บทที่ 15: แชมป์ผู้ทุบสถิติ!

บทที่ 15: แชมป์ผู้ทุบสถิติ!

"ฮ่าๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกครับลุงเถียน เราเพิ่งกินข้าวอิ่มๆ ไม่พักให้อาหารย่อยสักหน่อยเหรอครับ?" เฉินหยวนเอ่ยถามกลั้วหัวเราะ

ลุงเถียนสูบบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่ พลางโบกไม้โบกมือให้เฉินหยวน "ย่อยเย้ยอะไรกัน! กว่าจะขับเรือไปถึงแปลงเลี้ยงก็ปาเข้าไปสิบกว่านาทีแล้ว แค่นั้นก็ย่อยหมดแล้วน่า! ช่วงเที่ยงๆ แดดกำลังดี ลมก็สงบ รีบออกไปขนอีกสักเที่ยวดีกว่า ฮึๆ!"

เฉินหยวนมองดูลุงเถียนที่กำลังคึกคักด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ

เขาคาดไม่ถึงเลยว่าชายชราคนนี้จะมีไฟแรงกล้ายิ่งกว่าเขาเสียอีก!

"ได้ครับ! ถ้าลุงว่าอย่างนั้น เราก็มาลุยกันเลย!"

"ลุย!"

หลังจากตกลงกันได้ ทั้งสองก็พูดคุยหยอกล้อกันพลางเดินมุ่งหน้าไปยังท่าเรือ

เหล่าคนงานที่นั่งพักอยู่ในบ้านพักต่างมองตามแผ่นหลังของทั้งคู่ไปจนลับตาด้วยความอึ้งจนพูดไม่ออก

ตามปกติแล้ว พวกเขาจะกินข้าวเที่ยงตอนเที่ยงตรง และเริ่มงานช่วงบ่ายตอนบ่ายโมง

มันต้องมีเวลาพักให้อาหารย่อยและงีบหลับสักหน่อยไม่ใช่หรือไง?

แต่นี่เพิ่งจะเที่ยงยี่สิบนาที สองคนนี้จะดีดไปไหน?!

ช่างเป็นคู่หูที่ยอมถวายชีวิตเพื่อเงินจริงๆ!

และที่สำคัญที่สุด ดูจากทรงแล้ว กลับเป็นเด็กหนุ่มที่เดินนำคนแก่เสียด้วย

นี่มันผิดกฎธรรมชาติไปหน่อยไหม?

คนเรามักกลัวการถูกเปรียบเทียบที่สุด ถ้าทุกคนนอนอู้งานเหมือนกันหมด ทุกคนก็นอนต่อได้อย่างสบายใจไร้กังวล

แต่ถ้าจู่ๆ มีใครสักคนลุกขึ้นมาขยัน คนที่นอนอยู่ก็จะเริ่มรู้สึกนั่งไม่ติดที่

ดังนั้น เมื่อเห็นเฉินหยวนกับลุงเถียนขยันขันแข็งขนาดนี้ คนอื่นๆ จึงทนอยู่เฉยไม่ได้ สัญชาตญาณความรู้สึกไม่มั่นคงเริ่มทำงานทันที

ด้วยเหตุนี้ ยังไม่ทันที่เฉินหยวนและลุงเถียนจะก้าวลงเรือ คนงานคนอื่นๆ ก็พากันลุกออกจากบ้านพักและเริ่มเตรียมตัวทำงานบ้างแล้ว!

เฉินหยวนคงคาดไม่ถึงว่า ตัวเขาที่เป็นเพียงเด็กใหม่ จะสามารถ "เทรน" เหล่าลุงๆ ให้กลายเป็นหนุ่มไฟแรงผู้ขยันขันแข็งได้ภายในเวลาแค่เช้าเดียว...

