บทที่ 21 เย่หลิงหลิง เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? เกิดโดนพิษขึ้นมาจะทำอย่างไร?

เย่เทียนซิงยืนส่งยิ้มละไม ในมือถือสมุดบันทึกและปากกา

เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหนิงหรงหรงและจูจู๋ชิง

ทันทีที่หนิงหรงหรงเห็นชายหนุ่มรูปงามเดินตรงเข้ามาหา หัวใจดวงน้อยก็พลันเต้นรัวแรง ใบหน้าฉาบไปด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย "เอาล่ะ เดี๋ยวข้าเซ็นให้ก่อนนะ"

นางยื่นมือออกไปหมายจะรับสมุดและปากกา

"โอ้ๆๆ แน่นอนว่าข้าต้องเซ็นเป็นคนแรกสิ! มาๆๆ อยากได้กี่ลายเซ็นบอกมาเลย?"

เงาร่างหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาขวางหน้าหนิงหรงหรงอย่างถือวิสาสะ มือยื่นคว้าสมุดและปากกาไปจากมือเย่เทียนซิงหน้าตาเฉย

เมื่อถูกขัดจังหวะ หนิงหรงหรงก็หน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันที "เอ้าซือข่า หลบไป!"

เมื่อถูกนางในดวงใจตวาดใส่ เอ้าซือข่าก็ทำหน้าเหมือนถูกรังแก "หรงหรง ข้า..."

"บอกให้หลบไปไง!"

หนิงหรงหรงเท้าสะเอว แผ่รังสีอำมหิตราวมังกรน้อยผู้เกรี้ยวกราด

"ข้า..." เอ้าซือข่าคอตก ถอยฉากไปด้านข้างอย่างเงียบๆ ไม่กล้าปริปากบ่นอีก

เมื่อเห็นเอ้าซือข่าล่าถอยไปแล้ว ใบหน้าของหนิงหรงหรงก็กลับมาเปื้อนยิ้มอีกครั้ง นางรับสมุดและปากกามา ก่อนจะตวัดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไปอย่างคล่องแคล่ว

"แค่ลายเซ็นเดียวหรือ?"

หนิงหรงหรงเงยหน้ามองชายหนุ่มรูปงามตรงหน้า บอกตามตรง วันนี้นางเป็นอะไรก็ไม่รู้ แค่เห็นคนหล่อเข้าหน่อย แข้งขาก็พาลจะอ่อนแรงยืนไม่ตรงเสียแล้ว

เย่เทียนซิงยิ้มพลางส่ายหน้า "ใช่แล้ว ขอบคุณมาก เจ้าคือหนิงหรงหรงสินะ? นี่คือของขวัญขอบคุณจากข้า เก็บรักษาไว้ให้ดีล่ะ ของสิ่งนี้หาได้ยากยิ่งนัก"

ขณะรับสมุดคืน เย่เทียนซิงถือโอกาสกุมมือนุ่มนิ่มของหนิงหรงหรงไว้อย่างเนียนๆ พร้อมยัดผลไม้รูปหัวใจสีชมพูใส่มือนาง

"ว้าว สวยจังเลย! นี่คือผลไม้อะไรหรือ? กินได้ไหม?"

ผลไม้สีชมพูดูน่ารักน่าชัง หนิงหรงหรงประคองไว้ในฝ่ามือด้วยความตื่นเต้นดีใจ

จูจู๋ชิงที่ยืนอยู่ข้างๆ แม้จะไม่เข้าใจสถานการณ์ดีนัก แต่หัวใจกลับเต้นแรงผิดปกติ คล้ายกับความรู้สึกยามวิญญาณยุทธ์เกิดการสั่นพ้อง

"ให้ข้าสักลูกได้ไหม?" นางเอ่ยปากออกมาโดยไม่รู้ตัว ราวกับต้องมนตร์สะกด

ประโยคนั้นจุดไฟโทสะให้ใครบางคนลุกโชนขึ้นทันที

ไต้ มู่ไป๋ เดิมทีก็เป็นคนหยิ่งยโสและอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว ยิ่งมาได้ยินผู้หญิงของตัวเองไปขอของจากไอ้หน้าอ่อนนี่... เขาจะทนได้อย่างไร?

"ไอ้หนู ไสหัวไปซะ! ขืนเจ้ากล้าอยู่ต่ออีกแค่วินาทีเดียว พ่อจะซัดให้พิการ!"

ไต้ มู่ไป๋ง้างหมัด จ้องเขม็งไปที่เย่เทียนซิงด้วยสายตาดุดัน

ในสายตาของเขา ต่อให้ที่นี่เป็นสำนักวิญญาณยุทธ์แล้วมันจะทำไม? เขาไม่เคยกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น

ก็แค่ไอ้หน้าอ่อนคนหนึ่ง สำนักวิญญาณยุทธ์จะทำอะไรเขาได้?

