บทที่ 7 ระบบเทพเจ้าเศรษฐีในเมือง (7)

เจ้าหน้าที่นายหน้าอสังหาริมทรัพย์ร้อนรนจะแย่อยู่แล้ว!

โฉนดที่ดินจำนวนมากขนาดนี้อยู่ในมือพวกเขา แรงกดดันมหาศาลจริงๆ

ถ้าทำหาย เรื่องเล็กคือความยุ่งยาก แต่เรื่องใหญ่คือทำให้ลูกค้า VVVIP ขุ่นเคือง!

ถูกต้องแล้ว เซี่ยหยางเพิ่งได้รับการอัปเกรดสถานะเป็นลูกค้า VVVIP ระดับสูงสุดของ "จี๋ตี้" บริษัทนายหน้าอสังหาฯ อันดับหนึ่งแห่งเมืองหนานเฉิงเมื่อคืนนี้เอง!

บริษัทถึงกับส่ง "ฟางหวย" นายหน้ามือทองที่หล่อที่สุดในบริษัทมาให้บริการถึงที่

คนที่มีโฉนดคอนโดในหมู่บ้านว่านหัว 30 ห้อง และยังมีวิลล่าราชาที่กินพื้นที่กว้างขวางที่สุด ทำเลดีที่สุด และมีทะเลสาบส่วนตัวอยู่ในโครงการหรูระดับท็อปของเมืองหนานเฉิง จะเป็นคนธรรมดาไปได้ยังไง?

นี่ต้องเป็นมหาเศรษฐีระดับร้อยล้านพันล้านแน่นอน!

อย่าว่าแต่ส่งพนักงานคนเดียวมาบริการเลย ต่อให้ท่านลูกค้าต้องการทีมงานทั้งทีมมาดูแล พวกเขาก็ยินดีจัดให้!

แค่เรื่องวิลล่าราชาไม่ต้องพูดถึง เอาแค่ห้องชุด 30 ห้องในหมู่บ้านว่านหัว ถ้าลูกค้าเศรษฐียอมฝากให้พวกเขาดูแลเรื่องเช่าหรือขาย ก็เพียงพอที่จะเลี้ยงดูทีมงานได้ทั้งทีมแล้ว

ดังนั้น เมื่อเซี่ยหยางโทรไปตามเบอร์ที่ให้ไว้ในข้อความ ฟางหวยที่รับสายอย่างรวดเร็วจึงตอบกลับด้วยความกระตือรือร้นและจริงใจเกินร้อย "แล้วแต่ท่านสะดวกเลยครับ ผมพร้อมเสมอ"

เซี่ยหยางคิดครู่หนึ่งแล้วตอบ "งั้นเอามาส่งให้เร็วหน่อยแล้วกัน"

รับของเร็ว ก็จะได้ย้ายบ้านเร็ว

เมื่อกี้เธอลองค้นข้อมูลวิลล่าราชาในโครงการเซิ่งซื่อเถาหยวนดูแล้ว มันเป็นเหมือนคฤหาสน์สไตล์จีนที่โอบล้อมทะเลสาบ ทั้งเป็นส่วนตัวและเชื่อมต่อกับเรือนสี่ประสานหลายหลังที่กระจายตัวอยู่อย่างสวยงามรอบทะเลสาบ

ห้องพักแขกไม่ใช่เป็นแค่ห้อง แต่เป็นเรือนแยกเป็นหลังๆ ต่อให้ย้ายครอบครัวฝั่งคุณตามาอยู่ด้วยกันทั้งหมดก็ยังมีที่เหลือเฟือ

เซี่ยซูหลิงรีบเดินขึ้นมาถึงชั้นห้า พอไขกุญแจจะเปิดประตู ประตูก็เปิดออกเสียก่อน

"หยางหยาง?"

เซี่ยซูหลิงชะงักไปนิด เหลือบมองนาฬิกาแขวนในห้องรับแขก เพิ่งจะเจ็ดโมงครึ่ง...

"วันนี้ตื่นเช้าจัง จะออกไปข้างนอกเหรอ?"