ในช่วงบ่าย เฉินหยวนและลุงเถียนยังคงเดินหน้าเก็บหอยนางรมเที่ยวแล้วเที่ยวเล่า โดยใช้วิธีการจัดเรียงกรงแบบเดียวกับที่ทำในรอบที่สองเมื่อช่วงเช้า

และเนื่องจากได้รับ "อิทธิพล" จากคู่ของเฉินหยวน เรือลำอื่นๆ จึงเริ่มหันมาจัดเรียงกรงให้เป็นระเบียบในช่วงบ่ายเช่นกัน

ทว่า... เรือลำอื่นไม่ได้มีคนหนุ่มแน่นอย่างเฉินหยวนคอยช่วยแบกหาม แถมบางลำยังมีคุณลุงอายุเกิน 60 ปีประจำการอยู่

ดังนั้น กรงที่พวกเขาเรียงได้จึงสูงเพียงแค่สามชั้น ส่วนที่เหลือก็ยังคงวางกองระเกะระกะอยู่บนดาดฟ้าเรือเหมือนเดิม

นั่นทำให้ปริมาณที่พวกเขาขนได้ในแต่ละรอบ ยังคงน้อยกว่าคู่ของเฉินหยวนและลุงเถียนอยู่ดี

เวลาล่วงเลยมาจนถึงประมาณ 17.30 น. กลุ่มของลุงเถียนและเฉินหยวนก็ขนของเที่ยวที่ห้าของวันเสร็จสิ้น

กว่าจะกลับถึงท่าเรือและลงของเสร็จ ก็น่าจะราวๆ 18.00 น. พอดี

ใจจริงเฉินหยวนอยากจะต่ออีกสักเที่ยวด้วยซ้ำ

แต่สถานการณ์ไม่เอื้ออำนวย ถึงอยากทำต่อก็ทำไม่ได้

ประการแรก คนขับเครนเลิกงานตอนหกโมงเย็น

ประการที่สอง เหล่าผู้อาวุโสรวมถึงลุงเถียนนั้นหมดสภาพอย่างแท้จริง ร่างกายพวกเขาล้าจนถึงขีดสุดแล้ว

ถึงกระนั้น เฉินหยวนก็พอใจมากแล้ว งานวันนี้ผ่านไปอย่างราบรื่น เหลือแค่รอรับค่าจ้างเท่านั้น!

"นี่มัน... นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

ราวๆ หกโมงเย็น จ้าวฮุย กลับมาที่ท่าเรือเพื่อเตรียมจ่ายค่าแรงรายวันให้กับทุกคน

แต่เมื่อเขาเห็นตัวเลขจำนวนชิ้นงานที่ภรรยาจดบันทึกไว้ของแต่ละเรือ เขาก็ต้องยืนอึ้ง

ยอดชิ้นงานของเรือแทบทุกลำสูงกว่าปกติกว่าสิบเปอร์เซ็นต์

ส่วนเรือของลุงเถียนนั้นพุ่งสูงกว่าปกติไปกว่าสามสิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

วันนี้ทุกคนโด๊ปยาขยันกันมาหรือไง?

จากนั้นภรรยาของจ้าวฮุยจึงเล่าสาเหตุให้ฟัง

จ้าวฮุยยิ่งงุนงงหนักเข้าไปอีกเมื่อได้ยินว่าเป็นเพราะเฉินหยวน?

เด็กนั่นไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อนไม่ใช่เหรอ?

แล้วจู่ๆ กลายมาเป็นหัวหน้าครูฝึกสอนการเก็บหอยนางรมไปได้ยังไง?

...

ณ เวลา 18.00 น. เรือทุกลำทำงานเสร็จและกลับเข้าเทียบท่า ทุกคนพากันกลับมารวมตัวที่บ้านพักเพื่อรอจ้าวฮุยแจกจ่ายค่าแรง

ขณะที่ทุกคนนั่งล้อมวงกันอยู่ในบ้านพัก ไม่นานจ้าวฮุยก็เดินเข้ามาพร้อมสมุดจดเล่มเล็ก

เขาเริ่มประกาศยอดกรงและค่าแรงเหมาชิ้นของเรือแต่ละลำทันที

"กลุ่มลุงหลี่ วันนี้เก็บได้ 690 กรง ลุงหลี่ ตัวเลขถูกต้องไหม?"