อีกอย่าง ที่สื่อไหลเค่อมีคำกล่าวว่า วิญญาณจารย์ที่ไม่กล้าก่อเรื่อง คือพวกไร้น้ำยา!

ในทวีปที่ผู้อ่อนแอเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง ใครหมัดหนักกว่า คนนั้นคือความถูกต้อง

หนิงหรงหรงจ้องหน้าไต้ มู่ไป๋แล้วสวนกลับทันควัน "ไต้ มู่ไป๋ เจ้าเป็นบ้าอะไร? เขาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย แค่มาขอลายเซ็น แล้วก็ให้ของตอบแทน เจ้าจะมาเดือดดาลอะไรนักหนา?"

ไต้ มู่ไป๋หันขวับ ส่งสายตาเย็นยะเยือกมองหนิงหรงหรง

หนิงหรงหรงรู้สึกเสียวสันหลังวาบเมื่อสบตานั้น

"หนิงหรงหรง ลืมที่ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้วหรือ? ถ้าไม่เห็นแก่เสี่ยวเอ้า ข้าคงสั่งสอนเจ้าไปนานแล้ว ทีนี้พอเห็นผู้ชายหล่อกว่าเสี่ยวเอ้าเข้าหน่อย ก็คิดจะถีบหัวส่งเสี่ยวเอ้าเลยหรือไง?"

ไต้ มู่ไป๋ชี้หน้าหนิงหรงหรง ท่าทางราวกับพร้อมจะลงไม้ลงมือได้ทุกเมื่อ

"ลูกพี่ไต้..." เอ้าซือข่าเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "หรงหรงแค่เผลอไปหน่อย ใจเย็นๆ ก่อนเถอะ..."

เสี่ยวอู่กระโดดโลดเต้นเข้ามาจากด้านข้าง ฉวยสมุดและปากกาไปจากมือเย่เทียนซิง

"โอ้ๆๆ ก็แค่ลายเซ็นเองน่า! ไต้ มู่ไป๋ เจ้าขี้งกชะมัด!"

"คนเขาชื่นชมสื่อไหลเค่อของพวกเรา ก็แปลว่าพวกเราเก่งจริง ดูสิ พี่ซานยังไม่เห็นจะใจแคบแบบเจ้าเลย"

เซ็นเสร็จ เสี่ยวอู่ก็ยิ้มแฉ่งหันไปมองถังซานที่ยืนอยู่ไกลๆ พร้อมแลบลิ้นปลิ้นตาให้อย่างซุกซน

เย่เทียนซิงรับสมุดและปากกาคืนมาพร้อมรอยยิ้ม แล้วยื่นผลไม้รูปหัวใจสีชมพูให้เสี่ยวอู่เช่นกัน "เจ้าคือเสี่ยวอู่สินะ? ขอบคุณสำหรับลายเซ็น นี่ของขวัญตอบแทนจากข้า ผลไม้นี่อร่อยนะ ลองชิมดูสิ หายากและราคาแพงมากเชียวล่ะ"

"ว้าว!"

เสี่ยวอู่รับผลไม้มา ร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น

ทันทีที่สัมผัสผลไม้ หัวใจของนางก็เต้นไม่เป็นส่ำ ความรู้สึกนี้ช่างวิเศษเหลือเกิน

กัดเลยดีไหมนะ?

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เสี่ยวอู่ยกผลไม้รูปหัวใจสีชมพูขึ้นจรดริมฝีปาก เตรียมจะกัดกิน

เพียะ—

ทว่านางยังไม่ทันได้ลิ้มรส ผลไม้ในมือก็ถูกปัดกระเด็นร่วงกลิ้งไปกับพื้นไกลลิบ

ถังซานเดินเข้ามาด้วยใบหน้ามืดครึ้ม เอ่ยเสียงเย็นชาใส่เย่เทียนซิง "คุณชาย ท่านทำแบบนี้หมายความว่าอย่างไร? เหตุใดจึงนำสิ่งที่สร้างจากทักษะวิญญาณมาแจกจ่ายให้คนอื่น?"

"ผลไม้นี่มีพิษหรือเปล่า? หรือว่าสำนักวิญญาณยุทธ์ของท่านจงใจใช้วิธีสกปรกมาทำร้ายพวกเรา เพื่อตัดตอนไม่ให้พวกเราลงแข่ง?"

เย่เทียนซิงไม่ตอบคำถาม แต่กวักมือเรียกผลไม้ที่ตกอยู่ไกลๆ ให้ลอยกลับมาเข้ามือ จากนั้นจึงตะโกนก้องไปทั่วบริเวณ

"คนผู้นี้กล่าวหาว่าผลไม้ที่ข้าให้เป็นยาพิษร้ายแรง มีใครกล้าออกมาลองพิสูจน์ไหม?"

