บทที่ 2 เซี่ยซือเซิง: "คนของฉัน ต่อให้ฉันไม่เอา ก็ไม่มีวันยกให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น!"

นอกจากนี้ แม่ของเธอยังมอบเบี้ยเลี้ยงให้จี้เจียวเจียวใช้เดือนละห้าพันหยวน ทุกปีพอถึงวันเกิดก็ประเคนทั้งกระเป๋าแบรนด์เนมและสร้อยคอราคาเหยียบแสนให้

ขนาดนี้แล้ว ยังไม่รู้จักพออีกหรือ?!

เซี่ยซือเซิงหันมองสำรวจรอบกาย ดูเหมือนว่าเธอจะทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายเข้าจริงๆ เสียแล้ว

ส่วนคนที่เพิ่งเอ่ยปากเมื่อครู่ก็คือพ่อแท้ๆ ของเธอ 'จี้ฉางอัน'

ช่างเสียดายชื่อเสียงเรียงนามที่ฟังดูดีนั่นจริงๆ!

จี้ฉางอันแต่งงานเข้าตระกูลเซี่ย เป็นเขยแต่งเข้าบ้านของแม่เธอ 'เซี่ยหมิงเยว่'

หลังจากเซี่ยหมิงเยว่เสียชีวิตตอนเธออายุได้ห้าขวบ ผ่านไปไม่ถึงครึ่งปี จี้ฉางอันก็แต่งงานใหม่กับ 'หลัวชางเจวียน'

หลัวชางเจวียนเป็นคนเก็บอาการเก่งเหลือร้าย ต่อหน้าเธอ มักจะแสร้งทำตัวนอบน้อมถ่อมตน สวมบทบาทแม่เลี้ยงผู้แสนดีที่คอยเอาอกเอาใจและยกให้เธอเป็นที่หนึ่งเสมอ

ด้วยเหตุนี้ ไม่ว่าเจ้าของร่างเดิมจะพยายามป่าวประกาศความร้ายกาจของหลัวชางเจวียนให้คนอื่นฟังอย่างไร ก็ไม่มีใครเชื่อถือ กลับมองว่าเธอจงใจใส่ร้ายป้ายสีทำลายชื่อเสียงแม่เลี้ยงผู้แสนดีไปเสียอย่างนั้น

แม้แต่น้องสาวต่างแม่ก็เจนจัดในมารยาแสร้งทำเป็นอ่อนแอ

ทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าคนนอก หล่อนมักตีหน้าเศร้าเหมือนได้รับความอยุติธรรมอย่างแสนสาหัสแต่ก็เลือกที่จะกล้ำกลืนฝืนทน ทำให้ผู้คนเข้าใจตัวเธอผิดไปหมด

ชื่อเสียงเรื่องความเย่อหยิ่ง จองหอง และชอบหาเรื่องของเธอจึงถูกสร้างขึ้นมาด้วยวิธีนี้นี่เอง

ในเมื่อตอนนี้เซี่ยซือเซิงคนใหม่ได้เข้ามาแทนที่แล้ว เธอจ้องมองบิดาบังเกิดเกล้าด้วยแววตามุ่งมั่น

"ฝันไปเถอะ คนของหนู ต่อให้หนูไม่ต้องการ ก็ไม่มีวันยกให้คนอื่น!"

คิดจะเอาของหมั้นแถมยังจะแย่งว่าที่สามีนายทหารงั้นหรือ? ฝันกลางวันอยู่หรือเปล่า!

เธอไม่มีทางยอมให้จี้เจียวเจียวได้เสวยสุขบนกองเงินกองทองเด็ดขาด!

"พี่คะ!"

จี้เจียวเจียวไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเซี่ยซือเซิงที่เมื่อครู่ทำท่าเหมือนจะตกลง จู่ๆ ถึงกลับคำเสียอย่างนั้น

ขอบตาของหล่อนเริ่มแดงระเรื่อ ริมฝีปากขบเม้ม ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นเครือ "พี่สาว ไหนๆ พี่ก็ไม่ได้ชอบเขาอยู่แล้ว ทำไมถึงยกให้ฉันไม่ได้ล่ะคะ?"

