บทที่ 20 กลับไปเอาทะเบียนบ้าน แล้วรีบไปลงชื่อที่สำนักงานยุวชนซะ

กฎเกณฑ์การส่งเยาวชนลงสู่ชนบทนั้น จะคัดเลือกจากผู้ที่ว่างงานเป็นอันดับแรก โดยกำหนดให้หนึ่งครอบครัวต้องส่งตัวแทนไปหนึ่งคน ใครที่มีคุณสมบัติครบ ทั้งอายุถึงเกณฑ์ ยังไม่แต่งงาน และไม่มีงานทำ จำต้องถูกส่งไปชนบทอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

สรุปง่ายๆ คือทุกบ้านต้องมีคนไป

เซี่ยซือเซิงมีงานทำเป็นหลักเป็นแหล่ง ทางโรงงานเก็บตำแหน่งไว้ให้เธอตั้งแต่ตอนที่เซี่ยหมิงเยว่เสียชีวิต พอเธออายุครบสิบแปดปีเรียนจบก็เข้าไปรับช่วงต่อทันที

แม้จี้เจียวเจียวจะอายุน้อยกว่าเซี่ยซือเซิงเล็กน้อย แต่ก็เรียนจบปีเดียวกัน ทว่าเซี่ยซือเซิงมีงานทำ แต่จี้เจียวเจียวกลับไม่มี

ส่วนหลัวชางเจวียนเองก็ไม่มีตำแหน่งงานอะไรจะส่งต่อให้ลูกสาวได้ หลังจากแต่งงานกับจี้ฉางอัน เธอก็ย้ายเข้ามาเสวยสุขในบ้านหลังใหญ่ของตระกูลเซี่ย วันๆ คอยปรนนิบัติจี้ฉางอัน ซักผ้า ทำกับข้าว แสร้งทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวเอาใจเซี่ยซือเซิง และคอยดูแลจี้เจียวเจียว ไม่เคยออกไปทำงานทำการที่ไหน

ส่วนจี้เถิงเฟยยังเรียนไม่จบ จึงยังไม่ถึงเกณฑ์ต้องไปชนบทในรอบนี้

ดังนั้น สรุปแล้วคนเดียวในบ้านตระกูลเซี่ยที่เข้าข่ายต้องถูกส่งไปชนบทก็คือจี้เจียวเจียว

เดิมทีจี้เจียวเจียววางแผนจะเกลี้ยกล่อมให้เซี่ยซือเซิงยกคู่หมั้นนายทหารที่มีสัญญาหมั้นหมายกันมาแต่เด็กให้เธอ เพื่อที่เธอจะได้สวมรอยแต่งงานตามไปอยู่ค่ายทหารที่เกาะ วิธีนี้จะทำให้เธอรอดพ้นจากการถูกส่งไปใช้แรงงาน

แต่ผิดคาด เซี่ยซือเซิงไม่ยอม แผนนี้จึงพังไม่เป็นท่า

จี้เจียวเจียวยังเคยอ้อนวอนให้หลัวชางเจวียนกับจี้ฉางอันช่วยใช้เงินวิ่งเต้นซื้องานให้เธอทำ เพราะถ้ามีงานก็ไม่ต้องไปชนบท แต่วิ่งเต้นสอบถามอยู่นานก็คว้าน้ำเหลว

ในสมัยนี้งานประจำเปรียบเสมือนชามข้าวเหล็กที่มั่นคง แถมยังสืบทอดกันได้ ใครจะโง่ขายทิ้งง่ายๆ

ยิ่งใกล้วันเดินทาง จี้เจียวเจียวก็ยิ่งร้อนรน เธอมองจี้ฉางอันอย่างคาดหวัง

พ่อจะยอมไหมนะ?

ถ้าส่งเซี่ยซือเซิงไปแทน เธอก็จะรอด แถมยังอาจจะได้สวมรอยเอางานของนังนั่นมาทำฟรีๆ อีกด้วย

ส่งเซี่ยซือเซิงไปชนบทงั้นรึ?

จี้ฉางอันครุ่นคิด...

นี่มันความคิดที่เข้าท่าจริงๆ

ลูกทรพีคนนี้เดี๋ยวนี้ไม่เห็นหัวพ่ออย่างเขาแล้ว เดี๋ยวก็เอาตะเกียบแทงมือ เดี๋ยวก็เตะท้อง เดี๋ยวก็ตบหน้า

แถมยังพร่ำด่ากรอกหูเขาอยู่ได้ว่าเป็น 'เขยแต่งเข้า' เป็นสมบัติ 'ตระกูลเซี่ย'

เหยียบย่ำศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของเขาจนจมดินซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ส่งมันไปชนบทซะก็สิ้นเรื่อง บ้านจะได้สงบสุข ตัดตัวปัญหาไปได้เปลาะหนึ่ง

ต่อไปสมบัติพัสถานของตระกูลเซี่ยทั้งหมดก็จะตกเป็นของเขา!

พอเซี่ยซือเซิงไปตกระกำลำบากที่นั่น ไม่กี่ปีก็คงตาย ถ้ามันตายเมื่อไหร่ สิ่งที่คอยตอกย้ำความอัปยศในอดีตของเขาก็จะหายไปพร้อมกัน!

ตราบาปที่ว่าเป็นเขยแต่งเข้าก็จะไม่มีใครกล้าพูดถึงอีก!

คนอื่นต้องใช้เวลาสามรุ่นถึงจะกลับคืนสู่ตระกูลเดิม แต่เขาใช้แค่สองรุ่นก็พอ เขาจะเปลี่ยนข้าวของตระกูลเซี่ยให้กลายเป็น 'แซ่จี้' ของจี้ฉางอันคนนี้ให้หมด!!

จี้ฉางอันหันไปสั่งหลัวชางเจวียนเสียงเข้ม "คุณรีบกลับบ้านไปเอาทะเบียนบ้านมา แล้วไปจัดการลงชื่อมันที่สำนักงานยุวชนซะ ทำเรื่องนี้ให้เงียบที่สุด อย่าให้มันรู้ตัวเด็ดขาด"

จากนั้นเขาก็หันไปกำชับจี้เจียวเจียวกับจี้เถิงเฟย

"พวกแกสองคนก็หุบปากให้สนิท ห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ให้มันรู้"

"ถึงเวลาเจ้าหน้าที่จากสำนักงานยุวชนจะมาลากตัวมันขึ้นรถไฟไปเอง ต่อให้อยากหนีก็หนีไม่พ้น"

"ถึงตอนนั้นมันก็ไม่มีทางเลือกแล้ว!"

จี้เจียวเจียวหน้าบานด้วยความดีใจ "พ่อไม่ต้องห่วงค่ะ หนูไม่พูดแน่!"

จี้เถิงเฟยแทบจะกระโดดตัวลอย ยิ้มร่าจนปากกว้าง "ผมก็ไม่พูดครับ!"

เยี่ยมไปเลย!

นังแม่มดร้ายนั่นจะได้ถูกเนรเทศไปชนบทสักที จากนี้ไปในบ้านหลังนี้ นอกจากพ่อแล้ว เขาก็ใหญ่ที่สุด!!

หลัวชางเจวียนลอบกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ แต่ภายนอกยังแสร้งทำสีหน้ากังวล พูดกับจี้ฉางอันเสียงอ่อย

"แต่ชีวิตในชนบทมันลำบากมากเลยนะคะ..."