"ถ้าแค่เรื่องวางยา ข้าเชื่อว่าหลายคนในที่นี้คงไม่กลัวหรอกกระมัง? ข้าขอประกาศตรงนี้เลยว่า หากใครกินแล้วโดนพิษ ข้ายินดีจ่ายค่าทำขวัญหนึ่งแสนเหรียญทอง และจะมีวิญญาณจารย์สายรักษาความเยียวยาระดับสูงมารักษาให้ทันที!"

ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของถังซานก็บิดเบี้ยวจนดูไม่ได้ เดิมทีเขาแค่ต้องการให้ไอ้หน้าอ่อนนี่ล่าถอยไปเองเท่านั้น

ฝูงชนจำนวนมากเริ่มมุงเข้ามา

หลายโรงเรียนเขม่นสื่อไหลเค่อเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว โดยเฉพาะโรงเรียนห้าธาตุ

"ถึงจะหล่อก็เถอะ แต่เป็นคนของสำนักวิญญาณยุทธ์ ใครจะรู้ว่ามีเจตนาอะไรแอบแฝง?"

"ไม่น่าจะมีพิษหรอกมั้ง? ถ้ามีจริง เขาจะกล้าท้าทายขนาดนี้หรือ?"

"หนึ่งแสนเหรียญทองเชียวนะ! ป๋ามาก! ถ้าข้าไม่กลัวตาย ข้าก็อยากลองดูเหมือนกัน"

"ดูสิ พ่อรูปหล่อนั่นหล่อวัวตายควายล้มจริงๆ ไต้ มู่ไป๋ของสื่อไหลเค่อเทียบไม่ติดฝุ่นเลย ถ้าให้คะแนน ไต้ มู่ไป๋คงได้สัก 90 แต่พ่อหนุ่มนั่นเอาไปเลย 98 คะแนน!"

เสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงมาจากเหล่านักเรียนโรงเรียนต่างๆ มีทั้งสงสัย ชื่นชม และพวกที่รอดูเรื่องสนุก

ได้ยินคนพูดถึงตัวเอง ไต้ มู่ไป๋ยืดอกเก๊กหล่อทันที แต่พอฟังไปเรื่อยๆ เขาก็แทบจะระเบิดลง

หมายความว่าไงที่เขาได้แค่ 90 คะแนน?

แล้วไอ้หน้าอ่อนนั่นได้ตั้ง 98?

ไร้สาระสิ้นดี! เขาหล่อ รวย สูงยาวเข่าดีขนาดนี้ ไอ้หน้าอ่อนนั่นจะมีอะไรมาเทียบรัศมีเขาได้?

"ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่มีใครเขาโง่เอาชีวิตมาทิ้งหรอก พี่สามพูดถูก ใครจะไปรู้ว่าเจ้าวางยาอะไรไว้หรือเปล่า?"

เจ้าอ้วนเตี้ยเดินอาดๆ ออกมาจากด้านหลังสุดของกลุ่มสื่อไหลเค่อ ท่าทางยโสโอหัง สายตาเหยียดหยามอย่างปิดไม่มิด

ถังซาน ไต้ มู่ไป๋ เอ้าซือข่า และหม่าหงจวิ้น ต่างพากันยิ้มเย็น ราวกับกำลังรอชมเรื่องสนุก

"ข้าจะลองเอง"

"ข้าก็อยากลองด้วย"

เสียงใสไพเราะสองเสียงดังแทรกขึ้นมาจากฝูงชน

ทุกคนต่างหันไปมองด้วยความอยากรู้ว่าเป็นใคร

เด็กสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากกลุ่มของโรงเรียนราชวงศ์เทียนโต่ว

นางสวมเครื่องแบบของทีมเทียนโต่ว เส้นผมสีฟ้ายาวสยายราวกับสายน้ำตก ผ้าคลุมหน้าสีดำบดบังใบหน้าช่วงล่าง นัยน์ตาสีเดียวกับเรือนผมดูไร้อารมณ์ ราวกับไม่สนใจสิ่งใดในโลกหล้า

"เย่หลิงหลิง เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? เกิดโดนพิษขึ้นมาจะทำอย่างไร?"

อวี้เทียนเหิงรีบก้าวเข้ามาขวางหน้าเย่หลิงหลิงไว้

"หลีกไป!"

เสียงเย็นเยียบหลุดจากปากของเย่หลิงหลิง วงแหวนวิญญาณ เหลือง เหลือง ม่วง ลอยขึ้นมาจากใต้กระโปรง "ข้าจะไม่รู้วิรญาณยุทธ์ของตัวเองหรือไง? หลีกไป!"