"ฉันแต่งงานแทนพี่เพื่อรักษาสัญญาหมั้นหมายให้ก็ได้ พี่จะได้อยู่เป็นคุณหนูสุขสบายที่บ้าน ดีกว่าตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ?"

การหมั้นหมายระหว่างเซี่ยซือเซิงกับนายทหารหนุ่มตระกูลหลิงนั้น ผู้เฒ่าผู้แก่ของทั้งสองตระกูลได้ตกลงกันไว้ตั้งแต่พวกเขายังเด็ก และได้แลกเปลี่ยนของหมั้นแทนใจกันไว้เรียบร้อยแล้ว

"ไม่ ฉันไม่ยกให้"

คำปฏิเสธสั้นๆ ของเซี่ยซือเซิงทำให้น้ำตาของจี้เจียวเจียวร่วงเผาะ หล่อนขบริมฝีปากแน่น ไม่กล้าเอ่ยอะไรต่อ ได้แต่ชำเลืองมองแม่ของตน

หลัวชางเจวียนเห็นดังนั้นจึงรีบไกล่เกลี่ย "ซือเซิง น้องทำไปเพราะหวังดีกับลูกนะ แต่ถ้าลูกไม่เต็มใจก็ช่างเถอะ"

หล่อนมองจี้ฉางอันสลับกับเซี่ยซือเซิง ก่อนจะทำท่าอึกอัก "เพียงแต่... ปล่อยคาราคาซังไว้แบบนี้มันจะไม่ดีเอานะ ลูกเองก็ไม่ยอมแต่งงาน ส่วนพ่อหนุ่มตระกูลหลิงเขาก็ไม่ยอมถอนหมั้น เรื่องงานแต่งของลูกนี่มัน..."

จี้ฉางอันเริ่มหมดความอดทน คิ้วขมวดมุ่นด้วยความหงุดหงิด "ตกลงแกต้องการอะไรกันแน่!"

"ของหมั้นก็ไม่ยอมยกให้น้อง ตัวแกเองก็ไม่ยอมแต่งงานย้ายไปอยู่ค่ายทหาร สรุปแล้วแกคิดจะทำอะไร!"

ปัง!

เซี่ยซือเซิงกระแทกตะเกียบในมือลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ก่อนจะตอกกลับอย่างดุเดือด!

"หนูจะยกสัญญาหมั้นให้ใครหรือไม่ มันเป็นสิทธิ์ของหนู! พ่อจะมาเดือดร้อนอะไรด้วย?!"

"ที่นี่คือบ้านของหนู! เป็นสมบัติของตระกูลเซี่ย! หนูจะไปไหนมาไหนมันก็เรื่องของหนู!!"

"นังลูกไม่รักดี!"

จี้ฉางอันโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ชี้หน้าด่าลูกสาวด้วยนิ้วที่สั่นระริก "นับวันนิสัยแกยิ่งก้าวร้าวขึ้นทุกที! ฉันเป็นพ่อแกนะ! กล้าดียังไงมาพูดจาสามหาวกับฉันแบบนี้?!"

"พ่อพูดกับหนูแบบไหน หนูก็พูดกับพ่อแบบนั้นแหละค่ะ!"

เซี่ยซือเซิงจ้องตาจี้ฉางอันกลับอย่างไม่เกรงกลัว

ไฟโทสะลุกโชนขึ้นในอกของจี้ฉางอันทันที!

แววตาของเด็กสาวตรงหน้ากระตุ้นความทรงจำอันขมขื่นสมัยที่เขาต้องแต่งเข้าตระกูลเซี่ย ต้องคอยก้มหัวพินอบพิเทาคนในบ้านหลังนี้

ภาพอดีตอันน่าอัปยศอดสูที่ต้องคอยประจบสอพลอสองผู้เฒ่าและ 'เซี่ยหมิงเยว่' หวนกลับมาทิ่มแทงใจ

ความโกรธแค้นพุ่งทะลุจุดเดือด เขาเงื้อมือขึ้นฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าของเซี่ยซือเซิงเต็มแรง!