ตอนที่ 33 ความตื่นเต้นขั้นสุดของจางดงและหลี่เฉิง

"ข้า ข้าขอโทษ " ลูกศิษย์สองคนของโรงเรียนศิลปะการต่อสู้เหล็กเมฆาต่างขอโทษหยานฉี

ปรมาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้ขั้นต้นหรือโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้ตัวอสรพิษสายฟ้า

ไม่ว่าจะเป็นสถานะไหนก็ทั้งสองคนนั้นก็ไม่สามารถเทียบหยานฉีได้

หยานฉีไม่ต้องการที่จะมีปัญหากับพวกเขาทั้งสองคน

หลังจากขอโทษแล้ว ลูกศิษย์ทั้ง 2 คนนั้นก็รีบวิ่งหนีออกจากตรงนั้นไป

"หยานฉี นี่เจ้า เจ้าอยู่ในระดับปรมาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้ขั้นต้นแล้วงั้นหรือ ? "

จางดงพึ่งจะรู้สึกตัวเลยถามหยานฉีออกไปแบบนั้น

"อืม ใช่แล้ว"

หยานฉีพยักหน้า

จางดงตกใจกับคำตอบที่ยืนยันจากปากของหยานฉี

ทันใดนั้น หยานฉีก็ถอดตราสัญลักษณ์รูปอินทรีทองคำที่หน้าอกของเขาออกแล้วมอบให้จางตง

จางดงถึงกับทำอะไรไม่ถูก

"หยานฉี นี่เจ้าจะทำอะไร..."

"พี่จาง นี่คือตราที่แสดงถึงระดับของปรมาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้ขั้นต้น หากพี่มีตรานี้ พี่สามารถนำมันออกขู่ได้เมื่อมีใครเข้ามาหาเรื่อง เพราะพวกเขาจะรู้ว่ามีปรมาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้ขั้นต้นคอยช่วยเหลืออยู่!"

หลี่เฉิงรีบพูดอย่างรีบร้อน "จะ จริงๆเหรอ? "

จางดงตกตะลึง

เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้หยานฉีเป็นปรมาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้ขั้นต้น

ถ้าลูกศิษย์สองคนของโรงเรียนศิลปะการต่อสู้เหล็กเมฆาไม่เข้ามาหาเรื่องจนหยานฉีต้องเข้ามาช่วย

เขายกมือที่สั่นมากและรับตราอินทรีทองคำนั้นมาจากหยานฉี

หัวใจของจางดงกำลังลุกเป็นไฟ

"เจ้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของจางดงหรือ?"

"ครับ ข้าชื่อหลี่เฉิง"

หลี่เฉิงตื่นเต้นมาก นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้พูดคุยกับกับปรมาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้

หลังจากที่หยานฉีครุ่นคิดอยู่สองสามวินาที

เขาก็มองไปที่ซู่ซุนเอ๋อที่อยู่ข้างๆเขา

"ซุนเอ๋อ เจ้าช่วยจัดการพาเขาเข้าโรงเรียนศิลปะการต่อสู้อสรพิษสายฟ้าได้ไหม"?

"เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ"?

ซู่ซุนเอ๋อมองไปที่หยานฉีด้วยสายตากลมๆของเธอ

"ซุนเอ๋อ เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า"?

หยานฉีมีข้อสงสัยบางอย่าง

ซู่ซุนเอ๋ออยู่ในอาการงุนงงและรีบฟื้นสติอย่างรวดเร็ว

เธอไม่คิดว่าหยานฉีจะเรียกเธอแบบนั้น

หลี่เฉิงลูกพี่ลูกน้องของจางดงรู้สึกตื่นเต้นมากเมื่อเขาได้ยินหยานฉีพูดแบบนั้น

"ขอบคุณมากครับ ท่านปรมาจารย์"

เขาไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าจะสามารถเข้าไปที่โรงเรียนศิลปะการต่อสู้อสรพิษสายฟ้าได้!

เพราะอายุของเขาคือ 32 ปี ซึ่งไม่ใช่อายุของลูกศิษย์ทั่วไป

"นี่เจ้าเป็นอะไรไปน่ะ?"

หยานฉีถามซู่ซุนเอ๋อเพราะรอคำตอบอยู่ ว่าได้หรือไม่ แล้วถ้าไม่ได้ทำไมเธอถึงไม่พูด?

ซู่ซุนเอ๋อกลับมามีสติอีกครั้ง

เธอกลืนน้ำลายของเธอและมองหน้าของหยานฉีแต่หัวใจของเธอเต้นแรงมาก

"ได้สิ เรื่องของเจ้าเลย"

“ข้า ข้า ข้า ข้าตื่นเต้นมาก นายท่านให้ข้าคุกเข่าให้ท่านสักครั้งหนึ่งได้ไหม”?

ด้วยเหตุนี้หลี่เฉิงจึงคุกเข่าลง

หยานฉีพยายามห้ามเขา

"ไม่ต้องหรอก ยังไงจางดงเองก็เป็นคนสนิทของข้า"

หยานฉีพูด

จางดงรู้สึกตื่นเต้นเหมือนกัน เขาคิดว่าการคอยดูแลหยานฉีในเมืองเจียงนั้นเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดที่สุดในชีวิตของเขา

“ตอนนี้เจ้ารีบไปโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้อสรพิสายฟ้าได้แล้ว เราจะรอเจ้าอยู่ข้างนอกโรงเรียนนั้น”

ซู่ซุนเอ๋อพูดกับหลี่เฉิง

"ครับ นายหญิง"

หลี่เฉิงพยักหน้าด้วยความกระตือรือร้น

"ซุนเอ๋อ เจ้ากลับไปก่อน ข้ากับจางดงจะเดินกลับไปที่ฐานหลินไห่เอง"

"ได้"

เมื่อเสียงเงียบลง ซู่ซุนเอ๋อก็ขึ้นเฟอร์รารี่สีแดงและจากไป

"ท่านปรมาจารย์ ,จางดง, ข้าขอตัวไปที่โรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้อสรพิสายฟ้าก่อน"

หลังจากที่หลี่เฉินพูดจบเขาก็จากไป

หยานฉีและจางดงเริ่มเดินเล่นบนถนนแถวๆฐานหลินไห่

“บอกตามตรงนะหยานฉี ข้ายังรู้สึกว่าทั้งหมดนี้เป็นความฝันอยู่เลย”

จางดงมองไปที่หยานฉี

“ตอนนั้นข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นปรมาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้ขั้นต้นได้แล้ว”