"เอ็งนับได้เท่าไหร่ก็เท่านั้นแหละ! ข้าไม่ได้นับหรอก!" ลุงหลี่ตอบพร้อมรอยยิ้มซื่อๆ

เนื่องจากพวกเขามาทำงานเก็บหอยที่นี่ทุกปี ทุกคนจึงเชื่อใจในสถิติของจ้าวฮุย และไม่มีใครเสียเวลานับด้วยตัวเอง

"โอเค กลุ่มลุงหวง เก็บได้ 688 กรง"

...

"กลุ่มลุงจ้าว เก็บได้ 675 กรง"

เมื่อได้ยินตัวเลขยอดกรงที่ตนทำได้ในวันนี้ ลุงจ้าว รู้สึกทั้งดีใจและหงุดหงิดระคนกัน

ที่ดีใจก็เพราะปกติเขาเก็บได้เฉลี่ยวันละประมาณ 600-620 กรงเท่านั้น

การทำได้ถึง 675 กรงในวันนี้ถือว่าเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยม ทำให้ได้เงินเพิ่มมาอีกหลายสิบหยวน

แต่ที่หงุดหงิดก็เพราะจ้าวฮุยประกาศยอดไปสี่ลำแล้ว และยอดของเขาต่ำที่สุด

ตอนนี้เหลือแค่ข้อมูลของกลุ่มลุงเถียนที่ยังไม่ประกาศ

ไม่ต้องใช้สมองคิดก็รู้ว่า วันนี้กลุ่มลุงเถียนต้องได้ยอดสูงสุดแน่นอน

นั่นหมายความว่าตัวเขาเองได้ที่โหล่

และ "ตัวช่วย" ที่ทำให้ลุงเถียนคว้าตำแหน่ง "แชมป์" ในวันนี้ ก็คือคนที่เขาเป็นคนผลักไสส่งไปให้เองกับมือ...

ในนาทีนี้ ทุกคนในห้องต่างรอคอยให้จ้าวฮุยประกาศยอดของกลุ่มลุงเถียน

คนที่ตื่นเต้นที่สุดย่อมหนีไม่พ้นเฉินหยวน

ช่วงแรกๆ ตอนขนของลง เขายังคอยนับจำนวนของเรือแต่ละลำอยู่บ้าง

แต่พอมาช่วงเที่ยวท้ายๆ เขาก็เลิกนับไปเลย เพราะยังไงยอดมันก็ทะลุเป้าหมายที่เขาคาดไว้ตั้งแต่แรกไปไกลแล้ว

"สุดท้าย กลุ่มลุงเถียน" ถึงตรงนี้ จ้าวฮุยแกล้งดึงจังหวะให้ทุกคนลุ้น "ลองทายซิว่าวันนี้ลุงเถียนกับเฉินหยวนเก็บได้กี่กรง?"

เฉินหยวนมองท่าทีลึกลับของจ้าวฮุยแล้วก็นึกถึงรายการวาไรตี้ประกวดร้องเพลงขึ้นมาทันที

ลีลาเยอะจนคนลุ้นเยี่ยวเหนียว!

"อย่างน้อยต้อง 730 กรง!"

"มากกว่านั้นน่า วันนี้พวกเขาทำได้อย่างต่ำ 750 กรงชัวร์!"

"ข้าพนันด้วยบุหรี่ซองนึงเลย 740 กรง บวกลบไม่เกินสอง!"

...ทุกคนเริ่มส่งเสียงทายตัวเลขกันเซ็งแซ่

จ้าวฮุยยิ้มกว้าง เลิกเล่นตัวแล้วตะโกนประกาศเสียงดังฟังชัด:

"775 กรง! ทุบสถิติใหม่เลยครับ ฮ่าๆ!"