บทที่ 6 ระบบเทพเจ้าเศรษฐีในเมือง (6)

เซี่ยซูหลิงได้สติ พบว่าความใจร้อนทำให้เธอพลั้งมือตบคนไป แต่ฝ่ายตรงข้ามก็พูดจาเกินเหตุจริงๆ

"ลูกสาวฉันไม่มีวันทำเรื่องพรรค์นั้น!" เซี่ยซูหลิงย้ำเสียงแข็ง "พี่ไป๋ พี่พูดพล่อยๆ ไม่มีหลักฐานแบบนี้ มันคือการใส่ร้ายนะ"

"ใครใส่ร้าย!"

แม่ไป๋เต้นผาง

เธอโดนตบไปฉาดหนึ่ง ถึงจะไม่เจ็บมากเพราะเซี่ยซูหลิงแรงน้อย รอยแดงแป๊บเดียวก็จาง แต่เธอก็ตกใจไม่น้อย

ที่สำคัญคือเธอเสียหน้า! โดนตบต่อหน้าธารกำนัลขนาดนี้ ในใจเดือดปุดๆ แทบอยากจะสวนกลับเดี๋ยวนั้น

แต่พอคิดดูดีๆ ขืนตบกลับไป แม้จะสะใจ แต่คนอื่นอาจจะมองว่าเธอมีเรื่องส่วนตัวกับเซี่ยซูหลิง ถึงได้จงใจใส่ร้ายลูกสาวเขา

เธอจึงเปลี่ยนสีหน้า แสร้งทำน้ำเสียงจริงจังราวกับผู้ใหญ่สอนเด็ก "เสี่ยวเซี่ย เราเป็นเพื่อนบ้านกันมาหลายปี ถึงทุกคนจะเชื่อใจเธอ แต่ลูกสาวเธอเนี่ยสิ..."

พูดพลางส่ายหน้าถอนหายใจ:

"ฉันเป็นห่วงว่าแกยังเด็ก จะแยกแยะผิดชอบชั่วดีไม่ออก"

"ไม่เด็กแล้วมั้ง ฉันจำได้ว่าอายุเท่าหนูซวนซวนลูกเธอเลยนี่"

ผู้หญิงข้างแม่ไป๋กระซิบกระซาบ:

"สาวสะพรั่งวัยยี่สิบกว่า งานการก็ไม่มีทำ วันๆ ขลุกอยู่แต่ในบ้านเล่นเกม เมื่อวันก่อนไม่ใช่เพิ่งเป็นหนี้เงินกู้ตั้งเกือบสามแสนเหรอ?"

"หา? เรื่องนี้ฉันก็เคยได้ยิน ที่แท้ก็ลูกบ้านนี้เองเหรอ?"

"งั้นยิ่งต้องระวังตัวเลย! คนเป็นหนี้จนตรอก ทำได้ทุกอย่างแหละ"

"อุ๊ยตาย! หรือว่านางจะแค้นที่ขายหน้า แล้วพาลมาลงกับเพื่อนบ้านที่ชอบดูเรื่องชาวบ้าน กะจะแก้แค้น?"

"ไม่มั้ง? วันที่ตำรวจมาฉันก็ไปมุงดู นางคงไม่คิดจะแก้แค้นพวกเราจริงๆ หรอกนะ?"

"ใครจะไปรู้ล่ะ!"

"......"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ลูกสาวดังระงมรอบตัว เซี่ยซูหลิงไม่มีกะจิตกะใจจะซื้อกับข้าวต่อ หิ้วถุงกุ้งแม่น้ำที่ใส่น้ำมาครึ่งถุงรีบเดินดุ่มๆ กลับบ้าน

เธอเชื่อมั่นว่าลูกสาวเธอไม่ใช่เด็กเลว!

ลูกอาจจะเงียบๆ เข้าสังคมไม่เก่ง ถึงได้ไปหาความสุขในโลกออนไลน์ แต่ไม่ใช่คนประเภทที่จะอาฆาตพยาบาทเพื่อนบ้านเพียงเพราะเรื่องแค่นี้แน่ๆ

แต่เรื่องกวาดทางเดินนี่เธอไม่รู้เรื่องจริงๆ หรือว่าลูกสาวจะไปติดหนี้ที่อื่นอีก แล้วไม่กล้าบอก เลยต้องมารับจ้างกวาดทางเดินใช้หนี้...

เดี๋ยวนะ!

หมู่บ้านว่านหัวไม่มีนิติบุคคล!

