บทที่ 22 หนึ่งแสนหกหมื่น กับปลาเหลืองน้อยอีกสามสิบกว่าแท่ง!
บทที่ 22 หนึ่งแสนหกหมื่น กับปลาเหลืองน้อยอีกสามสิบกว่าแท่ง!
ชื่อเจ้าของบัญชีที่ระบุไว้กลับเป็นชื่อของเธอ... เซี่ยซือเซิง
มีรายการฝากเงินทั้งหมดสามครั้ง
ยอดแรกสามหมื่น ยอดที่สองห้าหมื่น และยอดที่สามแปดหมื่น
เมื่อดูจากวันที่ฝาก แต่ละยอดตรงกับปีที่เธอเกิด ปีที่เซี่ยหมิงเยว่เสียชีวิต และปีที่ปู่กับย่าของเธอเสียชีวิตพอดี
รวมเป็นเงินทั้งสิ้นหนึ่งแสนหกหมื่นหยวน!
แต่เซี่ยซือเซิงไม่เคยรู้ระแคะระคายเรื่องเงินก้อนนี้หรือสมุดบัญชีเล่มนี้มาก่อนเลย!
ไม่เคยมีใครเอ่ยปากบอกเธอสักคน!
หลังจากแม่และปู่กับย่าจากไป ผ่านมาตั้งหลายปี จี้ฉางอันไม่เคยบอกสักคำว่าเธอมีเงินก้อนโตขนาดนี้เก็บไว้!
เซี่ยซือเซิงเก็บสมุดบัญชีเข้าสู่มิติส่วนตัว
บนชั้นวางด้านบนของตู้เซฟยังมีเอกสารวางอยู่อีกปึกหนึ่ง เธอเอื้อมมือไปหยิบมาเปิดดู
ทั้งหมดล้วนเป็นโฉนดที่ดินและบ้าน
จี้ฉางอันแอบไปกว้านซื้อบ้านไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่?!
แม้ว่ายุคนี้บ้านจะยังไม่มีราคาค่างวดอะไรมากนัก แต่จี้ฉางอันไปเอาเงินมาจากไหน?
คงหนีไม่พ้นแอบเอาเงินของตระกูลเซี่ยมาใช้แน่ๆ!
ไอ้พ่อสารเลว!
เป็นแค่เขยแต่งเข้าบ้านแท้ๆ กลับแอบซุกซ่อนทรัพย์สินไว้ได้มากมายขนาดนี้!
เซี่ยซือเซิงกวาดโฉนดทั้งหมดเข้ามิติ
ด้านล่างของตู้เซฟมีกล่องหรูหราวางอยู่หลายใบ และที่ชั้นล่างสุดก็มี 'ปลาเหลืองน้อย' หรือทองคำแท่งวางเรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ
กะด้วยสายตาคร่าวๆ น่าจะมีกว่าสามสิบแท่ง!
เซี่ยซือเซิงเปิดกล่องเล็กๆ ดูผ่านๆ ก่อนจะกวาดทุกอย่างรวมถึงทองคำแท่งเหล่านั้นเข้าสู่มิติ
ในกล่องเหล่านั้นบรรจุนาฬิกาข้อมือเกรดพรีเมียม หยก แหวนหัวแม่มือ และกำไลข้อมือ
ล้วนเป็นของดีมีราคาทั้งสิ้น
หลังจากปล้นตู้เซฟจนเกลี้ยง เซี่ยซือเซิงก็บุกเข้าไปค้นห้องของจี้เถิงเฟยอย่างละเอียดอีกรอบ
จนแน่ใจว่าไม่มีช่องลับ พื้นที่ซ่อนเร้น หรือตู้เซฟใดๆ แล้ว เธอจึงเดินออกจากห้องมา
จี้เถิงเฟยนี่มันยาจกชัดๆ
ไม่มีเงินเก็บส่วนตัวเลยสักแดงเดียว
เธอจำได้ว่าจี้ฉางอันให้ค่าขนมจี้เถิงเฟยเดือนละสิบหยวน แถมยังแอบยัดเงินเพิ่มให้อีกต่างหาก
ส่วนหลัวชางเจวียนที่โอ๋ลูกชายอย่างกับไข่ในหินก็แอบให้เงินลูกเดือนละไม่น้อย
แต่หมอนั่นกลับไม่มีเงินเก็บเหลือสักหยวน!
