บทที่ 27 จักรพรรดิผู้ระแวงสงสัยและโศกตรม

บทที่ 27 จักรพรรดิผู้ระแวงสงสัยและโศกตรม

การวางยาฮ่องเต้เพื่อทำอันตรายต่อพระวรกายมังกรถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรง มีโทษถึงประหารชีวิตทั้งตระกูล

แต่เฮ่อเสวียนหรงไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอีกแล้ว

หากนางไม่ทำเช่นนี้ นางจะไม่มีวันได้เป็นฮองเฮาที่แท้จริง

ยิ่งไปกว่านั้น ยานี้เพียงแค่ทำให้เซียวจิ่งอี้หลับลึก ไม่ได้สร้างอันตรายร้ายแรงต่อร่างกายของเขา

คงจะ... ไม่เป็นไรหรอกมั้ง

เฮ่อเสวียนหรงล้มตัวลงนอนข้างกายเขา

ทว่า แม้เซียวจิ่งอี้จะหลับสนิท แต่สัญชาตญาณระวังภัยในร่างกายของเขายังคงทำงานอยู่

เขาไม่ชอบกลิ่นของคนที่นอนอยู่ข้างกาย

ไม่ใช่กลิ่นของเซียนเยว่ของเขา

ไอ้สารเลว ไปให้พ้น!

ด้วยเหตุนี้ เฮ่อเสวียนหรงจึงถูกเซียวจิ่งอี้ถีบจนตกเตียงไปกองกับพื้น

"โอ๊ย" เฮ่อเสวียนหรงร้องอุทานด้วยความเจ็บปวด พลางกุมก้นของตนเองไว้

นางรีบยกมือปิดปากทันที

ไม่ได้การ จะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด

แต่นางก็ไม่สามารถปีนกลับขึ้นไปบนเตียงได้

ดังนั้น เฮ่อเสวียนหรงจึงต้องนอนขดตัวอยู่ที่พื้นตลอดทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเซียวจิ่งอี้ตื่นขึ้น ก็เห็นเฮ่อเสวียนหรงกำลังแต่งตัวอยู่

เขารู้สึกปวดศีรษะตุบๆ

แต่เขากลับจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้เลย

เฮ่อเสวียนหรงแต่งตัวเสร็จแล้วจึงเดินเข้ามาหา

เซียวจิ่งอี้นวดขมับที่ปวดตุบๆ พลางเอ่ยถาม "เมื่อคืนเราแตะต้องตัวเจ้าหรือ"

เมื่อได้ยินดังนั้น เฮ่อเสวียนหรงก็ก้มหน้าลงอย่างเขินอายพลางตอบว่า "ฝ่าบาททรงชอบล้อหม่อมฉันเล่นอยู่เรื่อยเพคะ..."

"จะว่าไปแล้ว หม่อมฉันไม่ได้ปรนนิบัติฝ่าบาทมานาน หากมีสิ่งใดขาดตกบกพร่องไป ขอฝ่าบาททรงประทานอภัยให้หม่อมฉันด้วยนะเพคะ"

นั่นหมายความว่า 'พระองค์แตะต้องหม่อมฉันเพคะ'

เซียวจิ่งอี้รู้สึกว่าตนเองช่างสารเลวยิ่งนัก

เซียนเยว่กำลังอุ้มท้องลูกของเขาแท้ๆ แต่เขากลับมาเสวยสุขอยู่กับฮองเฮา

เซียวจิ่งอี้ลุกขึ้นด้วยใบหน้าบึ้งตึง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินจากไปทันที

เขาไม่รู้ว่าทำไมฉลองพระองค์มังกรถึงยังอยู่ในสภาพเรียบร้อย ตามหลักแล้วหลังจากร่วมเตียงกับฮองเฮา... เสื้อผ้าก็ไม่น่าจะอยู่ครบมิใช่หรือ