เจ้าของห้องที่นี่ก็ไม่ใช่เศรษฐีใจป้ำที่ไหน ใครจะยอมควักกระเป๋าจ้างคนมากวาดทางเดิน?

หรือว่าจะเป็นพวกเจ้าหนี้!

พวกโรคจิตบังคับลูกสาวกวาดทางเดิน ถ้าไม่กวาดก็ต้องคืนเงินเดี๋ยวนี้ ลูกไม่มีเงินคืนก็เลยจำใจต้องกวาด...

ยิ่งคิดก็ยิ่งเป็นไปได้ เซี่ยซูหลิงยิ่งร้อนรน

เธอเคยได้ยินเพื่อนร่วมงานเล่าข่าว มีบริษัททวงหนี้โหด บังคับลูกหนี้ไปเห่าเหมือนหมา คลานเหมือนแมวในรถไฟใต้ดิน หรือแม้แต่รูดเสาสเตนเลสเต้นระบำแก้ผ้า...

พอนึกว่าลูกสาวอาจกำลังเจอเรื่องทำนองนี้ เมื่อวานให้กวาดพื้น วันนี้จะให้ทำอะไรอีกก็ไม่รู้ ด้วยความเป็นห่วงลูก เซี่ยซูหลิงไม่สนใจจะเถียงกับแม่ไป๋ต่อ รีบวิ่งเหยาะๆ กลับบ้านทันที

แม่ไป๋มองตามหลังร่างที่รีบร้อนนั้นไป พลางแค่นหัวเราะในใจ: ยอมเจ็บตัวหนึ่งทีแลกกับเรื่องสนุกๆ ก็คุ้มอยู่!

เธอแกล้งตบหน้าผากตัวเอง "ตายจริง! ดูความจำฉันสิ! พ่อบ้านซื้อปลาเฉามาสองตัวเลี้ยงไว้ในอ่างอาบน้ำตั้งแต่ตอนออกรถไปชานเมือง ขืนไม่รีบกลับไปทำเดี๋ยวจะหงายท้องตายซะก่อน เสี่ยวเฉิน เธอซื้อของเธอไปนะ ฉันกลับก่อนล่ะ"

เธอจะรีบกลับไปดูเรื่องสนุกที่ห้อง 502!

ผู้หญิงที่มาด้วยกันมีหรือจะเดาไม่ออก นางยิ้มร่า:

"พี่ไป๋ เดี๋ยวฉันกลับด้วย นึกไม่ออกเหมือนกันว่าจะซื้ออะไร ในตู้เย็นยังมีเนื้อวัวเหลือ เดี๋ยวเอามาผัดต้นกระเทียม แล้วก็นึ่งไข่ตุ๋น ปอกไข่เยี่ยวม้ากินแก้ขัดไปก่อน"

คนอื่นที่คิดเหมือนกันก็มีไม่น้อย

ทุกคนต่างคิดว่าวันนี้วันอาทิตย์ ไม่ต้องทำงาน ถึงที่บ้านจะไม่มีกับข้าวดีๆ ก็ช่างมันเถอะ

ดูเรื่องสนุกเสร็จค่อยกลับมาซื้อกับข้าวก็ทัน ซื้อไปก็ทำกินตอนเที่ยงอยู่ดี ไม่รีบ

แม่ไป๋ยิ่งชอบใจ อยากให้คนไปกันเยอะๆ

ดังนั้น ข้างหลังเธอจึงมีชาวบ้านหมู่บ้านว่านหัวเดินตามกันเป็นขบวน ตลอดทางก็จับกลุ่มนินทาวีรกรรมสุดแสบของลูกสาวบ้านเซี่ยอย่างออกรส เดินกลับกันอย่างครึกครื้น

พอผ่านหน้าสำนักงานชุมชน เห็น "เสี่ยวหลิว" เจ้าหน้าที่ชุมชนมาเข้าเวรแต่เช้า แม่ไป๋ก็ตาเป็นประกาย แวะเข้าไปทักทาย แล้วใส่สีตีไข่เล่าเหตุการณ์ให้ฟัง ตบท้ายด้วยว่า:

"เสี่ยวหลิว ไม่ใช่ว่าป้าอยากยุ่งเรื่องชาวบ้านนะ แต่ลูกบ้านตึก 6 หลายคนเขาอยากจะมาแจ้งเรื่องนี้กัน พี่หวางยูนิตกลาง ยายจ้าวยูนิตตะวันออก เมื่อคืนแทบจะบุกมาหาพวกเธอถึงที่เลยนะ"

