บทที่ 17 ลงชื่อส่งไปใช้แรงงาน! ให้มันไปตกระกำลำบากในชนบท!

จี้เจียวเจียวลุกขึ้น เอื้อมมือไปเลิกผ้าห่มที่คลุมร่างจี้ฉางอันออก แล้วถลกเสื้อเขาขึ้นเพื่อดูหน้าท้อง

เป็นจริงอย่างที่แม่บอก

มีเพียงรอยแดงจางๆ ปรากฏอยู่ ไม่มีรอยเท้าหรือรอยฟกช้ำดำเขียวเลยแม้แต่น้อย

แบบนี้ใครจะเชื่อว่าเขาถูกเตะจนสลบ?

"เราจะปล่อยมันไปง่ายๆ แบบนี้เหรอคะ?"

จี้เจียวเจียวลดมือลง สีหน้าเหม่อลอย เผลอยกมือขึ้นแตะใบหน้าตัวเองเบาๆ

"โอ๊ย!"

แค่สัมผัสแผ่วเบา ความเจ็บปวดก็แล่นปราดไปถึงกระดูก ใบหน้าที่บวมเป่งของเธอตอกย้ำความแค้น

"มันตบหน้าหนู เจ็บเจียนตาย หน้าหนูพังยับเยินขนาดนี้ จะให้หนูปล่อยมันไปเฉยๆ ได้ยังไง?"

"มันยังลอยหน้าลอยตาอยู่ได้"

"เป็นไปไม่ได้!"

หลัวชางเจวียนกระแทกฝากล่องข้าวปิดดังปัง ก่อนจะวางกระแทกไว้ด้านข้าง

"ในเมื่อนังลูกไม่รักดีนั่นไม่ยอมยกคู่หมั้นให้แก ก็จับมันลงชื่อไปใช้แรงงานในชนบทซะเลย!"

"ส่งมันไปตกระกำลำบากที่นั่น! ฉันอยากจะรู้นักว่ามันยังจะปากเก่งอวดดีได้อีกไหม!"

ไปชนบทงั้นหรือ?

จี้เจียวเจียวลังเล "มันจะยอมเหรอแม่? คนอย่างเซี่ยซือเซิงหรือจะยอมไปตกระกำลำบากในชนบท?"

การไปใช้แรงงานในชนบทเป็นสิ่งที่ใครๆ ก็ขยาด แล้วคุณหนูอย่างนั้นจะยอมง่ายๆ ได้อย่างไร

"มันไม่มีสิทธิ์เลือก!"

แววตาของหลัวชางเจวียนฉายประกายอำมหิต!

"ใช่! พี่มันต้องไปชนบท พวกเราถึงจะสุขสบาย!"

จี้เถิงเฟยเงยหน้าขึ้นพูดทั้งที่ปากยังมันแผล็บจากการกิน

ตราบใดที่เซี่ยซือเซิงยังอยู่ พวกเขาก็ไม่มีวันมีความสุข!

ต้องส่งมันไปชนบท พอไปแล้วก็กลับมาไม่ได้อีก

ทีนี้สมบัติทุกอย่างในบ้านก็จะตกเป็นของเขา!

"แต่คุณพ่อ... เขาจะยอมเหรอคะ?"

จี้เจียวเจียวหันไปมองจี้ฉางอันที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้

ยังไงนั่นก็ลูกในไส้ พ่อจะตัดใจส่งเซี่ยซือเซิงไปลำบากได้ลงคอเชียวหรือ?

แต่ถ้าเซี่ยซือเซิงไป งานของหล่อนก็จะตกเป็นของเธอ!

และเธอก็ไม่ต้องถูกบังคับให้ไปชนบทแทน!

หลัวชางเจวียนเอ่ยอย่างมั่นใจ "พ่อแกยอมแน่"

"เดี๋ยวพ่อตื่นเมื่อไหร่ แม่จะคุยให้เอง"

ทั้งสามคุยกันจบไม่ทันไร จี้ฉางอันก็รู้สึกตัวตื่น

"คุณพ่อ! ฟื้นแล้วเหรอคะ?"

จี้เจียวเจียวตาไวที่สุด รีบถลาดเข้าไปเกาะขอบเตียง "พ่อเป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหมคะ?"

รอยฝ่ามือบนใบหน้าจี้ฉางอันเริ่มบวมเป่งขึ้นเรื่อยๆ

แม้หมอจะทายาให้แล้ว แต่คงไม่ยุบง่ายๆ

ยังคงเจ็บระบมอยู่

แต่ต่อให้เจ็บหน้าแค่ไหน ก็เทียบไม่ได้เลยกับความปวดร้าวในช่องท้อง

จี้ฉางอันกุมท้องตัวงอทันที "โอ๊ย... ท้องฉัน... หมอ... ตามหมอ..."

ทำไมหมอไม่ตรวจท้องให้เขา?

ตื่นมาแล้วทำไมยังปวดขนาดนี้!

"เร็วเข้า! เจียวเจียว รีบไปตามหมอมาเร็ว!"

หลัวชางเจวียนตะโกนสั่ง จี้เจียวเจียวรีบเปิดประตูวิ่งแจ้นออกไปทันที

ครู่ต่อมา จี้เจียวเจียวก็ลากแขนหมอกลับมา

"คุณหมอคะ รีบดูพ่อหนูหน่อย พ่อปวดท้องจะตายอยู่แล้ว!"

หลัวชางเจวียนรีบถอยเปิดทาง

หมอเข้าตรวจอาการจี้ฉางอันแล้ววินิจฉัย "ดูจากภายนอกไม่พบรอยฟกช้ำ แต่คนไข้มีอาการปวดรุนแรง หมอแนะนำให้พาไปเอกซเรย์ดูอาการภายในก่อนครับ"

"เอกซเรย์..." จี้ฉางอันครางเสียงสั่น

เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

"เชิญญาติคนไข้ไปชำระเงินก่อนนะครับ"

นาทีนี้หลัวชางเจวียนไม่กล้าบ่นเรื่องเงิน รีบวิ่งออกไปจัดการธุระ

หมอเรียกบุรุษพยาบาลเข้ามาช่วยกันย้ายร่างจี้ฉางอันขึ้นเตียงเข็น แล้วรีบพาตัวออกไปห้องเอกซเรย์

จี้เจียวเจียวรีบวิ่งตามไปติดๆ

ทิ้งให้จี้เถิงเฟยที่ยังกินข้าวไม่เสร็จนั่งเฝ้าห้องอยู่เพียงลำพัง

ตอนที่จี้ฉางอันตื่น จี้เถิงเฟยยังวางช้อนไม่ลง

จนกระทั่งแม่ไปจ่ายเงิน พ่อถูกเข็นออกไป และพี่สาววิ่งตามไป เขาก็ยังคงก้มหน้าก้มตากินต่อไป