บทที่ 18 - เรื่องวุ่นวายหลังกลับบ้าน

บทที่ 18 - เรื่องวุ่นวายหลังกลับบ้าน

แสงขาวจางลง ร่างของโจวโปปรากฏขึ้นหน้าประตูทองสัมฤทธิ์บานเดิมที่เขาเดินเข้าไป พร้อมๆ กับหนุ่มสาวอีกสิบกว่าคนที่โผล่มาไล่เลี่ยกัน

คนพวกนี้ยังใส่ชุดที่ใส่ในโลกหม่าฝ่า ส่วนใหญ่เป็นชุดผ้าดิบมือใหม่ ถือดาบไม้หรือดาบเหล็ก บางคนแบกอีเต้อขุดแร่ เนื้อตัวมอมแมมหน้าดำคร่ำเครียด ดูทุลักทุเลพิลึก

มีแค่สองสามคนที่ใส่เกราะเบาถือดาบจันทร์เสี้ยวหรือดาบแปดทิศ ดูโดดเด่นเป็นสง่าท่ามกลางฝูงชน

ดูจากการแต่งกาย เลเวลพวกนี้น่าจะไม่สูง ไม่น่าเกิน 22

โจวโปกวาดตามอง ไม่เจอคนคุ้นหน้า มีแค่หนึ่งหรือสองคนที่หน้าคุ้นๆ แต่จำไม่ได้แล้วว่าใคร

ไม่รู้ทำไมหลัวเสี่ยวเชากับคนอื่นๆ ถึงยังไม่กลับมา จำได้ว่าตอนเช้าเข้าไปพร้อมกันตั้งหลายสิบคน

แต่เจ้าหมอนั่นฉลาดเป็นกรด คงไม่เป็นไรหรอก

เข้าพร้อมกันแต่ออกไม่พร้อมกัน คงมีกฎเกณฑ์บางอย่าง อาจจะเกี่ยวกับเลเวลก็ได้

โจวโปเดา

มองดูนาฬิกาบนผนัง ผ่านไป 6 ชั่วโมง พอๆ กับเวลาที่เขาใช้ในโลกหม่าฝ่า

"พี่หลี่ วันนี้เป็นไงบ้าง?"

"เฮ้อ อย่าให้พูดเลย วันนี้ดวงซวยชะมัด ขุดแร่มาสี่ชั่วโมง ไม่เจอแร่บริสุทธิ์สักก้อน ขายได้ไม่ถึงสองหมื่น หักค่าต๋งให้พวกหมาเฝ้าประตูไปหมื่นนึง แทบไม่เหลืออะไรเลย เมื่อกี้ในร้านค้าเลยซื้อผลึกได้แค่ 5 ก้อน กลับไปคงโดนบ่นหูชา พรุ่งนี้ก็ต้องไปขุดแร่อีกแล้ว"

พี่หลี่ส่ายหน้า สีหน้าหมดอาลัยตายอยาก พอหันมาเห็นโจวโปมองอยู่ สีหน้าก็ดีขึ้นหน่อย อย่างน้อยก็มีคนรองบ่อน กลับไปคงไม่โดนด่าหนักมาก

ทันใดนั้นเขาก็ตาโต: เดี๋ยวนะ ไอ้เด็กนี่ทำไมใส่เกราะเบาถือสามง่าม (ดาบเหมันต์) ได้? พรสวรรค์ขยะแบบมันเก็บเลเวลยังไง? โลกนี้ไม่มีความยุติธรรมแล้วเหรอ?

"เฮ้อ ฉันก็พอๆ กับนายแหละ ทนๆ ไป หวังว่าพอเวล 22 อะไรๆ คงดีขึ้น ถ้าฉันเป็นนักพรตคงดี 7 เวลฮีลได้ 19 เวลมีกะโหลกช่วยตี ลูกรักพระเจ้าชัดๆ เสียดายเกิดมาเป็นนักเวทกากๆ"

อีกคนแบกดาบไม้บ่นอุบ

"ดูนั่นสิ เจ้าโจวโปไปเกาะขาใครมาหรือเปล่า ถึงได้อู้ฟู่ขนาดนั้น" พี่หลี่สะกิดเพื่อน พยักพเยิดไปทางโจวโป

"เออจริงด้วย จำแทบไม่ได้เลย ใส่ของดีซะด้วย" เพื่อนก็ทึ่งเหมือนกัน

"โจวโป นายอัพเวล 15 แล้วเหรอ? แถมดรอปสามง่ามกับเกราะเบาได้ด้วย? เหยียบขี้หมามาหรือไง?"

