บทที่ 46: จับเสือมือเปล่า!

หลี่เซี่ยงตงวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะเสียงดัง ปัง!

"จะให้ฉันพูด หรือพวกนายจะพูดกันเอง? ถ้าพวกนายคิดออกว่าจะหิ้วอะไรไปขาย ก็คงไม่ต้องมานั่งให้ฉันออกไอเดียหรอก จริงไหม?"

"นายพูดเลย เจ้าตง นายพูดเลย"

"พี่ตงพูดเลยครับ ผมจะหุบปากเดี๋ยวนี้แหละ"

อาเจ๋อและโหวซานยอมสงบปากสงบคำ เลิกเถียงกันทันที

หลี่เซี่ยงตงยกแก้วน้ำขึ้นจิบ "โหวซาน นายไปดูที่ประตูหน่อยสิว่ามีคนอยู่หรือเปล่า"

โหวซานกอดกระป๋องชาลุกเดินไปที่ประตู เปิดออกชะโงกหน้ามองซ้ายมองขวา แล้วกลับมานั่งลง "ไม่มีคนครับพี่ตง"

หลี่เซี่ยงตงลดเสียงลงต่ำ "ของที่ฉันจะพูดถึงนี้ อย่าว่าแต่คนอื่นจะนึกไม่ถึงเลย ต่อให้นึกถึงพวกเขาก็ทำไม่ได้หรอก"

"พวกเราจะเก็งกำไร 'เหรียญเงิน' (เงินหยวน) กัน ตอนนี้การค้าของหนีภาษีทางภาคใต้ เขาใช้เหรียญเงินในการแลกเปลี่ยนด้วย ขอแค่พวกเรา..."

เขายังพูดไม่ทันจบ อาเจ๋อก็พูดเสียงสั่นตะกุกตะกัก "ขะ... ของหนีภาษี? เจ้าตง เราไม่จำเป็นต้องเล่นใหญ่ขนาดนั้นก็ได้มั้ง? พ่อฉันมีลูกชายคนเดียวนะเว้ย"

แค่เก็งกำไรขายของก็เสี่ยงคุกตารางแล้ว แต่นี่เล่นของหนีภาษี ไม่เท่ากับเอาชีวิตไปเสี่ยงโดนลูกปืนหรอกหรือ?

อาเจ๋อไม่กล้าคิดต่อ เขาไม่รู้ว่าเพื่อนสนิทคนนี้ไปเอาความกล้าบ้าบิ่นมาจากไหน ถึงกล้าคิดทำเรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้!

ผิดกับโหวซานที่ดูท่าทางกระตือรือร้น "ของหนีภาษีเหรอ? โคตรตื่นเต้นเลย! พี่ตง เราจะเอายังไงกันดี?"

หลี่เซี่ยงตงพูดอย่างเอือมระอา "ฉันบอกตอนไหนว่าจะไปค้าของหนีภาษี? พวกนายช่วยฟังให้จบก่อนได้ไหม! อย่าเพิ่งพูดแทรกจะได้ไหม?"

อาเจ๋อได้ยินว่าไม่ใช่ของหนีภาษีก็ถอนหายใจโล่งอก "เจ้าตง แกพูดต่อเลย ฉันสาบานว่าจะไม่ขัดจังหวะอีก"

โหวซานพยักหน้าหงึก ๆ รีบรูดซิปปากทันที

หลี่เซี่ยงตงพูดต่อ "เหรียญเงินทางภาคใต้ โดยเฉพาะแถบตะวันออกเฉียงใต้ ราคาจะสูงที่สุด เราไม่ต้องไปยุ่งกับพวกค้าของหนีภาษีหรอก แค่เอาเหรียญเงินไปขายให้พวกพ่อค้าคนกลางที่รับซื้อของเก่าในท้องถิ่นก็พอ เรากินส่วนต่างราคาเหรียญเงินระหว่างแต่ละพื้นที่"

"ไม่ใช่แค่ในปักกิ่งนะ แม้แต่เวลาเราติดรถไฟไปต่างจังหวัด ก็สามารถรับซื้อเหรียญเงินราคาถูกในพื้นที่นั้น ๆ ได้ แล้วรอจังหวะที่เราไปภาคใต้ค่อยเทขายในราคาสูง"

"ที่สำคัญที่สุดคือ เหรียญเงินมีขนาดเล็ก พกพาสะดวก จะไปไหนมาไหนก็ไม่เป็นจุดสนใจของใคร"

อาเจ๋อฟังแล้วเริ่มสนใจ แต่ก็ยังกังวลอยู่ "เจ้าตง ทำแบบนี้จะไม่เกิดเรื่องแน่เหรอ?"

