บทที่ 17 จักรพรรดิผู้ระแวงสงสัยและโศกตรม

บทที่ 17 จักรพรรดิผู้ระแวงสงสัยและโศกตรม

"พระสนมหมายความว่า นางเป็นห่วงความปลอดภัยของฝ่าบาทในการเสด็จประพาสครั้งนี้ และเต็มใจที่จะใชชีวิตอันงดงามของตนเองเพื่อปัดเป่าเภทภัยให้แก่ฝ่าบาท แม้จะช่วยได้เพียงครั้งเดียว นางก็เต็มใจทำเพคะ"

เซียวจิ่งอี้รู้สึกซาบซึ้งในพระทัยยิ่งนักเมื่อได้สดับฟังถ้อยคำเหล่านี้

เขารีบเก็บเส้นผมปอยนั้นไว้อย่างทะนุถนอม

ยามที่เขาต้องเสด็จประพาส เหล่าสนมชายาในวังหลังต่างพากันส่งของกำนัลมาให้มากมาย

บ้างก็ส่งฉลองพระองค์มาให้ ทว่าฝีมือการตัดเย็บก็ยังมิอาจเทียบได้กับกองภูษาของวังหลวง

บ้างก็ส่งเครื่องเสวยมา แต่หนทางยาวไกล อาหารเหล่านั้นย่อมเน่าเสียได้ง่าย

บ้างก็ส่งบทกวีและเรียงความ... ซึ่งอย่าให้เอ่ยถึงเลย ล้วนแต่ไร้สาระทั้งสิ้น

มีเพียงของขวัญจากจูเซียนเยว่เท่านั้น แม้จะมิได้มีราคาค่างวดอันใด แต่กลับกระทบใจเขาอย่างจัง

เขาหันหลังกลับไปและพยักหน้าเล็กน้อยไปยังทิศทางที่จูเซียนเยว่ยืนอยู่

จูเซียนเยว่เองก็แสดงความเคารพตอบกลับเขาเช่นกัน

ความรักใคร่กลมเกลียวระหว่างฮ่องเต้และพระสนมช่างเป็นภาพที่น่าอิจฉายิ่งนัก

ฮองเฮาเฮ่อเสวียนหรงที่เพิ่งจะปรับอารมณ์เพื่อมาส่งเสด็จเซียวจิ่งอี้ ถึงกับพูดไม่ออก

นางโกรธจนรู้สึกเจ็บแปลบไปทั้งตับไตไส้พุง

กุ้ยเฟยเกาหลินเหมยไม่อาจกลั้นขำได้ นางหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

ทันใดนั้น ใบหน้าของเฮ่อเสวียนหรงก็ยิ่งดูอัปลักษณ์หนักเข้าไปอีก

บิดเบี้ยวเขียวคล้ำราวกับตับหมู

"สนมลิรช่างมีวาสนาได้รับพระเมตตาจากฝ่าบาทยิ่งนัก ในบรรดาพี่น้องสนมมากมาย ฝ่าบาททรงทอดพระเนตรเพียงแค่เจ้าคนเดียว" สนมที่มีตำแหน่งต่ำกว่านางหนึ่งเอ่ยขึ้น

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฮ่อเสวียนหรงดูน่าเกลียดเสียยิ่งกว่าตอนร้องไห้

เกาหลินเหมยหัวเราะร่าอย่างเปิดเผย "ถูกต้องแล้ว เซียนเยว่เป็นคนโปรดที่สุดของฝ่าบาท และเปิ่นกงเองก็รู้สึกว่าเซียนเยว่เป็นคนที่น่าสนใจยิ่งนัก"

"เซียนเยว่ ประเดี๋ยวตามเปิ่นกงไปที่ตำหนักเชาหยาง เปิ่นกงมีเรื่องส่วนตัวอยากจะคุยกับเจ้ามากมาย"

"เพคะ" จูเซียนเยว่ตอบรับ

เกาหลินเหมยเติบโตมาในตระกูลแม่ทัพ นางยึดมั่นในคำสัญญาเป็นที่สุด ในเมื่อนางลั่นวาจาว่าจะปกป้องจูเซียนเยว่ นางย่อมต้องทำให้ดีที่สุด

ทว่าจูเซียนเยว่ไม่คาดคิดว่าเกาหลินเหมยจะปกป้องนางอย่าง โจ่งแจ้ง ถึงเพียงนี้

แม้ว่าในตำหนักเชาหยางจะมียาห้ามครรภ์อยู่มากมาย แต่นางได้คำนวณช่วงเวลาตกฟากเอาไว้แล้ว จึงไม่มีสิ่งใดผิดพลาด

เฮ่อเสวียนหรงบิดผ้าเช็ดหน้าในมือจนแทบขาด

นางโกรธจนแทบจะพ่นไฟออกมาได้

สนมคนโปรดในปัจจุบันจับมือกับกุ้ยเฟยที่มีตระกูลทรงอำนาจหนุนหลัง!

