บทที่ 26 จักรพรรดิผู้ระแวงสงสัยและโศกตรม

บทที่ 26 จักรพรรดิผู้ระแวงสงสัยและโศกตรม

"การยื่นมือเข้าไปยุ่งก็เท่ากับเป็นการราดน้ำมันลงกองเพลิง"

จูเซียนเยว่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

ในราชวงศ์นี้ จะไม่มีผู้ใดตั้งครรภ์ทายาทของเซียวจิ่งอี้นอกจากนาง

และเฮ่อเสวียนหรงที่พยายามรั้งตัวเซียวจิ่งอี้ไว้อย่างสุดชีวิตในตอนนี้ ก็เพื่อหวังจะตั้งครรภ์มังกรให้จงได้

ไม่ว่าเด็กคนนั้นจะเป็นลูกของเซียวจิ่งอี้หรือไม่ ตราบใดที่คลอดออกมาจากท้องของนาง เด็กคนนั้นย่อมมีศักดิ์เป็นทายาทสายตรงแห่งตำหนักกลาง

เมื่อถือกำเนิดขึ้น ย่อมมีฐานะสูงส่งกว่าลูกในท้องของจูเซียนเยว่หลายเท่าตัว

อย่าว่าแต่จูเซียนเยว่จะได้แฝดสามเลย ต่อให้มีสักร้อยคนก็ไร้ประโยชน์

หากมิได้ถือกำเนิดจากฮองเฮา ก็ย่อมมีฐานะต่ำต้อยและมีชีวิตที่ยากลำบาก

นี่คือความเศร้าโศกของการเกิดในราชวงศ์

ดังนั้น เฮ่อเสวียนหรงต้องตาย!

"หืม? เจ้าจะราดน้ำมันลงกองเพลิงได้อย่างไรหรือ" กำไลหยกเลือดเอ่ยถามด้วยความงุนงง

"คอยดูข้าแสดงฝีมือก็แล้วกัน"

จูเซียนเยว่เรียกหาเสวี่ยอวี้

นางเอ่ยกับนางว่า "เสวี่ยอวี้ ช่วงนี้เปิ่นกงง่วงนอนบ่อยเหลือเกิน รู้สึกเหมือนนอนเท่าไหร่ก็ไม่พอ"

"สงสัยเป็นเพราะอุ้มท้องตั้งหลายคน เลยนอนเก่งกว่าคนท้องทั่วไป"

"ไปถ่ายทอดคำสั่งว่า ตั้งแต่วันนี้ไปตำหนักฉีเซียงงดรับแขก เว้นเสียแต่ว่าฝ่าบาทเสด็จมา ถึงค่อยมาปลุกเปิ่นกง"

พูดพลางนางก็หาวออกมาหลายครั้ง แสร้งทำท่าทางอ่อนเพลียอย่างที่สุด

เสวี่ยอวี้รีบเข้ามาปรนนิบัติพาจูเซียนเยว่ไปพักผ่อน

เสวี่ยอวี้เป็นคนของเซียวจิ่งอี้ นางย่อมต้องหาทางรายงานคำพูดของจูเซียนเยว่ให้เซียวจิ่งอี้ทรงทราบอย่างแน่นอน

และก็เป็นดังคาด เซียวจิ่งอี้ที่เพิ่งเสด็จมาถึงตำหนักคุนหนิง ก็ได้รับรายงานเรื่องนี้จากขันทีคนสนิท

"...เซียนเยว่ง่วงนอนมากงั้นรึ? เช่นนั้นก็ช่างเถิด วันนี้เราจะไม่ไปรบกวนนาง ประเดี๋ยวนางต้องลุกขึ้นมาต้อนรับ จะพักผ่อนไม่เพียงพอ"

ใจจริงเขาอยากจะแอบไปหาจูเซียนเยว่ แต่ระยะหลังมานี้ จูเซียนเยว่หลับตื้น เพียงแค่มีอะไรเคลื่อนไหวเล็กน้อยนางก็จะตื่นขึ้นมาทันที

เช่นนั้น วันนี้ก็ยังไม่ต้องรีบไปตำหนักฉีเซียง

"ขอฝ่าบาททรงพระเจริญเพคะ"

