ตอนที่ 32 : คืนชีพ?

ตอนที่ 32 : คืนชีพ?

ศัตรูเหรอ?!

อันหลิงตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับตัวบุ่มบ่ามอีก หูของเธอเงี่ยฟังความเคลื่อนไหวรอบข้างอย่างตั้งใจ ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ประหลาดตัวนั้นหรือผู้รอดชีวิต นี่เป็นโอกาสโจมตีชั้นยอด และพวกเขาไม่มีทางพลาดแน่

ฟุดฟิด ฟุดฟิด... เหมือนมีบางอย่างกำลังเข้ามาใกล้พวกเขา เสียงหายใจและเสียงดมกลิ่นตามพื้นดังให้ได้ยินตลอดเวลา

ทุกคนได้ยินเสียงนั้น สมองของพวกเขาหยุดทำงาน หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ และเส้นประสาททั่วร่างก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที

อันหลิงอยากจะจุดไฟแช็กดูให้รู้แล้วรู้รอดว่าไอ้ตัวนี้มันคือตัวอะไร แต่เธอก็ไม่กล้าขยับ

แชะ! เปลวไฟสีส้มแดงดวงเล็กสว่างขึ้น ขับไล่ความมืดออกไปได้หย่อมหนึ่ง

มีคนจุดไฟแช็กตัดหน้าเธอไปวินาทีเดียว แต่ในจังหวะที่คนคนนั้นกำลังจะทำคบเพลิง เงาดำร่างหนึ่งก็วูบผ่านตัวเขาไปในวินาทีถัดมา

เปลวไฟดับลง และความมืดก็เข้าปกคลุมรอบด้านอีกครั้ง แต่กลิ่นคาวเลือดเริ่มลอยคลุ้งในอากาศ ผู้เอาชีวิตรอดทุกคนต่างเอามือปิดปากด้วยความหวาดกลัว

พวกเขารู้ดีว่าคนคนนั้นเพิ่งตายไป ตายอย่างเงียบเชียบโดยไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมาสักแอะ

อันหลิงเหมือนจะเห็นรูปร่างคน ถ้าให้เดา มันน่าจะซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มผู้เอาชีวิตรอดนี่แหละ มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตปริศนาอะไรแน่นอน

ฟุดฟิด ฟุดฟิด... ทางขวา มันยังไม่ไป!

ผัวะ! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องในความมืดมิด สัตว์ประหลาดโจมตีผู้เอาชีวิตรอดคนนี้ไม่สำเร็จ เขามีการ์ดเสริมพลัง

ถึงตอนนี้ ฝูงชนเริ่มโกลาหลกันแล้ว ในค่ำคืนที่มองไม่เห็นอะไรเลย พวกเขาทำได้แค่ใช้หูฟังเสียงเพื่อระบุตำแหน่งของสัตว์ประหลาด

แต่เสียงรบกวนรอบข้างดังเกินไป ทำให้แยกแยะไม่ได้เลย

เปาะ เสียงหักแท่งไฟสัญญาณดังขึ้น แล้วถูกโยนลงพื้น แสงสีแดงสว่างวาบไปทั่วโถงในทันที

ฉินเซียวเป็นคนโยน วินาทีต่อมา มีดสั้นเล่มหนึ่งก็พุ่งตรงเข้าใส่เขา แต่เขาเตรียมพร้อมรับมืออยู่แล้ว จึงหลบการลอบโจมตีนั้นได้

คนคนนั้นสวมชุดดำทั้งตัว ใบหน้าถูกปิดบัง เมื่อเห็นว่าลอบโจมตีพลาด ก็พยายามจะถอยหนีทันที

ทันใดนั้น ลูกธนูที่แหวกอากาศมาก็เกือบจะเจาะร่างเขา โชคร้ายที่ปฏิกิริยาของเขาไวกว่า ลูกธนูเพียงแค่เฉี่ยวหน้ากากผ้าที่คลุมศีรษะเขาจนขาด แต่ไม่ได้ทำให้บาดเจ็บ

วินาทีที่เห็นใบหน้าของคนคนนั้น อันหลิงและฉินเซียวต่างตะลึงงันไปพร้อมกัน แม้แต่ผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นๆ ที่สังเกตเห็นสถานการณ์ก็ตกใจแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง!