เสี่ยวหลิวรู้จักเซี่ยหยางดี

ก็แหม โดนเอาชื่อไปใส่ในคู่มือเตือนภัย ยกเป็นเคสตัวอย่างสอนใจลูกบ้านให้ระวังภัยออนไลน์ขนาดนั้น เจ้าหน้าที่คนไหนในชุมชนบ้างจะไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของเซี่ยหยาง

อีกอย่าง ลูกบ้านอุตส่าห์เดินมาแจ้งเรื่องถึงสำนักงาน ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง ก็ต้องออกไปดู กันไว้ดีกว่าแก้

"งั้นเดี๋ยวผมไปเยี่ยมบ้านสอบถามสถานการณ์ดูหน่อย อาจจะไม่ใช่อย่างที่พวกป้าคิดก็ได้ครับ"

"ใช่ๆๆ! พวกป้าก็ต้องการแบบนั้นแหละ ถามให้รู้เรื่องไปเลย เพื่อนบ้านจะได้ไม่ต้องมานั่งอกสั่นขวัญแขวน"

เสี่ยวหลิวโทรรายงานหัวหน้า แล้วหยิบสมุดปากกา เดินตามขบวนแม่ไป๋มุ่งหน้าสู่หมู่บ้านว่านหัวเพื่อไปหาเซี่ยหยาง

ระหว่างทางเจอคนรู้จักถามไถ่ว่า "เช้าป่านนี้ยกโขยงกันไปไหน" แม่ไป๋ก็รีบหยุดอธิบายอย่างกระตือรือร้น:

"อ๋อ ก็วัยรุ่นตึก 6 หมู่บ้านเราน่ะสิ เมื่อคืนไม่รู้ผีเข้าหรือไง ถือไม้กวาดไล่กวาดทางเดินรวดเดียวสามยูนิต

ถ้าเป็นคนอื่นคงนึกว่าทำดีจิตอาสา แต่ยัยคนนี้เนี่ยสิ ประวัติโชกโชน ทั้งโดนหลอกคบออนไลน์ ทั้งกู้เงินนอกระบบ ตำรวจมาหาที่บ้านไม่รู้กี่รอบ ชุมชนต้องเอาไปทำป้ายเตือนภัย ชาวบ้านเขากลัวว่าจะมาแก้แค้นเพื่อนบ้าน หรือไม่ก็มาดูลาดเลาขโมยของ ไม่มีเรื่องดีแน่ๆ เนี่ยเสี่ยวหลิวเลยจะไปดูให้รู้เรื่อง พวกเราเลยตามไปดูด้วย"

"หา? หมู่บ้านเรามีคนแบบนี้ด้วยเหรอ? งั้นฉันไปด้วย!"

"ไม่ซื้อกับข้าวแล้วเหรอ?"

"ยังเช้าอยู่! วันนี้วันหยุด ไปดูเรื่องสนุกก่อนดีกว่า"

เดินไปเรื่อยๆ ก็มีขาเผือกเข้ามาร่วมวงเรื่อยๆ กว่าจะถึงหน้าหมู่บ้านว่านหัว ขบวนก็ยาวเหยียดจนเรียกได้ว่ายิ่งใหญ่อลังการ

เซี่ยหยางตื่นนอนตามธรรมชาติ หยิบโทรศัพท์มาดูเวลา เจ็ดโมงครึ่ง ยังเช้าอยู่ แต่เมื่อคืนหลับสบาย เหมือนจะนอนเต็มอิ่มแล้ว

"ติ๊ง"

พอต่อเน็ตปุ๊บ ข้อความจากนายหน้าอสังหาก็เด้งเข้ามา:

[เรียน คุณเซี่ยหยาง ผมคือเสี่ยวฟาง นายหน้าส่วนตัวของคุณ รับผิดชอบเรื่องการโอนกรรมสิทธิ์อสังหาริมทรัพย์จำนวน 30 ยูนิต ณ อาคาร 6 หมู่บ้านว่านหัว เลขที่ 12 ถนนผิงอัน และคฤหาสน์สไตล์จีน 8 วิลล่าเซิ่งซื่อเถาหยวน เลขที่ 188 ถนนซิ่งฟู หากต้องการให้นัดหมายเข้าพบ กรุณากดลิงก์ด้านล่างเพื่อจองเวลา หรือหากต้องการความช่วยเหลืออื่นใด โปรดโทร 19988776655 ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือครับ! หากเป็นการรบกวน ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้!]

(จบตอน)