บทที่ 11 แม่! รอผมด้วย!!
บทที่ 11 แม่! รอผมด้วย!!
ช่วงเวลานี้เหล่าพ่อบ้านต่างออกไปทำงานกันหมด เหลือเพียงแม่บ้าน เด็กเล็ก และคนชราที่อยู่โยงเฝ้าบ้าน พอเกิดเรื่องเอึกเกริก บรรดาแม่บ้านก็รุดมาช่วย ส่วนเด็กๆ ก็วิ่งเล่นเจี๊ยวจ๊าว และคนแก่ก็ออกมามุงดูความวุ่นวาย
'ตู้เสี่ยวเหมย' วิ่งนำหน้ามาเป็นคนแรก
ทันทีที่ก้าวพ้นประตูใหญ่ เธอก็สังเกตเห็นหยดเลือดกระจายอยู่บนพื้น เลือดเหล่านั้นเริ่มแห้งกรังจนเปลี่ยนเป็นสีคล้ำแล้ว
เธอดูออกทันทีว่าเป็นเลือดจากแผลที่มือของ 'จี้ฉางอัน' ที่ถูกตะเกียบแทงเมื่อครู่ จากนั้นสายตาก็ปะทะเข้ากับร่างของจี้ฉางอันที่นอนกึ่งนั่งกองอยู่กับพื้น โดยมี 'หลัวชางเจวียน' และ 'จี้เจียวเจียว' พยายามช่วยกันพยุงแขนคนละข้างลากถูลู่ถูกัง
ตู้เสี่ยวเหมยรีบถลันเข้าไปดูใกล้ๆ "ตายจริง! นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ๆ ถึงเป็นลมเป็นแล้งไปได้ล่ะ?"
ตอนที่ 'จี้เถิงเฟย' วิ่งหน้าตื่นออกไปตามคนมาช่วย เขาบอกแค่ว่าพ่อเป็นลม แต่ไม่ได้บอกสาเหตุว่าทำไมถึงเป็นลม
เหล่าเพื่อนบ้านคนอื่นๆ ที่ตามมาทีหลังต่างพากันกรูเข้ามามุง
"โธ่เอ๊ย! ผู้ชายตัวโตขนาดนี้ จู่ๆ ล้มตึงไปได้ยังไงเนี่ย?"
"นั่นสิ ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะว่าจี้ฉางอันมีโรคประจำตัวอะไร"
"จริงด้วย!"
"เอ้าๆ! มาช่วยกันเร็ว เข้ามาช่วยพยุงหน่อย รีบพาไปโรงพยาบาลเถอะ อย่าชักช้าเลย!"
หลัวชางเจวียนอยากจะตะโกนบอกคนพวกนั้นใจจะขาดว่า ที่จี้ฉางอันมีสภาพแบบนี้เพราะโดน 'เซี่ยซือเซิง' ถีบจนกระเด็นต่างหาก
แต่เธอไม่กล้าปริปาก...
ขืนเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป มีหวังได้ขายขี้หน้าชาวบ้านไปทั่ว จี้ฉางอันที่เป็นถึงพ่อบังเกิดเกล้า กลับถูกลูกสาวแท้ๆ ซ้อมจนหมอบกระแต ต่อไปจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
หลัวชางเจวียนรู้ดีที่สุดว่าสามีของเธอห่วงหน้าตาและศักดิ์ศรีแค่ไหน เขาเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรีและเกลียดการถูกดูแคลนที่สุด
หากเขาฟื้นขึ้นมาแล้วรู้ว่าเธอป่าวประกาศเรื่องน่าอายนี้ออกไป...
ในเมื่อเขาทำอะไรเซี่ยซือเซิงไม่ได้ หวยจะต้องมาออกที่เธอแน่นอน!
เธอไม่อยากกลายเป็นกระสอบทรายระบายอารมณ์ของเขาหรอกนะ!
