บทที่ 18 ตรวจไม่พบความผิดปกติใดๆ

จี้เถิงเฟยยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ กอดกล่องข้าวไว้แน่น เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง...

ช่างเถอะ ในเมื่อแม่กับพี่เจียวเจียวตามไปแล้ว เขาไม่ไปดีกว่า ก้มหน้าก้มตากินข้าวในกล่องให้หมดก่อนค่อยว่ากัน

จี้เถิงเฟยกวาดข้าวที่เหลือก้นกล่องจนเกลี้ยง แต่ก็ยังรู้สึกไม่อิ่ม เขาจึงคว้ากล่องข้าวของหลัวชางเจวียนที่วางอยู่ข้างๆ มาจัดการต่อจนหมดเกลี้ยง

พออิ่มหนำสำราญก็ยกมือเช็ดปาก แล้วโยนกล่องข้าวกับตะเกียบทิ้งไปส่งๆ

เขาไม่ได้ออกไปตามหาจี้ฉางอัน แต่กลับนั่งแช่อยู่บนเก้าอี้ สักพักความง่วงก็เข้าครอบงำ จึงปีนขึ้นไปบนเตียงผู้ป่วย ถอดรองเท้า ห่มผ้า แล้วหลับปุ๋ยไปอย่างสบายใจ

ตัดภาพมาอีกด้านหนึ่ง

จี้ฉางอันถูกส่งตัวไปเอกซเรย์ ผลตรวจออกมาอย่างรวดเร็ว

ช่องท้องของจี้ฉางอันไม่มีอาการบาดเจ็บภายใน อวัยวะทุกอย่างปกติ

ผลการตรวจไม่พบความผิดปกติใดๆ เลย!

จี้ฉางอันถูกเข็นออกมาจากห้องตรวจ

หมอมองหน้าจี้ฉางอัน หลัวชางเจวียน และจี้เจียวเจียว ก่อนเอ่ยขึ้น "ผลการตรวจไม่พบความผิดปกติอะไรเลยครับ"

จี้ฉางอันที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้เจ็บปวดจนเหงื่อกาฬไหลอาบ เขากัดฟันตะโกนสวนกลับเสียงดัง!

"จะไม่มีปัญหาได้ยังไง?! ผมเจ็บจนจะตายอยู่แล้ว! หมอบอกว่าไม่มีปัญหาเนี่ยนะ?!"

หลัวชางเจวียนรีบเสริมขึ้นทันควัน "ใช่ค่ะคุณหมอ ท้องเขาถูกลูกสาวแท้ๆ ถีบเข้าเต็มแรง จะไม่เป็นไรได้ยังไง? รบกวนช่วยตรวจดูให้ละเอียดอีกทีเถอะค่ะ"

หมอหันไปมองจี้เจียวเจียวที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ แล้วถามหลัวชางเจวียน "เธอคนนี้เป็นคนถีบเหรอครับ?"

จี้เจียวเจียวสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

หลัวชางเจวียนรีบแก้ต่าง "ไม่ใช่ค่ะ! คนนี้ลูกสาวแท้ๆ ของฉัน เป็นเด็กดีว่านอนสอนง่าย คนที่ถีบพ่อคือลูกติดต่างหาก ปกติยัยนั่นก็ไม่ค่อยลงรอยกับพ่อแท้ๆ ของตัวเองอยู่แล้ว วันนี้มีปากเสียงกันนิดหน่อยเลยลงไม้ลงมือกับพ่อเขา"

นางชี้ไปที่มือของจี้ฉางอันซึ่งพันผ้าพันแผลไว้ "ดูสิคะ มือข้างนั้นก็ถูกยัยนั่นเอาตะเกียบแทงจนเลือดสาด แล้วหน้านี่ รอยตบนี่... ก็ฝีมือยัยนั่นทั้งนั้น"

จี้เจียวเจียวเอียงหน้าเล็กน้อย จงใจหันแก้มข้างที่บวมแดงให้หมอเห็นชัดๆ

หมอมองหลัวชางเจวียน สลับไปมองจี้เจียวเจียว แล้ววกกลับมาที่จี้ฉางอัน

เขาเพิ่งนึกสงสัยอยู่ว่าทำไมหน้าตาคนบ้านนี้ถึงบวมแดงกันทุกคน ทีแรกนึกว่าเป็นกรรมพันธุ์

ที่แท้ก็โดนตบมานี่เอง

ลูกเลี้ยงคนนี้ช่างอุกอาจนัก กล้าลงมือกับพ่อบังเกิดเกล้าและแม่เลี้ยง ถึงยังไงพวกเขาก็เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ ทำเกินกว่าเหตุจริงๆ!

ทว่า... หมอก้มลงมองรายงานในมืออีกครั้ง

ผลตรวจระบุชัดเจนว่าช่องท้องของจี้ฉางอันปกติดีทุกอย่าง

ถ้าถูกลูกเลี้ยงถีบจริง ไม่ว่าจะแรงแค่ไหนก็น่าจะทิ้งร่องรอยไว้บ้าง

แต่จากการตรวจหน้าท้องของจี้ฉางอันอย่างละเอียดหลายรอบ กลับไม่พบรอยฟกช้ำหรือรอยเท้าใดๆ เลย

จะมีก็แต่รอยรองเท้าจางๆ บนเสื้อผ้าเท่านั้น สิ่งนี้ยืนยันว่าเขาถูกถีบจริง

แต่คนทำคงไม่ได้ลงแรงหนักอย่างที่เจ้าตัวโวยวาย ถึงไม่ทิ้งรอยไว้บนผิวหนัง

หมอจึงกล่าวกับจี้ฉางอันว่า "เอาอย่างนี้ ผมจะสั่งยาแก้ปวดให้ทานบรรเทาอาการไปก่อน แล้วหมอจะให้นอนโรงพยาบาลเพื่อดูอาการสักระยะ ญาติๆ ก็ช่วยคอยสังเกตอาการอย่างใกล้ชิดด้วยนะครับ ถ้ามีอะไรผิดปกติให้รีบแจ้งพยาบาลทันที"

"คุณหมอครับ..."

จี้ฉางอันยังอยากจะแย้ง แต่ความเจ็บปวดในช่องท้องมันสาหัสเกินทน

เขาทำได้เพียงตอบรับเสียงอ่อย "ก็ได้ครับ รบกวนคุณหมอด้วย"

เขาคงต้องกินยาแก้ปวดประทังไปก่อน ขืนปล่อยให้เจ็บแบบนี้ต่อไปมีหวังได้สลบเหมือดอีกรอบแน่

เขาได้แต่สงสัยว่าลูกทรพีอย่างเซี่ยซือเซิงทำแบบนี้ได้ยังไงกัน