หลี่เซี่ยงตงตอบ "มันก็ขึ้นอยู่กับว่านายมองมุมไหน ถ้าเทียบกับการรับเงินเดือนกินไปวัน ๆ แน่นอนว่ามันต้องมีความเสี่ยงบ้าง แต่ถ้าเทียบกับพวกที่หิ้วนาฬิกา วิทยุ กลับมาขาย วิธีของพวกเรานี่แหละปลอดภัยที่สุดแล้ว"

โหวซานเห็นอาเจ๋อปอดแหก ก็ยิ้มเยาะ "อาเจ๋อ นายจะขี้ขลาดไปไหน? มีอะไรน่ากลัวนักหนา? พี่ตงจะพาไปค้าของหนีภาษีฉันยังกล้าตามไปเลย นับประสาอะไรกับแค่เก็งกำไรเหรียญเงิน!"

อาเจ๋อไม่อยากโดนคนอย่างโหวซานดูถูก "ใครบอกว่าฉันไม่เอาด้วย? นับฉันด้วยคนสิ!"

ถึงทั้งสองคนจะแสดงเจตจำนงว่าจะร่วมขบวนการค้าเหรียญเงินกับหลี่เซี่ยงตงแล้ว

แต่เขาก็ยังถามย้ำอีกครั้ง "พวกนายจะไม่ลองคิดทบทวนดูอีกทีหน่อยเหรอ?"

โหวซานตอบอย่างตื่นเต้น "ไม่ต้องคิดแล้วพี่ตง พี่ว่าไงผมว่าตามนั้น ผมตามพี่แน่นอน"

"เจ้าตง ฉันรู้ว่าแกไม่มีทางพาฉันไปตาย ฉันเอาด้วย"

อาเจ๋อก็อยากหาเงินเพิ่ม พ่อเขารวยก็จริงแต่นั่นมันเงินพ่อ หาเองใช้เองมันภูมิใจกว่าเยอะ

หลี่เซี่ยงตงหยิบบุหรี่ต้าเฉียนเหมินบนโต๊ะมาจุดสูบ สูดควันเข้าปอดลึก ๆ แล้วค่อย ๆ พ่นออกมา

"จริง ๆ แล้วพวกนายลองคิดดูดี ๆ สิ นาฬิกาข้อมือถือเป็นของชิ้นเล็กใช่ไหม? เราไม่พูดถึงว่าหิ้วกลับมาแล้วจะได้กำไรเท่าไหร่ แต่ของพวกนี้ถ้าไม่ขายให้คนกันเอง นายกล้าขายให้คนนอกเหรอ? ข้อหาเก็งกำไรถ้าโดนตรวจสอบที โดนจับได้แน่ ๆ ทั้งคนซื้อคนขายไม่มีใครรอด!"

"แต่ถ้าเราค้าเหรียญเงิน ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ เราเป็นคนรับซื้อ แถมไปขายแค่ที่ภาคใต้ ขอแค่ระวังตัวหน่อย ใครมันจะว่างงานมากถึงขนาดมาแจ้งจับเรา? จริงไหม?"

"อีกอย่าง เหรียญเงิน 100 เหรียญห่อกระดาษไว้ ยังเล็กกว่าปาท่องโก๋ตัวนึงซะอีก ใส่ในกระเป๋าสะพายสัก 500 เหรียญก็ยังดูไม่ออก ดังนั้นพวกนายไม่ต้องห่วงหรอก วิธีเราปลอดภัยกว่าพวกที่แบกกระสอบหิ้วของพะรุงพะรังเยอะ"

"ขอแค่พวกนายปิดปากให้สนิท ก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าเราทำอะไรกัน!"