นี่คือการประกาศพันธมิตรอย่างชัดเจน!

พวกนางไม่เห็นหัวฮองเฮาอย่างนางอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย!

น่ารังเกียจ!

น่ารังเกียจที่สุด!

หลังจากขบวนเสด็จของเซียวจิ่งอี้ลับสายตาไปแล้ว เฮ่อเสวียนหรงจึงเอ่ยขึ้นว่า "พวกเจ้าทุกคนกลับไปพักผ่อนเถิด"

นางโกรธจัดจนจับไข้

น้ำเสียงของนางแหบแห้ง

และยังฟังดูเหมือนเสียงเป็ดเสียงไก่

ช่างน่าขันสิ้นดี

ทุกคนรีบแยกย้ายกลับตำหนักของตน เพราะเกรงว่าหากอยู่นานกว่านี้จะเผลอหัวเราะออกมา

ระหว่างทางไปตำหนักเชาหยาง จูเซียนเยว่สังเกตเห็นชูเหยียนอวี้กำลังรีบเร่งวิ่งตรงไปยังตำหนักคุนหนิงของฮองเฮาเฮ่อเสวียนหรง

นางเม้มริมฝีปากแน่นโดยไม่เอ่ยสิ่งใด

สองคนนี้ช่างเป็นผีเน่ากับโลงผุ

เช่นนั้นก็ประเสริฐ

จะได้จัดการรวบหัวรวบหางทีเดียว...

ระยะเวลาสามเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ด้วยการคุ้มครองจากเกาหลินเหมย ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องจูเซียนเยว่

แม้แต่เฮ่อเสวียนหรงก็ไม่กล้า

ในขณะที่เซียวจิ่งอี้กำลังจะเสด็จกลับ ก็เกิดเหตุการณ์ใหญ่ขึ้นในวังหลวง

ต้นเดือนสี่ ไทเฮามีรับสั่งเรียกตัวสนมชายาทุกคนในวังหลังให้ไปรวมตัวกันที่ตำหนักฉือหนิง

พระนางสั่งให้เหล่าสนมคุกเข่าต่อหน้าพระพุทธรูป

ภายนอกประตูตำหนัก มีทหารองค์รักษ์อาวุธครบมือยืนคุ้มกันอย่างแน่นหนา

ไทเฮามิใช่พระมารดาแท้ๆ ของเซียวจิ่งอี้ และโดยปกติพระนางก็ไม่เคยสนใจไยดีพวกนางเลย

เว้นเสียแต่จะเป็นวันเทศกาลสำคัญ พวกนางถึงจะมีโอกาสได้พบพระพักตร์ไทเฮา

แต่ครั้งนี้ ทุกคนสัมผัสได้ถึงอันตราย

ไทเฮาต้องการร่วมมือกับ องค์ชายสิบเก้า เซียวเหอเซวียน เพื่อบีบให้ฮ่องเต้สละราชสมบัติ!

เหตุผลนั้นเรียบง่าย

เซียวจิ่งอี้ครองราชย์มาหกปีแล้ว แต่เหล่าสนมในวังหลังกลับไม่มีผู้ใดให้กำเนิดทายาทมังกรแก่พระองค์เลย

และในเวลานี้ เซียวเหอเซวียนมีอายุได้เจ็ดชันษาแล้ว

เขามีสติปัญญาเฉลียวฉลาด เป็นผู้มีพรสวรรค์

เพื่อป้องกันความไม่มั่นคงของบ้านเมือง จึงสมควรที่จะแต่งตั้งเซียวเหอเซวียนขึ้นเป็น พระอนุชารัชทายาท

แต่เซียวจิ่งอี้ไม่เห็นด้วย

ไทเฮาจึงร่วมมือกับขุนนางเก่าแก่บางกลุ่มเพื่อกดดันเซียวจิ่งอี้

และพระนางยังสั่งกักบริเวณเหล่าสนมชายาในวังหลัง

เพื่อป้องกันไม่ให้พวกนางส่งข่าวออกไปถึงครอบครัว

ครั้งนี้ ไทเฮายอมเดิมพันด้วยชีวิต

พระนางมุ่งมั่นที่จะช่วงชิงตำแหน่ง พระอนุชารัชทายาท ให้แก่เซียวเหอเซวียนให้จงได้