บทที่ 26 พ่อกับแม่เลี้ยง... ได้เสียกันก่อนแต่งหรือเปล่า?

ไม่มี!

หาไม่เจอ!

ทะเบียนบ้านหายไปไหน!

แล้วทะเบียนบ้านจะหายไปไหนได้ล่ะเนี่ย?!

หรือว่านังเซี่ยซือเซิงจะเป็นคนเอาไป?

แวบแรก 'หลัวชางเจวียน' นึกสงสัยเซี่ยซือเซิง แต่พอลองไตร่ตรองดูอีกทีก็คิดว่าเป็นไปไม่ได้

ในเมื่อเซี่ยซือเซิงไม่รู้เรื่องที่จะถูกส่งไปชนบทสักหน่อย แล้วยัยนั่นจะขโมยทะเบียนบ้านไปทำไมไร้สาระ?

หรือว่าตาแก่ 'จี้ฉางอัน' หยิบไปใช้แล้วลืมเก็บ?

หรือจะเป็น 'จี้เถิงเฟย' ที่ซุกซนแอบเอาไปเล่น?

เพื่อไม่ให้เสียเวลาและรีบจัดการเรื่องลงทะเบียนส่งตัวเซี่ยซือเซิงไปชนบทให้เร็วที่สุด หลัวชางเจวียนจึงรีบลงจากชั้นบน ล็อคประตูบ้าน แล้วบึ่งไปโรงพยาบาลทันที

ตัดภาพมาที่อีกฝั่ง เซี่ยซือเซิงเดินทางมาถึงโรงพยาบาลแล้ว เธอเดินผ่านประตูใหญ่เข้าไป

หลังจากสอบถามเลขห้องพัก เธอก็หิ้วถุงตาข่ายใบเล็กเดินขึ้นตึกไป

เมื่อมาถึงหน้าห้อง เธอมองผ่านกระจกช่องหน้าต่างประตูเข้าไปเห็นสภาพภายในห้อง

จี้ฉางอันนอนอยู่บนเตียง โดยมีจี้เถิงเฟยนอนเบียดซุกอยู่ข้างๆ

เตียงคนไข้แคบๆ พอนอนเบียดกันสองคนก็ดูอึดอัด จี้ฉางอันถูกเบียดจนตัวแทบจะตกขอบเตียง ร่างกายส่วนหนึ่งล้นออกมานอกฟูก

ส่วนจี้เถิงเฟยกลับนอนแผ่สบายใจเฉิบ

พ่อสารเลวคนนี้รักลูกชายคนนี้มากจริงๆ

ถ้าเขารู้ความจริงว่าจี้เถิงเฟยไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง แต่เป็นลูกคนอื่นที่เขาเลี้ยงดูมาตั้งหลายปี... เขาจะทำหน้ายังไงนะ?

แค่คิดเซี่ยซือเซิงก็รู้สึกตื่นเต้นจนเนื้อเต้นแล้ว

เธอผลักประตูเดินเข้าไป

'จี้เจียวเจียว' ที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง พอได้ยินเสียงเปิดประตูก็รีบลุกขึ้น

"แม่คะ เป็นยังไงบ้าง? ทะเบียนบ้าน..."

พูดไม่ทันจบประโยค พอหันมาเห็นว่าเป็นเซี่ยซือเซิง สมองของเธอก็ขาวโพลนไปชั่วขณะ!

ปากหุบฉับลงทันที แววตาฉายความตื่นตระหนก

เธอดีใจเก้อแถมยังประมาทเลินเล่อ คิดว่าเป็นหลัวชางเจวียนกลับมาแล้ว ที่ไหนได้กลับกลายเป็นเซี่ยซือเซิง

แล้วยัยนี่มาทำอะไรที่โรงพยาบาล?

"ทะเบียนบ้าน? ทะเบียนบ้านอะไร?"

เซี่ยซือเซิงแสร้งทำหน้าสงสัย "แม่เธอจะเอาทะเบียนบ้านไปทำอะไร?"

จี้เจียวเจียวอึกอักตอบไม่ถูก ได้แต่รูดซิปปากเงียบ

จี้ฉางอันที่นอนอยู่บนเตียง พอเห็นหน้าเซี่ยซือเซิงก็เดือดดาลขึ้นมาทันที อาการปวดท้องที่เพิ่งจะทุเลาเพราะฤทธิ์ยาแก้ปวดดูเหมือนจะกำเริบขึ้นมาอีกรอบ

เขาจ้องเซี่ยซือเซิงตาขวาง ตวาดเสียงแข็ง "แกมาทำอะไรที่นี่?"

ตั้งแต่เห็นหน้าเซี่ยซือเซิง จี้เถิงเฟยก็แกล้งตายทันที

เขามุดหัวซุกผ้าห่มหนีไปอยู่ข้างๆ จี้ฉางอัน อยากจะหายตัวไปจากตรงนั้นเสียให้ได้

ในใจท่องวนเวียน... อย่าเห็นผมนะ อย่าเห็นผมนะ

นังแม่มดใจร้ายอย่ามาตบผมนะ

เซี่ยซือเซิงเดินเข้าไปข้างเตียง เบียดจี้เจียวเจียวจนกระเด็น แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างถือวิสาสะ

เธอพูดกับจี้ฉางอัน "ฉันก็มาเยี่ยมพ่อไง"

วางถุงตาข่ายลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง

จี้ฉางอันสวนกลับ "ไม่ต้องมาเยี่ยม! ซ้อมฉันเจ็บปางตายขนาดนี้ยังมีหน้ามาให้เห็นอีกเหรอ?"

เซี่ยซือเซิงตอบหน้าตาย "นั่นมันอุบัติเหตุต่างหาก ถ้าพ่อไม่หาเรื่องฉันก่อน ฉันจะลงไม้ลงมือทำไม?"

เธอปรายตามองจี้เถิงเฟยที่มุดหัวแกล้งตายอยู่ข้างจี้ฉางอัน แล้วหันมาพูดกับผู้เป็นพ่อ

"แม่เลี้ยงแต่งงานกับพ่อตอนต้นเดือนกรกฎาคมใช่ไหม? แล้วก็คลอดน้องชายตอนปลายเดือนมกราคม... รวมเวลาตั้งท้องยังไม่ถึงแปดเดือนเลยด้วยซ้ำ"

"แบบนี้เรียกว่าคลอดก่อนกำหนดใช่ไหม?"

"แต่ฉันจำได้ว่าตอนน้องคลอดออกมา ไม่เห็นเหมือนเด็กคลอดก่อนกำหนดตรงไหนเลยนะ ดูสมบูรณ์แข็งแรงเหมือนเด็กครบกำหนดคลอดปกติ"

"ผิวขาวจั๊วะ ตัวอ้วนจ้ำม่ำ เห็นหมอบอกว่าหนักตั้งเจ็ดชั่งแปดขีดไม่ใช่เหรอ?"

เธอจ้องหน้าจี้ฉางอันเขม็ง

"พ่อ... อย่าบอกนะว่าพ่อกับแม่เลี้ยงแอบได้เสียกันตั้งแต่อยู่ในมุ้งก่อนแต่ง แล้วที่รับหลัวชางเจวียนเข้าบ้านมาเพราะท้องป่องแล้ว?"