บทที่ 3 เซี่ยซือเซิงตบหน้าพ่อบังเกิดเกล้าฉาดใหญ่!
บทที่ 3 เซี่ยซือเซิงตบหน้าพ่อบังเกิดเกล้าฉาดใหญ่!
"เพียะ!"
ทันทีที่ฝ่ามือของจี้ฉางอันฟาดลงมา เซี่ยซือเซิงก็คว้าข้อมือเขาไว้แน่น ก่อนจะตวัดหลังมือฟาดสวนกลับไปที่ใบหน้าเขาอย่างจัง!
เสียงตบอันหนักหน่วงและชัดเจนดังก้องไปทั่วห้องอาหารที่เงียบกริบ
จี้ฉางอันยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป
เขา... เขาถูกตบงั้นรึ?
ถูกลูกสาวในไส้ตบเนี่ยนะ?
แถมยังตบเข้าที่หน้าอีกด้วย??
หลัวชางเจวียนที่ยืนอยู่ข้างๆ เพิ่งจะได้สติจากความตกใจ "ซือ... ซือเซิง ลูกตบพ่อได้ยังไงกัน?"
"เขาเป็นพ่อของลูกนะ! ลูกกล้าลงไม้ลงมือกับพ่อได้ยังไง?!"
"แถมยังตบเข้าที่หน้าแบบนั้น! แล้วพ่อเขาจะเอาหน้าที่ไหนไปเจอผู้คนข้างนอก"
หลัวชางเจวียนยื่นมือออกไปด้วยความร้อนรน อยากจะเข้าไปลูบแก้มของจี้ฉางอัน แต่ก็กลัวว่าจะทำให้เขาเจ็บยิ่งกว่าเดิม
จี้เจียวเจียวเองก็หลุดจากภวังค์ มองเซี่ยซือเซิงด้วยสายตาตื่นตะลึง "พี่คะ ถึงพี่จะไม่พอใจคุณพ่อ แต่พี่จะลงมือตบท่านไม่ได้นะคะ"
"เดี๋ยวคุณพ่อยังต้องไปทำงาน แล้วท่านจะออกไปเจอผู้คนทั้งที่มีรอยฝ่ามือบนหน้าได้ยังไง"
จี้เถิงเฟยตะโกนขึ้นบ้าง จ้องเขม็งไปที่เซี่ยซือเซิงอย่างดุร้าย "นังผู้หญิงอำมหิต!"
เขาหันไปฟ้องจี้ฉางอัน "พ่อ! รีบจัดการมันเลย ตีมันแล้วไล่มันออกไป!"
ใบหน้าของจี้ฉางอันมืดครึ้มลงทันตา ความเจ็บแสบที่แก้มกระพือโหมไฟโทสะในอกจนไม่อาจระงับได้อีกต่อไป!
เขาคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด "เซี่ยซือเซิง!!"
ลูกทรพี!
กล้าดีบยังไงมาตบหน้าเขา!
มันจะมากเกินไปแล้ว!!
จี้ฉางอันนัยน์ตาแดงก่ำ สะบัดแขนหลุดจากการเกาะกุมของเซี่ยซือเซิง แล้วเงื้อมือฟาดเข้าใส่ใบหน้าของเธอเต็มแรง!
หากฝ่ามือนี้ฟาดโดน ใบหน้าของเซี่ยซือเซิงคงบวมเป่งทันที ดีไม่ดีฟันอาจจะหักหลุดออกมาด้วย!
พ่อสารเลวคนนี้กะจะเอาให้ตายเลยรึไง?
อยากให้เธอตายนักใช่ไหม?
เซี่ยซือเซิงไม่มีทางยอมอยู่เฉยแน่
ในจังหวะที่ฝ่ามือของจี้ฉางอันฟาดลงมา เธอก็คว้าตะเกียบจากบนโต๊ะอาหารขึ้นมา แล้วแทงสวนกลับไปรับฝ่ามือนั้นทันที!
"ฉึก!"
"อ๊ากกก!!!"
เสียงวัตถุแหลมแทงทะลุเนื้อดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของจี้ฉางอัน
ฝ่ามือของเขาถูกตะเกียบแทงสวนจนทะลุ
ก่อนที่ตะเกียบจะฝังจมลงไปจนมิดและเลือดจะทันสาดกระเซ็น เซี่ยซือเซิงก็ชักมือกลับอย่างรวดเร็ว
มือของเธอไม่เปื้อนเลือดแม้แต่หยดเดียว ยังคงขาวผ่องนวลเนียนไร้ตำหนิ
ผิดกับฝ่ามือข้างหนึ่งของจี้ฉางอันที่มีตะเกียบปักคาอยู่ แทงทะลุจากกลางฝ่ามือโผล่ออกไปทางหลังมือ
เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาตามรอยตะเกียบทั้งสองด้าน
ไม่นานฝ่ามือนั้นก็ถูกย้อมจนแดงฉานไปด้วยเลือด
"แก..."
จี้ฉางอันหอบหายใจหนักหน่วง เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มใบหน้า
เขาจ้องมองเซี่ยซือเซิง ลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองด้วยความตกตะลึง
เขาคิดว่าแค่ตบหน้าก็แรงแล้ว ไม่นึกเลยว่านางเด็กนี่จะอำมหิตได้ขนาดนี้!
เขาเป็นพ่อแท้ๆ ของมันนะ!
มันกล้าเอาตะเกียบแทงมือเขาโดยไม่กะพริบตาเลยสักนิด!
เลือดตกยางออกขนาดนี้!!
ความเจ็บปวดร้าวลึกที่ฝ่ามือย้ำเตือนเขาว่านี่ไม่ใช่ความฝัน... แต่มันคือเรื่องจริง!
"ซือเซิง ฉันเป็นพ่อแกนะ..."
ยิ่งโตมันก็ยิ่งเหมือนตาแก่ยายแก่สองคนนั้นเข้าไปทุกที
รู้อย่างนี้ตั้งแต่แรก... เมื่อนึกถึงเรื่องราวในปีนั้น แววตาของจี้ฉางอันก็หม่นแสงลง
"คุณพ่อคะ!!!"
จี้เจียวเจียวกรีดร้องลั่น รีบถลันเข้าไปประคองแขนข้างที่บาดเจ็บของจี้ฉางอันไว้
"คุณพ่อ! เป็นยังไงบ้างคะ? เจ็บมากไหม?!"
หลัวชางเจวียนยืนตะลึงงันทำอะไรไม่ถูก นางมองมือของจี้ฉางอันที่มีตะเกียบปักคาและเลือดไหลโชกด้วยความสยดสยอง
นางเคยคิดเผื่อไว้ว่าเซี่ยซือเซิงอาจจะโดนพ่อตบ
หรืออาจจะถูกซ้อมจนล้มคว่ำไปกับพื้น
แต่นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าเซี่ยซือเซิงจะโต้ตอบกลับมา
ไม่เพียงแค่ตบหน้าพ่อฉาดใหญ่ แต่ยังกล้าใช้ตะเกียบแทงมือพ่อจนทะลุ
นี่... นี่ใช่เซี่ยซือเซิงคนเดิมแน่หรือ?
นังเด็กนี่กลายเป็นคนน่ากลัวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?!