พอถามจบก็เห็นว่าลูกสาวเปลี่ยนชุดนอนเป็นเสื้อยืดแขนสั้นกับกางเกงยีนที่ดูทะมัดทะแมงแล้ว หัวใจก็กระตุกวูบ:

หรือว่าคนที่สั่งให้ลูกไปกวาดทางเดินเมื่อวาน จะสั่ง "ภารกิจ" เพิ่มเติมแต่เช้าตรู่?

"หยางหยาง..."

"เปล่าค่ะ มีคนจะมาหา"

เซี่ยหยางรับถุงของสดมาจากมือเซี่ยซูหลิง แล้วช่วยหิ้วไปไว้ในครัว

"แม่คะ หนูไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน ถ้ามีคนมาแม่ช่วยรับหน้าให้ก่อนนะคะ"

"......อ้อ ได้จ้ะ"

เซี่ยซูหลิงจัดการกุ้งแม่น้ำด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ

อากาศร้อน กุ้งเป็นๆ อยู่ได้ไม่นาน ถ้าไม่รีบทำเดี๋ยวจะได้กินกุ้งตายในราคากุ้งเป็น

แต่จิตใจเธอสงบลงไม่ได้ หูคอยฟังเสียงหน้าประตู ใจพะวงอยู่กับคำพูดลูกสาวที่ว่า "มีคนจะมาหา"

เช้าป่านนี้ ใครจะมาหา?

เพื่อนลูกเหรอ? แต่หลายปีมานี้ไม่เคยเห็นลูกพาเพื่อนที่สนิทมาบ้านสักคน

หรือจะเป็นคนที่เจ้าหนี้ส่งมาบังคับให้ลูกทำงานใช้หนี้?

แต่ลูกดูอารมณ์ดี ตอนเดินไปห้องน้ำยังฮัมเพลงเบาๆ

เซี่ยซูหลิงใจคอไม่ดี คิ้วขมวดมุ่น วิเคราะห์ไปต่างๆ นานาว่าแขกที่จะมาเยือนคือแขกผู้มีเกียรติหรือแขกที่ไม่ได้รับเชิญ—

ถ้าเป็นแขกดีๆ ก็ต้องต้อนรับขับสู้

แต่ถ้าเป็นพวกมาหาเรื่อง เดี๋ยวเธอจะรับมือยังไงดี...

ในหัวคิดฟุ้งซ่าน มือก็ทำกับข้าวไปแบบเครื่องจักร

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

มาแล้ว!!!

ได้ยินเสียงเคาะประตู หัวใจเซี่ยซูหลิงกระตุกวูบ รีบปิดแก๊ส ไม่ทันได้ตักกุ้งต้มเกลือขึ้นจากหม้อ ก็เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนลวกๆ รีบเดินไปเปิดประตู

"สวัสดีค่ะ คุณ... อ้าว? เสี่ยวหลิว?"

เซี่ยซูหลิงจำเสี่ยวหลิว เจ้าหน้าที่ชุมชนได้ เพราะเวลาชุมชนมีประกาศสำคัญอะไร เสี่ยวหลิวจะเป็นคนมาแจกเอกสารทุกครั้ง

เสี่ยวหลิวยิ้มพยักหน้า "ป้าเซี่ยครับ มาเยี่ยมแต่เช้า รบกวนหรือเปล่าครับ?"

"ไม่รบกวนจ้ะ ไม่รบกวน เชิญข้างในก่อน"

เซี่ยซูหลิงเบี่ยงตัวให้เข้ามา

ตอนนั้นเองเธอถึงเห็นว่าข้างหลังเสี่ยวหลิวยังมีคนอื่นอีก ทั้งหน้าคุ้นและไม่คุ้น ที่คุ้นที่สุดก็คือแม่ไป๋ห้อง 402 ที่เพิ่งมีเรื่องตบหน้ากันไปเมื่อกี้

เซี่ยซูหลิงเข้าใจไปเองว่าเสี่ยวหลิวคงถูกแม่ไป๋ตามมาไกล่เกลี่ยเรื่องทะเลาะวิวาท จึงรีบอธิบาย "เสี่ยวหลิว..."