ช่างเป็นคนที่เก็บเงินไม่อยู่จริงๆ!
เมื่อออกจากห้องนั้น เซี่ยซือเซิงก็เริ่มปฏิบัติการค้นบ้านแบบปูพรม
ห้องครัว ห้องน้ำ ห้องเก็บของ ห้องนั่งเล่น ห้องกินข้าว... เธอไม่ปล่อยให้รอดสายตาไปแม้แต่จุดเดียว
แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ
บ้านหลังนี้ไม่มีห้องใต้ดินด้วยซ้ำ
เธอขมวดคิ้วพลางครุ่นคิด 'มันไม่น่าจะใช่นะ'
ทรัพย์สินของตระกูลเซี่ยไม่น่าจะมีแค่นี้
ต่อให้จี้เถิงเฟยจะผลาญเงินเก่งแค่ไหน ก็คงผลาญไม่หมดเร็วขนาดนั้นหรอก!
จี้ฉางอันต้องเอาของไปซ่อนไว้ที่อื่นแน่!
เซี่ยซือเซิงพยายามทบทวนเนื้อเรื่องในนิยาย
แต่ในนิยายไม่ได้ระบุชัดเจนว่าจี้ฉางอันซ่อนสมบัติของตระกูลเซี่ยไว้ที่ไหน
บอกแค่เพียงว่าเขาแอบขายทรัพย์สินบางส่วน และลักลอบขนย้ายบางส่วนไปฮ่องกงล่วงหน้าแล้ว
รายละเอียดว่าซ่อนที่ไหน ขายอย่างไร ขนย้ายอย่างไร ใครเป็นคนขาย หรือใครเป็นนายหน้า... ไม่ได้ถูกเขียนไว้เลย
จากเค้าโครงเรื่อง เซี่ยซือเซิงคาดเดาว่าเวลานี้จี้ฉางอันน่าจะไหว้วานให้คนอื่นช่วยขายเครื่องเพชร วัตถุโบราณ และภาพวาดพู่กันจีนของตระกูลเซี่ย แล้วส่งไปที่ฮ่องกงเรียบร้อยแล้ว
ไม่รอช้า เธอตัดสินใจจะไปตรวจสอบบ้านที่จี้ฉางอันเพิ่งซื้อไว้เดี๋ยวนี้เลย!
ถ้าตามเอาของคืนมาได้ก็ดีไป แต่ถ้าช้าไปก้าวหนึ่ง... เธอก็จะสืบให้รู้ว่าใครเป็นคนช่วยจี้ฉางอันขนของไปฮ่องกง
แล้วค่อยหาโอกาสตามไปฮ่องกง ไม่ว่าจะยังไง เธอต้องเอาสมบัติเหล่านั้นคืนมาให้ได้!
ก่อนออกจากบ้าน เซี่ยซือเซิงย้อนกลับไปที่ห้องจี้ฉางอันอีกครั้งเพื่อหยิบทะเบียนบ้านออกมา
เธอไม่ลืมหรอกนะว่าในนิยายต้นฉบับ จี้ฉางอันเป็นคนสั่งให้หลัวชางเจวียนเอาทะเบียนบ้านไปที่สำนักงานยุวชน เพื่อแอบลงชื่อส่งเธอไปชนบท
วันนี้เธอทั้งตบหน้าจี้ฉางอัน ทั้งเอาตะเกียบแทงมือ แถมยังเตะจนเขาลงไปกองกับพื้น
เธอเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจของเขาจนป่นปี้