คนที่เพิ่งโจมตีพวกเขา จริงๆ แล้วคือชายฉกรรจ์หัวโล้นที่ตายไปเมื่อวาน!

แต่อันหลิงเพิ่งจะไปยืนยันศพมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนนี่เองนะ!

ชั่วขณะหนึ่ง อันหลิงสั่นสะท้านไปทั้งใจ ทำอะไรไม่ถูก

คนตายฟื้นคืนชีพได้จริงๆ เหรอ? หรือว่ามีใครบางคนเชิดศพนี้อยู่เบื้องหลัง?

"คนที่โจมตีเราไม่ใช่สัตว์ประหลาด แต่เป็นคนตายเหรอ?" ฉินเซียวเองก็ยากจะยอมรับเรื่องนี้ ทั้งสองคนอยู่ใกล้เงาร่างนั้นที่สุด และเห็นทุกอย่างชัดเจนเต็มสองตาในตอนที่หน้ากากหลุดออก

แต่ในตอนนี้ เขาอยากจะเชื่อว่าตัวเองตาฝาดมากกว่า

"พี่สาว ดูตรงนั้นสิครับ..." เฉินรุ่ยชี้ไปที่มุมห้องโถง อันหลิงหันหน้ามองตามและเดินเข้าไปดู

กลุ่มคนกำลังมุงล้อมศพเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง แน่นอนว่ามีมีดปักอยู่ที่หน้าอกของเธอ ทำลายหัวใจและปอดไปแล้ว เธอตายสนิทแน่นอน

"นี่เป็นฝีมือของคนบ้าพวกนั้น ไม่ใช่ฝีมือสัตว์ประหลาดเมื่อกี้ ยังมีคนบ้าซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มพวกเรา"

ตอนนี้เรื่องเริ่มยุ่งยากแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ทุกคนคงตายกันหมดก่อนจะครบสิบวันแน่

"ยัยผมขาวนั่นไง! วันนี้หล่อนเพิ่งฆ่าคนไป แล้วตอนนี้มาทำตัวใสซื่อ ฉันว่าเธอนั่นแหละที่เป็นคนบ้า!"

ผู้เอาชีวิตรอดคนหนึ่งในฝูงชนดูเหมือนจะจำอันหลิงได้ และเริ่มใส่ร้ายป้ายสีเธอทันที

"ไม่มีใครสังเกตเหรอ? คนที่เห็นหล่อนฆ่าคนหายตัวไปเลยในคืนนี้ หล่อนคงจัดการปิดปากไปแล้วแน่ๆ!"

"ทุกคนไม่ต้องกลัว! ช่วยกันจับหล่อนไว้ มีแต่ต้องกำจัดหนอนบ่อนไส้เท่านั้น พวกเราถึงจะรวมพลังกันได้!"

ผู้เอาชีวิตรอดกลุ่มนี้เพิ่งผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมา จิตใจของพวกเขาแทบจะแตกสลาย พวกเขาต้องการที่ระบายความอัดอั้น และอันหลิงก็กลายเป็นเป้าหมายที่สมบูรณ์แบบ

แน่นอนว่าคนที่พูดมีแค่ผู้เอาชีวิตรอดที่เพิ่งมาถึงวันนี้สิบกว่าคนเท่านั้น พวกเขารวมตัวกันแล้ว ตั้งใจจะจับตัวอันหลิง

ส่วนผู้เอาชีวิตรอดที่มาถึงก่อนอันหลิง แม้พวกเขาจะเชื่อว่าอันหลิงไม่มีปัญหา แต่นี่ก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของพวกเขา

"สุดยอด แทนที่จะรวมพลังกันจัดการสัตว์ประหลาด ดันมาตีกันเองก่อน..." เฉินรุ่ยอดไม่ได้ที่จะชื่นชมสติปัญญาอันล้ำเลิศของพวกนั้น

ฉินเซียวก้าวออกมาข้างหน้า เตรียมจะช่วยอันหลิง เขาดูออกว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดา และการผูกมิตรกับเธอที่นี่เป็นเรื่องสำคัญมาก

"ไสหัวไป!" เขาพ่นคำพูดเย็นชาออกมาคำเดียว เผชิญหน้ากับคนนับสิบเพียงลำพัง

"แกคิดว่าแกเป็นใคร? แกปกป้องหล่อน แสดงว่าแกก็ต้องเป็นคนทรยศเหมือนกัน! พี่น้อง จับมันมัดไปด้วยเลย!" หัวหน้ากลุ่มตะโกนลั่น พลางใส่ร้ายฉินเซียวไปด้วย

"หนวกหู!" ยังไม่ทันที่มันจะพูดจบ เขาก็ลงมือก่อน เตะอีกฝ่ายกระเด็น พอเห็นเขาลงมือ คนนับสิบก็กรูเข้ามาล้อมเขาทันที สถานการณ์กลายเป็นความโกลาหลอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นฉินเซียวออกมาปกป้องเธอ อันหลิงก็ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ เธอหยิบมีดสั้น เศษแก้ว และของอื่นๆ จากพื้นขึ้นมา แล้วปาออกไปส่งๆ

หัวหน้ากลุ่มหน้าโง่ที่เพิ่งตะโกนโหวกเหวก เพิ่งจะตั้งหลักได้จากลูกเตะของฉินเซียว จู่ๆ มีดสั้นจากที่ไหนก็ไม่รู้ก็พุ่งมาปักฉึกเข้าที่ไหล่ของเขา

"อ๊ากกก!" เขากุมแขนด้วยความเจ็บปวด มองดูหญิงสาวชุดขาวค่อยๆ เดินเข้ามาหาเขา

"ถ้าฉันเป็นคนบ้า ป่านนี้แกตายไปแล้ว" อันหลิงพูดกับผู้เอาชีวิตรอดที่กำลังทุรนทุรายอยู่ตรงหน้า พร้อมส่งรอยยิ้มหวานหยดย้อยให้

"อ้อ จริงสิ ฉันต้องเอามีดคืนนะ~" พูดจบ เธอก็กระชากมีดสั้นออกจากไหล่ของชายคนนั้นเต็มแรง ทันใดนั้น เลือดก็พุ่งกระฉูดออกมา

เมื่อเห็นหยดเลือดเปรอะเปื้อนใบหน้าสวยซีดของอันหลิง คนรอบข้างต่างก็ขวัญผวา พวกเขาเงียบกริบ มองดูฉากตรงหน้าด้วยความหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ

ชายที่บาดเจ็บหมดแรงขัดขืน ดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น ถ้าไม่ได้รับการรักษาอย่างถูกวิธี เขาต้องตายเพราะเสียเลือดมากแน่นอน

ฉินเซียวเองก็จัดการคนพวกนี้จนหมอบกระแต แต่ไม่เหมือนกับอันหลิง เขาแค่สั่งสอนคนพวกนี้จริงๆ แม้จะมีอาวุธ แต่เขาก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาบาดเจ็บหนัก

คนพวกนี้รีบถอยหนีหัวซุกหัวซุน หลังจากรู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของฉินเซียว พวกเขาก็ไม่กล้าก่อเรื่องบุ่มบ่ามอีก

เขากวาดตามองฝูงชน ทุกคนหลบสายตาเขา ทำให้แยกแยะไม่ได้เลยว่าใครคือผู้รอดชีวิตที่แฝงตัวมา

ตึก ตึก!

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังก้องมาจากทางบันไดมืด เด็กผู้หญิงที่เคยใส่ร้ายอันหลิงเดินออกมาจากความมืด

"ขอโทษค่ะทุกคน ฉันตื่นสายไปหน่อย"