตรง ก็ไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดาสี่คน ข้อแตกต่างเดียวคือต้องตัดหัวพวกมันถึงจะฆ่าให้ตายสนิทได้

เห็นได้ชัดว่า ต่อให้ร่วมมือกัน สี่คนนี้ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉินเซียว ถ้าเป็นคนธรรมดา ต่อให้โชคดีเจอภารกิจลับ ก็คงมีแต่ตายกับตาย

ผู้เอาชีวิตรอดรอบๆ รีบถอยหนีจากสนามรบที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่นี้อย่างรวดเร็ว อันหลิงเองก็ถอยไปตั้งหลักไกลๆ ชักปืนพกออกมา เตรียมพร้อมลงมือทุกเมื่อ

เธอรู้แล้วว่าภารกิจลับของฉินเซียวกับของเธอเป็นคนละเรื่องกัน สัตว์ประหลาดสี่ตัวนี้ไม่ใช่นายทาสผู้ปกครองเกาะนี้อย่างแน่นอน

ไม่นาน ประกายดาบอันคมกริบก็ตวัดผ่านอากาศ แรงมหาศาลฟันฉับเข้าที่ลำคอ ฆาตกรคนหนึ่งหัวขาดกระเด็นทันที ร่างไร้วิญญาณล้มลงกองกับพื้น

การทำลายสมองเป็นเรื่องยุ่งยาก แต่การตัดหัวสะดวกกว่าเยอะ

นี่ไม่ใช่พละกำลังที่คนธรรมดาจะมีได้ ฉินเซียวใช้การ์ดไอเทม

อันหลิงเองก็เผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย ภารกิจลับของอีกฝ่ายไม่ขัดแย้งกับเธอ และตอนนี้ ตับอ่อนก็อยู่แค่เอื้อมแล้ว