เสียงของเฮ่อเสวียนหรงดึงสติของเซียวจิ่งอี้กลับมา

"อืม ฮองเฮาลุกขึ้นเถิด"

เซียวจิ่งอี้เดินตรงเข้าไปในโถงหลักของตำหนักคุนหนิง

เขามีเป้าหมายเดียวคือ การกินข้าว

เฮ่อเสวียนหรงลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าซีดเซียว

นางไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เซียวจิ่งอี้เลิกเรียกชื่อเล่นของนาง

เขาเอาแต่เรียกนางว่า "ฮองเฮา" อย่างนั้น "ฮองเฮา" อย่างนี้

แต่เวลาเรียกสนมลิร เขากลับเรียกนางอย่างรักใคร่ว่า "เซียนเยว่"

เฮ่อเสวียนหรงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินตามเข้าไป

สิ่งนี้ยิ่งตอกย้ำความตั้งใจของนางให้แน่วแน่ยิ่งขึ้น

หลังจากเสวยพระกระยาหาร เฮ่อเสวียนหรงก็หยิบยกเรื่องราวในอดีตระหว่างพวกเขาสองสามีภรรยาขึ้นมาพูดคุย

ในเวลานั้น เซียวจิ่งอี้ยังไม่ได้รับความโปรดปรานจากอดีตฮ่องเต้ และในฐานะพระชายาขององค์ชายเก้า นางก็จงรักภักดีต่อเขาเสมอมา

(ในความเป็นจริง นางหนีไปไหนไม่ได้ จึงได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรม)

เซียวจิ่งอี้รู้สึกซาบซึ้งใจเล็กน้อยเมื่อหวนนึกถึงอดีต

เขาจึงดื่มสุรากับเฮ่อเสวียนหรงเพิ่มอีกหลายจอก

ทว่าภาพความทรงจำเกี่ยวกับเฮ่อเสวียนหรงที่ปรากฏขึ้นในหัวของเขากลับมีเพียงน้อยนิด ภาพส่วนใหญ่กลับเป็นเรื่องราวของจูเซียนเยว่แทบทั้งสิ้น

เขาจำได้ว่าเซียนเยว่ถูกส่งตัวมาอยู่ข้างกายเขาหลังจากเฮ่อเสวียนหรงเพียงห้าเดือน

แต่ในคืนที่เขาควรจะเข้าหอกับเซียนเยว่ เขากลับถูกเกาหลินเหมยเรียกตัวออกไป

ตอนนั้นเขาช่างใจร้ายและโหดเหี้ยมเหลือเกิน

เขาทิ้งเซียนเยว่ไว้ให้อ้างว้างเดียวดาย ทำให้เนางกลายเป็นตัวตลก

การทอดทิ้งนี้ยาวนานถึงสิบปี

เมื่อนึกถึง "ความงดงาม" ของเซียนเยว่ หัวใจของเซียวจิ่งอี้ก็สั่นไหว

แม้แต่จูเซียนเยว่ในปัจจุบันยังทำให้เขาหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น

แล้วในวัยสาวแรกรุ่นที่เปรียบเสมือนลูกท้อสุกปลั่ง นางจะงดงามล่มเมืองเพียงใดหนอ?

เขาพลาดช่วงเวลานั้นไปหมดแล้ว

หากเขาไม่ได้พบเซียนเยว่ในคืนหิมะตกคืนนั้น ชาตินี้เขาคงไม่ได้รับรู้ความรู้สึกของนางที่มีต่อเขา

และคงไม่มีโอกาสได้ขึ้น "สวรรค์ชั้นเจ็ด" กับเซียนเยว่

รวมถึงเจ้าตัวแสบทั้งสามในท้องของเซียนเยว่ก็คงไม่มีโอกาสได้ถือกำเนิดขึ้นมา

ขอบคุณสวรรค์ โชคดีเหลือเกิน ช่างวิเศษนัก

ที่เขาไม่ได้พลาดจูเซียนเยว่ไป

แต่เซียวจิ่งอี้หารู้ไม่ว่า เฮ่อเสวียนหรงได้วางยาในสุราที่นางรินถวายให้เขาดื่ม