ไม่นาน เซียวจิ่งอี้ก็หาเหตุผลให้ตนเองได้

เขาคงจะขี้เกียจถอดเสื้อผ้า หรือไม่ก็คงค้นพบท่วงท่าใหม่ๆ กระมัง

หลังจากรีบเร่งว่าราชการเสร็จ เซียวจิ่งอี้ก็ตรงไปที่สระน้ำพุร้อนเพื่อชำระกายทันที

หลังจากขัดถูจนสะอาดเอี่ยมอ่องแล้ว เขาถึงจะกล้าไปหาจูเซียนเยว่

เขากลัวว่ากลิ่นของผู้หญิงคนอื่นที่ติดตัวมาจะทำให้เซียนเยว่ไม่พอใจ

จนกระทั่งเดินมาถึงหน้าประตูตำหนักฉีเซียง เขาถึงเพิ่งตระหนักได้

ในฐานะโอรสสวรรค์ ผู้ยิ่งใหญ่เหนือเก้าชั้นฟ้า ผู้ปกครองใต้หล้า เขากลับต้องมาประหม่าเพราะสตรีเพียงนางเดียวเช่นนี้

เขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

เขาไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

และความรู้สึกนี้... ก็ไม่ได้แย่สักเท่าไหร่

เซียวจิ่งอี้ยกเท้าก้าวเข้าไปข้างใน

โถงหลักตำหนักฉีเซียง

จูเซียนเยว่กำลังอาเจียนอย่างหนัก

เสวี่ยอวี้กำลังปรนนิบัตินาง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกว่า "พ้นสามเดือนแรกมาแล้ว แต่พระสนมยังแพ้ท้องหนักอยู่เลยเช้าวันนี้ยังไม่ได้เสวยอะไรเลย ของที่เสวยไปเมื่อวานก็อาเจียนออกมาหมด จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ"

"ว่าอย่างไรนะ!"

เซียวจิ่งอี้ผลักประตูโถงหลักเข้าไปอย่างแรง

"ฝ่าบาท... หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ"

"เซียนเยว่ รีบลุกขึ้นเถิด เจ้ากำลังท้องกำลังไส้ ไม่สบายตัว ต่อไปนี้ไม่ต้องมากพิธีเมื่อเจอเรา"

เซียวจิ่งอี้รีบเข้าไปประคองนาง

ทว่า จูเซียนเยว่กลับเบี่ยงตัวหลบ

"ฝ่าบาท หม่อมฉันเพิ่งจะอาเจียนเสร็จ ตัวสกปรกเหม็นโฉ่ ไม่คู่ควรจะรับเสด็จฝ่าบาทเพคะ"

"เป็นความผิดของหม่อมฉันเอง"

"บางที... บางทีฝ่าบาทควรจะเสด็จไปประทับที่ตำหนักของฮองเฮาชั่วคราวดีกว่าเพคะ"

เมื่อพูดจบ ดวงตาของจูเซียนเยว่ก็คลอไปด้วยน้ำตา แสดงความน้อยเนื้อต่ำใจออกมาอย่างชัดเจน

เมื่อเห็นดังนั้น หัวใจของเซียวจิ่งอี้ก็เย็นเยียบและเจ็บปวด

ราวกับมีหนามแหลมคมทิ่มแทงลงกลางใจ

จะดึงออกหรือไม่ดึงออก ก็เจ็บปวดเจียนตายทั้งสิ้น

ในขณะที่เซียนเยว่กำลังทนทุกข์ทรมาน เขากลับไปอยู่กับผู้หญิงอื่น... เป็นความผิดของเขาเอง! เขารู้ตัวว่าผิดแล้ว!

ต่อให้เป็นผู้ยิ่งใหญ่เหนือเก้าชั้นฟ้าแล้วอย่างไร หากทำให้ผู้หญิงของตนต้องเสียใจ เจ้าก็คือคนผิด!

"เราผิดไปแล้ว เซียนเยว่ เราจะไม่ไปหาหญิงอื่นอีกแล้ว เราจะรักเจ้าเพียงคนเดียว..."

ด้วยความร้อนรนใจ เซียวจิ่งอี้จึงเผลอหลุดปากเอ่ยวาจาที่ขัดต่อธรรมเนียมการสืบทอดราชวงศ์ออกมา

เฮ่อเสวียนหรง สตรีผู้นั้น...