ช่างเถอะ เรื่องนี้เก็บเงียบไว้ก่อนดีกว่า
หลัวชางเจวียนปิดปากเงียบกริบ รีบเข้าไปช่วยประคองแขนข้างหนึ่งของจี้ฉางอันขึ้นมา
อีกด้านหนึ่ง จี้เจียวเจียวที่ร่างกายบอบบางสู้แรงไม่ไหว ถูกสะโพกอันแข็งแกร่งของหญิงร่างท้วมเบียดกระแทกจนเซถลาออกมา
เพื่อนบ้านเจ็ดแปดคนช่วยกันคนละไม้คนละมือ หามร่างจี้ฉางอันออกไปอย่างรวดเร็ว
จี้เจียวเจียวที่ถูกเบียดจนเกือบล้ม มองตามหลังหญิงร่างท้วมคนนั้นด้วยสายตาขุ่นเคือง
บนแก้มข้างหนึ่งของเธอยังปรากฏรอยฝ่ามือแดงก่ำบวมเป่งเด่นชัด... ร่องรอยฝากรักจากเซี่ยซือเซิงนั่นเอง
จี้เจียวเจียวขอบตาแดงระเรื่อ น้ำตาคลอเบ้า รีบสาวเท้าจะตามออกไป
แต่หลัวชางเจวียนกลับหันมาสั่งเสียงเฉียบขาด "เจียวเจียว! ลูกอยู่ที่นี่ เก็บกวาดโต๊ะกินข้าวกับพื้นให้เรียบร้อย!"
"ทำความสะอาดเสร็จแล้วค่อยห่อข้าวตามไปที่โรงพยาบาล!"
เมื่อเช้าทั้งจี้ฉางอัน หลัวชางเจวียน จี้เจียวเจียว และจี้เถิงเฟย ยังแทบไม่มีอะไรตกถึงท้อง
สั่งเสร็จ หลัวชางเจวียนก็ตะโกนเรียกจี้เถิงเฟยอีกประโยค
"เถิงเฟย รีบมาช่วยแม่พาพ่อไปโรงพยาบาลเร็วเข้า งานบ้านปล่อยให้เป็นหน้าที่พี่สาวแก!"
พูดจบ เธอกับกลุ่มเพื่อนบ้านก็รีบหามจี้ฉางอันพ้นประตูใหญ่ไป
จี้เถิงเฟยปรายตามองจี้เจียวเจียวแวบหนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองขึ้นไปบนชั้นสอง
พอภาพความโหดร้ายของเซี่ยซือเซิงผุดขึ้นมาในหัว เขาก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
"แม่! รอผมด้วย!!"
เขาตะโกนลั่น รีบวิ่งตามหลัวชางเจวียนและคนอื่นๆ ออกไปทันที
โดยไม่แม้แต่จะเอ่ยปากลาจี้เจียวเจียว หรือคิดจะอยู่ช่วยเธอเก็บกวาดเลยสักนิด
"แม่!"
จี้เจียวเจียวพยายามก้าวตามไปสองก้าว แต่มองเห็นเพียงแผ่นหลังของพวกเขาที่หายลับไปตรงประตูรั้วอย่างรวดเร็ว
เธอกัดฟันแน่น หันกลับมามองจานชามระเกะระกะบนโต๊ะและคราบเลือดบนพื้น
ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจพุ่งพล่านจนแทบระเบิด!
แม่ยังเห็นเธอเป็นลูกในไส้อยู่หรือเปล่าเนี่ย?!
ในสายตาแม่มีแค่พ่อกับน้องชายเท่านั้นแหละ!
อย่าว่าแต่จะอยู่ช่วยกันเลย อย่างน้อยก็น่าจะทิ้งเจ้าเถิงเฟยไว้ช่วยงานเธอบ้างสิ!
เซี่ยซือเซิงให้เวลาแค่หนึ่งชั่วโมง เธอต้องเก็บโต๊ะ ล้างจานชาม กวาดพื้น แล้วยังต้องไปตักน้ำมาถูพื้นเช็ดคราบเลือดอีก ทำคนเดียวทั้งหมดเนี่ยนะ...
หนึ่งชั่วโมงจะไปทันได้ยังไงกัน?!