"เสี่ยวเซี่ย เสี่ยวหลิวเขามาดูสถานการณ์ลูกสาวเธอน่ะ..."

"ไม่ใช่ครับๆ ผมแค่มาเยี่ยมเฉยๆ ไม่ได้มาตรวจสอบอะไรหรอกครับ ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น" เสี่ยวหลิวรีบโบกมือปฏิเสธ เขาเป็นแค่เจ้าหน้าที่ตัวเล็กๆ ธรรมดาๆ ไม่กล้าใช้คำว่า "ตรวจสอบ" หรอก

"ก็เหมือนกันนั่นแหละ เหมือนกัน"

แม่ไป๋ไม่สน หันไปยิ้มให้เซี่ยซูหลิง:

"เสี่ยวเซี่ย เธอคงไม่โกรธพวกเราที่จุ้นจ้านหรอกนะ? ก็เรื่องที่ลูกสาวเธอไปกวาดทางเดินเมื่อวานมันน่าสงสัยนี่นา แล้วมันก็เกี่ยวกับพวกเราด้วย อยู่ตึกเดียวกัน ถ้าไม่เคลียร์ให้ชัด เพื่อนบ้านอย่างเราก็นอนไม่หลับ"

หน้าของเซี่ยซูหลิงซีดเผือด

เธอไม่คิดว่าคนพวกนี้จะกล้าพาเจ้าหน้าที่ชุมชนมาถึงหน้าบ้านเพื่อพูดเรื่องนี้ ลางสังหรณ์บอกว่าไม่ดีแน่! ลูกสาวยิ่งไม่ชอบเจอคนแปลกหน้า เดี๋ยวออกมาเจอคนมารุมซักไซ้แบบนี้ อารมณ์คงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ

"เสี่ยวหลิว คือว่า..."

"ขอโทษครับ ไม่ทราบว่าคุณเซี่ยหยางพักอยู่ที่นี่ใช่ไหมครับ? ผมฟางหวย จากจี๋ตี้อสังหาริมทรัพย์ ที่โทรคุยกับคุณเซี่ยหยางเมื่อสักครู่ครับ"

ทันใดนั้น มีเสียงใสกังวานดังขึ้นมาจากบันไดด้านล่าง

ทุกคนมองลอดช่องราวบันไดลงไป เห็นชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง

เขาสวมเสื้อเชิ้ตขาว กางเกงสแล็กดำ รองเท้าหนังขัดมัน สวมแว่นตากรอบทอง ในอ้อมแขนกอดกระเป๋าเอกสารใบหนาเตอะ ถูกฝูงชนมุงดูขวางทางอยู่ที่ชานพักบันไดระหว่างชั้นสี่กับชั้นห้า

"มาหาหยางหยางบ้านฉันเหรอ?"

เซี่ยซูหลิงได้สติขึ้นมาทันที พ่อหนุ่มคนนี้น่าจะเป็นคนที่ลูกสาวรออยู่ รีบเชิญเขาขึ้นมา

ฟางหวยกอดกระเป๋าเอกสารใบใหญ่เท่ากระเป๋าเดินทางขนาดย่อมที่บรรจุโฉนดที่ดินมูลค่านับพันล้านไว้แน่น มองดูเหล่าป้าๆ น้าๆ ที่ขวางทางอยู่ด้วยความจนใจ คิดในใจว่า ไม่ใช่ไม่อยากขึ้นไปนะ แต่ขึ้นไปไม่ได้ต่างหาก!

เขาคิดจนหัวแตกก็ไม่เข้าใจว่า คุณเซี่ยหยางที่มีอสังหาฯ มูลค่ามหาศาลขนาดนี้ ทำไมถึงเลือกมาอยู่ในชุมชนเก่าแก่คับแคบ สภาพความเป็นอยู่แย่กว่าพนักงานกินเงินเดือนอย่างเขาเสียอีก

"พี่สาวครับ รบกวนขอทางหน่อยครับ!"

