บทที่ 89 มีเครื่องบิน!

พ่อของชายหนุ่มซึ่งไม่ได้นอนมาทั้งคืน ตาแดงก่ำ เห็นหลี่เซี่ยงตงจ้องจิ้งหรีดเงียบๆ ไม่พูดไม่จา ก็อดรนทนไม่ไหว ต้องเอ่ยปากก่อน "จับจิ้งหรีดสี่ตัวนี้ฉันใช้เวลาทั้งคืนนะ ถ้าพ่อหนุ่มให้ราคาไม่ดี ฉันไม่ขายนะ"

หลี่เซี่ยงตงเงยหน้าพิจารณาชายวัยกลางคน บนผมมีเศษหญ้าป่าติดอยู่ รองเท้าเปื้อนโคลน สภาพเนื้อตัวมอมแมมดูไม่ได้

ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน ชาวนาจะหาเงินสักก้อนมันไม่ง่ายเลยจริงๆ

"สี่ตัวรวม 3 หยวน 5 เหมา ถ้าตกลงก็ขายเลย"

"ขาย!"

ชายหนุ่มรีบตอบรับทันทีโดยไม่รอให้พ่อตัวเองอ้าปาก

"ขายเขยอะไร หุบปากไปเลยเอ็งน่ะ"

พ่อชายหนุ่มถลึงตาใส่ลูกชาย แล้วชี้ไปที่เจ้า 'เซวี่ยชิงไป๋หมาโถว' (หัวลายเลือดนกปนเขียว) พลางหันมาบอกหลี่เซี่ยงตง "พ่อหนุ่มเพิ่มให้อีกหน่อยเถอะ อย่างอื่นไม่ว่ากัน แต่ไอ้ตัวนี้มันของดีจริงๆ ฉันจับมาตั้งหลายปี นานๆ ทีถึงจะเจอตัวดีๆ แบบนี้สักตัว"

หลี่เซี่ยงตงรู้ว่าเจอคนตาถึงเข้าแล้ว "3 หยวน 7 เหมา ถ้ามากกว่านี้ลุงเก็บไว้เถอะ"

"4 หยวนฉันถึงจะขาย"

"3 หยวน 8 เหมา ให้ได้แค่นี้แหละ"

"ฉันก็จะพูดครั้งสุดท้ายเหมือนกัน 3 หยวน 9 เหมา ถ้าไม่เอา ฉันก็ไม่ขายแล้ว"

"ตกลง! แต่ลุงต้องแถมกรงหญ้าสี่อันนี้ให้ผมนะ"

หลี่เซี่ยงตงเห็นพ่อชายหนุ่มหน้าแดงก่ำพยักหน้าตกลง เขาจึงหันไปสั่งโหวซาน "จ่ายเงิน!"

ขณะที่โหวซานกำลังจะควักเงิน ห่างออกไปประมาณยี่สิบกว่าเมตร มีชายฉกรรจ์ห้าคนยืนอยู่ แต่ละคนสะพายกล่องไม้ไว้บนหลัง คนนำขบวนถอดเสื้อโชว์กล้าม ตะโกนมาแต่ไกล "ใครอนุญาตให้พวกแกมารับซื้อจิ้งหรีดที่นี่ฮะ?!"

"ฉินลิ่ว!"

พ่อชายหนุ่มเห็นคนกลุ่มนั้น ก็รีบเตือนพวกหลี่เซี่ยงตง "พวกคุณรีบหนีไปเถอะ พวกนี้มันนักเลงไม่ใช่คนดีหรอก พวกคุณเป็นคนต่างถิ่นมารับซื้อของแบบนี้ สู้มันไม่ได้หรอก"

ตัวปัญหามาแล้ว หลี่เซี่ยงตงสบถในใจว่าซวยชะมัด เขาอยากจะหนีเหมือนกัน แต่ติดตรงที่ข้าวของพะรุงพะรัง วิ่งหนีไม่ทันพวกมันแน่

เขาลุกขึ้นส่งกระเป๋าสะพายให้อาเจ๋อ "อาศัยจังหวะที่พวกมันยังมาไม่ถึง นายกับโหวซานหนีไปก่อน ฉันจะอยู่ถ่วงเวลาให้เอง"

"ตงจื่อ นาย..."

หลี่เซี่ยงตงเห็นอาเจ๋อยังจะพูดมาก ก็กระซิบคะยั้นคะยอ "รีบไป! ขืนชักช้าที่ทำมาทั้งหมดจะเสียเปล่า ไปเร็ว!"

เขาหันไปบอกชายหนุ่มกับพ่อ "ขอโทษด้วยครับพี่ชาย ลุง ค่าจิ้งหรีดยังให้ตอนนี้ไม่ได้ ต้องรบกวนช่วยพาเพื่อนผมสองคนนี้หนีไปก่อน ถ้าส่งถึงที่หมายปลอดภัย สี่ตัวนี้ผมให้ราคาเป็นสองเท่า"

"อาเจ๋อ ได้ยินหรือเปล่า?"