ชายหนุ่มหน้าตอบเดินเข้ามาตบไหล่โจวโป ทำทีเป็นสนิทสนมถามไถ่

"นายคือ?" โจวโปงง

"ฉันเฉาฮุย ห้องข้างๆ ไง ลืมกันเร็วจังนะ? เพิ่งเวล 15 ก็ทำเมินเพื่อนฝูงซะแล้ว? สถาบันเดียวกันแท้ๆ อย่าทำตัวแบ่งชนชั้นนักเลยน่า"

เฉาฮุยเริ่มเปิดโหมดแซะ ยึดพื้นที่ความชอบธรรมทางศีลธรรมเข้าข่ม คนรอบข้างเริ่มมุงดูด้วยความสนใจ

โจวโปเกาหัวแกรกๆ เริ่มคุ้นๆ แล้ว

ไอ้หมอนี่เองที่หลงตัวเอง คิดว่าเป็นคาสโนว่า พาพวกไปจุดเทียนรูปหัวใจหน้าหอหญิงเพื่อสารภาพรักกับดาวคณะ (ซึ่งตอนนี้เป็นเมียเขา) สุดท้ายหน้าก็ไม่ได้เห็น แถมโดนคณะตำหนิยับ

เพราะเทียนดันไปไหม้ถังขยะข้างล่าง เกือบทำไฟไหม้หอ เรื่องใหญ่โต

เห็นโจวโปไม่ตอบโต้ เฉาฮุยเริ่มได้ใจ น้ำเสียงเย็นชาขึ้น: "อย่าคิดว่าเวล 15 แล้วจะแน่ ฉันเกือบจะ 20 แล้ว ทุกวันนี้ยังถ่อมตัวตั้งใจทำงาน เห็นดาบจันทร์เสี้ยวในมือฉันไหม? นี่ของท็อปเกรด บวกโจมตีหนึ่ง บวกแม่นยำอีกหนึ่ง! สามง่ามพังๆ ของนายสิบอันยังแลกของฉันไม่ได้เลย!"

"สุดยอด! อาวุธท็อปเกรดเลยเหรอ? ดาบจันทร์เสี้ยวเล่มนี้น่าจะแสนกว่ามั้ง?"

"นายประเมินต่ำไปแล้ว วันก่อนเห็นคนรับซื้อดาบแปดทิศบวกโจมตีหนึ่งตั้งแสนห้า! ของเขามีแม่นยำด้วย ต่ำๆ ต้องสามแสน!"

...

เสียงซุบซิบชื่นชมรอบข้างทำเอาเฉาฮุยยืดอกภูมิใจ ดาบเล่มนี้เขาเพิ่งฟลุ๊คได้มาจากแมลงยักษ์หน้าเมืองดินวันนี้เอง ตอนได้มาแทบกรี๊ดสลบ มั่นใจว่าตัวเองกำลังจะผงาด เดี๋ยวแม่ดาวคณะต้องเสียดายที่เลือกโจวโป แล้วหันมาซบไหล่เขา เขาจะควบซ้ายขวาครองโลกให้ดู

เฉาฮุยแสยะยิ้มมุมปาก: "โจวโป นายมันก็นักเวทไส้แห้ง อาศัยดวงดีที่ผีเจ้าสาวเข้าสิงดาวคณะเลยได้นางไปครอง ยังจะกล้ามาดูถูกนักพรตผู้ถูกเลือกอย่างฉันอีก ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง"

ไอ้นี่มันบ้าหรือเปล่า? พูดจาเลอะเทอะ สงสัยพวกไปจุดเทียนหน้าหอหญิงสมองคงไปหมดแล้ว

"เออ นายเก่ง จบนะ?"

โจวโปมองเฉาฮุยด้วยสายตาเรียบเฉย

"อ้าว" เฉาฮุยชะงัก: ทำไมวันนี้ไอ้นี่มันนิ่งจังวะ? ปกติต้องของขึ้นแล้วนี่? ผิดคาดแฮะ?

แล้วแผนที่วางไว้จะทำยังไงต่อ?

ไอ้โง่! โจวโปส่ายหัวเดินหนี ลูกไม้นตื้นๆ แค่นี้คิดว่าเขาดูไม่ออกเหรอ?