"คุณน้าครับ ขอทางนิดนึง!"

"คุณป้าครับ ช่วยหลบหน่อยครับ"

ฟางหวยทั้งขอร้องทั้งเบียดตัวขึ้นไปชั้นห้า ทรงผมที่เซตมาอย่างดีก่อนออกจากบ้านยุ่งเหยิงไปหมด

เหล่าป้าๆ น้าๆ ยอมหลีกทางให้ แต่ปากก็ไม่หยุดถาม:

"พ่อหนุ่ม มาหาลูกสาวบ้านเซี่ยทำไม?"

"คงไม่ใช่มาทวงหนี้อีกหรอกนะ?"

"เธอเป็นนายหน้าอสังหาฯ จริงๆ เหรอ? ไม่ใช่บริษัททวงหนี้นอกระบบปลอมตัวมานะ?"

???

ฟางหวยยิ่งฟังยิ่งงง คุณเซี่ยหยางเป็นหนี้? แถมเป็นหนี้นอกระบบ? นี่มันเรื่องตลกข้ามชาติอะไรกัน!

ตอนนั้นเอง เซี่ยหยางก็เดินออกมาจากห้องน้ำ

เธอสวมเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงยีน สบายๆ มัดผมหางม้าเรียบง่าย ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง แต่ผิวพรรณกลับดูดีกว่าคนที่แต่งหน้า "Natural Look" เสียอีก

สายตาของเธอกวาดมองกลุ่มไทยมุงหน้าประตูอย่างเรียบเฉย ก่อนจะมาหยุดที่ฟางหวย "คุณคือเสี่ยวฟางจากจี๋ตี้?"

"ใช่ครับ คุณเซี่ย! เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ดูแลคุณครับ!" พอเห็นเซี่ยหยางยังดูเด็กมาก ฟางหวยก็รีบเปลี่ยนคำเรียก ขยับเข้าไปจับมือทักทายอย่างกระตือรือร้น "ที่บ้านมีธุระกันอยู่เหรอครับ? ผมมารบกวนหรือเปล่า?"

"ไม่เป็นไร โฉนดมาครบไหม?"

"ครบครับ ครบถ้วน!"

ฟางหวยเห็นเธอไม่ได้ใส่ใจที่ถูกคนมุงดู แถมเหมือนจะจงใจให้ดูด้วยซ้ำ ก็เข้าใจสถานการณ์ทันที

เขาเปิดกระเป๋าเอกสารอย่างรู้คิว หยิบโฉนดที่ดินออกมาทีละชุด วางกองบนโต๊ะกินข้าวเป็นตั้งๆ อย่างหนาปึก:

"คุณเซี่ยครับ ในซองเอกสาร 30 ซองนี้ คือเอกสารสิทธิ์ของห้องชุดในตึก 6 หมู่บ้านว่านหัว... หรือก็คือตึกที่คุณอาศัยอยู่ตอนนี้ ทั้งหมด 30 ห้องครับ

ส่วนในซองนี้ คือโฉนดที่ดินวิลล่าราชาแห่งโครงการเซิ่งซื่อเถาหยวน ขั้นตอนทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ นี่ใบเสร็จรับเงิน รบกวนตรวจสอบ ถ้าถูกต้องช่วยเซ็นชื่อตรงนี้ การส่งมอบก็จะเสร็จสมบูรณ์ครับ"

???

คนหน้าประตูยืนงงเป็นไก่ตาแตก

คำศัพท์ทุกคำรู้จักหมด แต่พอเอามารวมกันทำไมฟังไม่รู้เรื่อง?

พ่อหนุ่มคนนี้ว่าไงนะ? เอาโฉนดที่ดินมาส่งให้ลูกสาวเซี่ยซูหลิง???

นี่ไม่ได้มาผิดบ้านแน่เหรอ?

ในตึกนี้นอกจากลูกสาวเซี่ยซูหลิงที่ชื่อเซี่ยหยางแล้ว ยังมีใครชื่อนามสกุลเหมือนกันอีกไหมเนี่ย?

(จบตอน)