"รู้แล้วตงจื่อ นายระวังตัวด้วยนะ"

อาเจ๋อรู้ว่าช้าไม่ได้แล้ว เขาแบกกระสอบ มือหิ้วกระเป๋าผ้า ลากโหวซานที่ทำท่าอยากจะลุยเต็มแก่ให้หันหลังวิ่งหนี

ชายหนุ่มหันไปบอกพ่อ "พ่อ พ่อไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะอยู่ดูลาดเลา"

พ่อชายหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลง แบกกระสอบใบหนึ่ง หิ้วโหลจิ้งหรีดของตัวเอง แล้วรีบวิ่งตามหลังอาเจ๋อกับโหวซานไป

"ไอ้ลูกหมาลูกเต่าหลานโสเภณีเอ๊ย! ยังจะกล้าหนีอีกเรอะ!"

ฉินลิ่วเห็นพวกอาเจ๋อและโหวซานวิ่งหนี ก็ตะโกนด่าไล่หลังพลางวิ่งตรงเข้ามาหาหลี่เซี่ยงตง

หลี่เซี่ยงตงเห็นฉินลิ่วกับพวกอีกสองคนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เขากลับหันไปยิ้มกับชายหนุ่มข้างกาย "ฉันชื่อหลี่เซี่ยงตง น้องชายชื่อแซ่อะไร?"

ชายหนุ่มเกาหัว "ฉันชื่อหวังเอ้อร์ขุย"

"น้องเอ้อร์ขุย ทำไมนายไม่หนี?"

"ฉันไม่หนีก็ไม่เป็นไร ฉันมันแค่คนขายจิ้งหรีด"

"ที่นายพูดก็ถูก"

พูดจบหลี่เซี่ยงตงก็ก้าวออกไปสองสามก้าว ขวางทางกลุ่มฉินลิ่วที่วิ่งเข้ามา "พวกพี่มีธุระอะไร? คุยกับผมตรงนี้ได้เลย"

"แกเป็นหัวหน้าแก๊งเหรอ?"

อันธพาลนามว่าฉินลิ่วเดินมาหยุดตรงหน้าหลี่เซี่ยงตง อ้าปากด่าทันที "ไอ้ชาติลา! พวกแกมาจากไหน? ใครสั่งใครสอนให้มาแย่งซื้อจิ้งหรีดถิ่นนี้?"

เขาหันไปสั่งลูกน้อง "เหล่าอู่ พวกแกไปไล่ตามมัน จะปล่อยให้พวกมันหนีไปได้ไง? ไอ้ชาติลาเอ๊ย!"

หลี่เซี่ยงตงขยับตัวขวางคนที่กำลังจะไปไล่ตามอาเจ๋อกับโหวซานอีกครั้ง "ไม่ต้องตามหรอก พวกพี่แค่อยากได้เงินใช่ไหม เงินอยู่ที่ตัวผมนี่"

ฉินลิ่วก้าวเข้ามาประชิด เยาะเย้ยว่า "แกนี่มันหน้าตากวนส้นจริงๆ หน้าตาเจ้าเล่ห์เพทุบาย เห็นแล้วคันตีนชะมัด!"

หลี่เซี่ยงตงหันไปถามหวังเอ้อร์ขุย "มันพูดว่าอะไรนะ?"

หวังเอ้อร์ขุยกระตุกมุมปาก แปลให้ฟัง "เขาด่าว่าพี่หน้าตาอุบาทว์ เจ้าเล่ห์เหมือนลิง เห็นแล้วขวางหูขวางตา"

ไอ้เวรเอ๊ย!

ด่าเฉยๆ ยังพอทน แต่นี่มาใส่ร้ายป้ายสีกันหน้าด้านๆ หน้าตาเขาออกจะหล่อเหลา ไปเหมือนลิงเจ้าเล่ห์ตรงไหน?!

"มีเครื่องบิน!"

หลี่เซี่ยงตงชี้มือไปบนฟ้า ฉินลิ่วเผลอเงยหน้ามองตามจังหวะนั้นเอง ความแค้นที่สะสมมาเต็มท้องของหลี่เซี่ยงตงก็รวมไปอยู่ที่เท้า เตะเปรี้ยงเข้าที่เป้ากางเกงฉินลิ่วเต็มแรง

"อยู่ไห... โอ๊ย~!"

ฉินลิ่วทรุดฮวบคุกเข่าต่อหน้าหลี่เซี่ยงตง ตัวอ่อนระทวยลงไปกองกับพื้น

"ซี้ด~"

"ซี้ด~"

หวังเอ้อร์ขุยและลูกน้องฉินลิ่วเห็นสภาพน่าอนาถของลูกพี่ ต่างพากันยืนตะลึง อ้าปากค้างสูดลมหายใจเข้าปอดดังซี๊ด

หลี่เซี่ยงตงอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังอึ้ง เตือนสติหวังเอ้อร์ขุย "วิ่ง!"

พูดจบเขาก็ใส่เกียร์หมาโกยแน่บ

หวังเอ้อร์ขุยเหลือบมองฉินลิ่วที่นอนจุกอยู่กับพื้น ตอนแรกเขานึกว่าจะต้องช่วยเจรจาไกล่เกลี่ย ใครจะไปนึกว่าพี่ชายคนนี้จะลงตีนได้แม่นและโหดสัสขนาดนี้!