เฉาฮุยมองตามหลังโจวโป กำหมัดแน่นแล้วคลายออก สุดท้ายก็ต้องยอมปล่อยไป ที่นี่คนเยอะ ลงมือไม่ได้ ต้องกลับไปวางแผนใหม่

เดินออกมาได้สักพัก อาวุธและชุดเกราะของโจวโปก็ค่อยๆ เลือนหายไปจนมองไม่เห็น เปิดหน้าต่างสถานะดู ค่าพลังยังอยู่ครบ ก็โล่งใจ หยิบชุดนอนเน่าๆ ตัวเดิมมาสวมทับ ไม่สนสายตาชาวบ้าน รีบจ้ำอ้าวกลับบ้าน

บ้านอยู่ไม่ไกล แป๊บเดียวก็ถึง เปิดประตูเข้าบ้าน

"กลับมาแล้วเหรอ? ล้างมือมากินข้าว"

เสียงเย็นๆ ดังมาจากในครัว

"ครับ... เอ้ย จ้ะ"

โจวโปที่กำลังคิดวางแผนการเล่นรอบหน้าเผลอรับคำไปส่งเดช แล้วก็ชะงัก ทำตัวไม่ถูก ไม่เคยเจอโมเมนต์แบบนี้ รู้สึกแปลกๆ ปนระแวง อยากจะถอยหลังกลับ แต่ลึกๆ ก็แอบหวัง

เขาเดินใจลอยไปที่อ่างล้างมือ จริงๆ มือก็ไม่ได้เปื้อนอะไร แต่ก็ถูสบู่ซ้ำไปซ้ำมา จนกระทั่งเสียงราชสีห์คำรามดังลั่น:

"โจวโป! มัวโอ้เอ้อะไรอยู่! ล้างมือหาพระแสงอะไรนักหนา! รีบไสหัวมากินข้าวเดี๋ยวนี้!"

"มาแล้วจ้า มาแล้ว"

โจวโ ปรีบปิดน้ำ เช็ดมือกับผ้าขนหนูลวกๆ แล้ววิ่งไปที่โต๊ะกินข้าว

ดาวคณะนั่งรออยู่แล้ว ตาโตๆ จ้องเขาเขม็ง พอเขานั่งลง นางถึงเอ่ยปาก: "เห็นสภาพซกมกของนายแล้วมันน่าโมโห กินข้าวก่อน กินเสร็จค่อยเช็คบิล!"

"ครับแม่"

ทั้งคู่นั่งกินข้าวเงียบๆ

กับข้าวธรรมดา สามอย่างหนึ่งน้ำแกง แต่รสชาติใช้ได้เลย โจวโปเริ่มมองภรรยาคนนี้ในแง่ดีขึ้น

สมัยเรียนเขาสนแต่เกม ไม่เคยสนโลก จำได้แค่ว่าดาวคณะสวยหุ่นดี นอกนั้นไม่รู้อะไรเลย

ตอนนี้ค้นพบว่า ยัยนี่ถึงจะปากร้าย แต่ข้อดีอื่นนอกจากสวยก็พอมีอยู่บ้าง

เดี๋ยวคืนนี้จัดผลึกให้สักกำมือดีไหม? ไหนๆ ก็มีเยอะแยะ เข้ามอลล์รอบหน้าก็ซื้อใหม่ได้ ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก

กินเสร็จ ภรรยาห้ามโจวโปที่กำลังจะเก็บจาน: "ไปรอที่ห้องนั่งเล่น"

โจวโปไม่อิดออด เดินไปนั่งแผ่หราบนโซฟา เปิดหน้าต่างสกิลลองเสริมแกร่ง 《การแปรธาตุต้นกำเนิดพื้นฐาน》

ติ๊ง: เสริมแกร่งสำเร็จ! 3

《การแปรธาตุต้นกำเนิดพื้นฐาน》 [เสริมแกร่ง +3 สูงสุด] (เลเวล 0): ละไว้

คุณสมบัติ 1: จำนวนการเปลี่ยนผลึกพลังเวทต่อวัน 3

คุณสมบัติ 2: สามารถเปลี่ยนผลึกพร้อมกันได้หลายชิ้น

คุณสมบัติ 3: เปลี่ยนสภาพรวดเร็ว

หยิบผลึกออกมาสองก้อน กำหนดจิตเปลี่ยนสภาพ

วินาทีต่อมา แจ้งเตือนเด้งขึ้น: คุณได้รับค่าประสบการณ์ 2,000 แต้ม

ผลึกพลังเวทสองก้อนกลายเป็นควันจางหายไป

โจวโปเหลือบดูหน้าต่างสถานะ ตัวเลขมันดูแปลกๆ ชอบกล

[จบแล้ว]