เขาไม่สนอะไรแล้ว สถานการณ์แบบนี้ขืนยืนดูเฉยๆ มีหวังโดนหางเลขไปด้วย เขาจึงสับตีนแตกวิ่งตามไปติดๆ

ฉินลิ่วที่นอนกองอยู่กับพื้น คอพับคออ่อน ตาแดงก่ำ น้ำลายฟูมปาก "ซี้ด~ พวกมึงยืนบื้อดูแมวอะไรวะ โอ๊ย~ ซี้ด~ รีบไปตามจับมันสิวะ!"

"เย็ดเข้! ฆ่ามัน!"

"ไอ้ชาติลา! กล้าทำร้ายพี่หก มึงตายแน่!"

ลูกน้องฉินลิ่วได้ยินเสียงลูกพี่ ก็เหมือนคนบ้าวิ่งไล่กวดหลี่เซี่ยงตงอย่างไม่คิดชีวิต

หลี่เซี่ยงตงเหลียวหลังไปเห็นชายฉกรรจ์หลายคนวิ่งไล่ตามมา เพื่อความสุขสมบูรณ์ของชีวิตในวันข้างหน้า เขาจึงต้องวิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิตเช่นกัน!

"ทางนี้!"

หวังเอ้อร์ขุยที่วิ่งอยู่ข้างๆ หันขวบนำเข้าซอยเล็กๆ หลี่เซี่ยงตงรีบตามไปติดๆ ทั้งสองวิ่งเลี้ยวซ้ายป่ายขวาจนหลุดเข้าไปในดงข้าวโพด

"พักก่อน พักก่อน ไม่ไหวแล้ว วิ่งไม่ไหวแล้วจริงๆ"

หลี่เซี่ยงตงหอบแฮ่กๆ ทิ้งตัวลงนั่งแปะกับพื้น

หวังเอ้อร์ขุยนั่งลงข้างๆ หายใจหอบถี่ "น่าจะสลัดหลุดแล้วแหละ นอกจากพวกฉินลิ่วจะบ้าจุดไฟเผาทุ่ง ไม่งั้นหาเราไม่เจอแน่"

"ค่อยยังชั่ว เหนื่อยแทบขาดใจ"

หลี่เซี่ยงตงตัวอ่อนนอนแผ่หลากับพื้นดิน "เสียดายจริงๆ ต่อไปคงมารับซื้อจิ้งหรีดไม่ได้แล้ว"

หวังเอ้อร์ขุยลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก "หลี่... แหะๆ พี่ชื่ออะไรนะครับ? ผมจำไม่ได้"

หลี่เซี่ยงตงหัวเราะ "จำให้ดีนะ รอบนี้ ฉันชื่อหลี่เซี่ยงตง เป็นคนปักกิ่ง น้องเอ้อร์ขุย ขอบใจมากนะรอบนี้ ถ้าไม่ได้นายนำทาง ฉันคงสลัดพวกมันหลุดยาก"

หวังเอ้อร์ขุยหัวเราะตาม "สหายหลี่เซี่ยงตง ขอบอกขอบใจอะไรกัน ผมไม่ได้หวังสิ่งตอบแทน พวกฉินลิ่วมันก็เก่งแต่รังแกคนต่างถิ่นอย่างพวกพี่ ผมไม่กลัวมันหรอก ผมแค่อยากถามพี่ว่า พี่อยากจะมารับซื้อจิ้งหรีดที่นี่อีกไหม?"

"อยากสิ แต่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น อยากมาก็คงมาไม่ได้แล้วล่ะ"

หลี่เซี่ยงตงถอนหายใจ "นายก็ไม่ต้องเรียกสหายอะไรนั่นหรอก ฉันอายุมากกว่านาย เรียกฉันว่าพี่ตงเถอะ วันหน้าถ้านายมีโอกาสไปปักกิ่ง ฉันจะต้อนรับขับสู้นายอย่างดีเลย"

หวังเอ้อร์ขุยส่ายหน้า "พี่ตง เรื่องไปปักกิ่งช่างมันเถอะ ผมขอใบแนะนำตัวไม่ได้หรอก ขึ้นรถไฟยังไม่ได้เลย ถ้าพี่ยังอยากรับซื้อจิ้งหรีด คราวหน้าพี่ไปหาผมที่ตำบลได้เลย พวกฉินลิ่วมันไม่กล้าไปหาเรื่องที่ตำบลผมหรอก ขืนมันกล้าไป มีหวังโดนกระทืบขี้แตกแน่"

หลี่เซี่ยงตงได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นนั่ง "บ้านนายอยู่ตำบลไหน?"

"ตำบลซื่อเตี้ยน ที่ตำบลผมมีคนจับจิ้งหรีดเยอะแยะ ปกติก็มีคนต่างถิ่นมารับซื้อ..."

หวังเอ้อร์ขุยพูดยังไม่ทันจบ จู่ๆ ก็ลดเสียงลงกระซิบ "พี่ตง มีคนมา"