อาเจ๋อรีบรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ "เจ้าตง แกวางใจเถอะ ฉันไม่มีทางบอกใครแน่นอน"

โหวซานก็รับประกันด้วยคน "ขนาดพ่อผม ผมยังไม่บอกเลย พี่ตงวางใจได้"

หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า "งั้นฉันจะอธิบายต่อว่าเราจะรับซื้อเหรียญเงินยังไง เหรียญเงินมีหลายประเภท เช่น เหรียญหยวนซื่อไข่ (เหรียญหัวโต), เหรียญซุนยัตเซ็น (เหรียญหัวเล็ก), เหรียญอินทรี, เหรียญมังกร, เหรียญเรือสำเภา แล้วก็ยังมีพวกเหรียญที่ผลิตโดยกองทัพชายแดน หรือเหรียญที่เอกชนผลิตเอง สรุปคือมีเยอะแยะไปหมด"

"ที่เจอบ่อยที่สุดคือเหรียญหัวโต ตอนนี้ราคาที่ปักกิ่งรับซื้ออยู่ที่ประมาณ 4 หยวน ส่วนเหรียญหัวเล็ก 3 หยวน ประเภทอื่น ๆ ราคาก็จะอยู่ระหว่าง 3-4 หยวน"

"ราคาที่ต่างจังหวัดอาจจะต่ำกว่านี้นิดหน่อย รายละเอียดลึก ๆ ฉันก็ยังไม่แน่ใจ เดี๋ยวตอนเรารับซื้อค่อยว่ากันอีกที"

หลี่เซี่ยงตงเห็นทั้งสองคนทำหน้ามึนตึ๊บ ก็ยิ้มถาม "พวกนายฟังเข้าใจหรือเปล่า?"

"เหรียญเงินก็คือเหรียญหัวโตไม่ใช่เหรอ? มันมีเหรียญอินทรีเหรียญมังกรอะไรนั่นด้วยเหรอ?"

อาเจ๋อฟังแล้วมึนหัวไปหมด สำหรับเขา เหรียญเงิน = เหรียญหัวโต จบข่าว!

โหวซานหน้าแดงเถือก พูดแก้เก้อ "พี่ตง ผมจำไม่ได้หรอก พี่ช่วยจดใส่กระ... ช่างเถอะพี่ตง พี่จดใส่กระดาษมาผมก็ดูไม่รู้เรื่องอยู่ดี"

หลี่เซี่ยงตงหัวเราะ "ค่อย ๆ เรียนรู้ไป ที่ฉันพูดเมื่อกี้ พวกนายไม่เพียงต้องจำให้ได้ แต่ต้องดูให้เป็นด้วย ไม่งั้นวันหลังรับซื้อของปลอมมาจะทำยังไง?"

อาเจ๋อและโหวซานร้องเสียงหลง "มีของปลอมด้วยเหรอ?"

หลี่เซี่ยงตงตอบ "แน่นอนสิ มีของปลอมอยู่แล้ว"

ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่มีเหรียญเงินปลอมเกรดเอเหมือนในยุคหลัง

แต่ในสมัยสาธารณรัฐจีน พวกขุนศึกท้องถิ่น โรงกษาปณ์เอกชน หรือแม้แต่ช่างฝีมือใจกล้าบางคน ก็ทำแม่พิมพ์ปลอมขึ้นมา ลดปริมาณเงินในเหรียญ ใช้ตะกั่วหรือทองแดงผสมแทน ดังนั้นในท้องตลาดตอนนี้จึงมีเหรียญเงินด้อยคุณภาพปะปนอยู่ไม่น้อย

โหวซานเหลือบมองหลี่เซี่ยงตง แล้วพูดเสียงอ่อย "พี่ตง ผมหัวช้า เอาเป็นว่าผมออกทุน แล้วพี่ช่วยรับซื้อให้หน่อยได้ไหม?"

อาเจ๋อเสริม "โหวซานพูดถูก เจ้าตง เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก แกต้องช่วยฉันนะ ฉันไม่ให้แกเหนื่อยเปล่าหรอก กำไรที่ได้เราแบ่งคนละครึ่ง"

"พี่ตง ผมก็หมายความแบบนั้นเหมือนกัน"

โหวซานรีบตามน้ำ

อาเจ๋อเร่งเร้า "เจ้าตง ตกลงได้ไหม แกพูดมาคำเดียว!"

ได้!

ได้สิวะ!

หลี่เซี่ยงตงรอประโยคนี้จากปากพวกเขาอยู่พอดี

ถ้าอาเจ๋อกับโหวซานดูเป็นทุกอย่าง แล้วเขาจะ 'จับเสือมือเปล่า' ได้ยังไงล่ะ?

แน่นอนว่า หลี่เซี่ยงตงไม่ได้หลอกลวงพวกเขาทั้งสองคน ชาติที่แล้วเขาเคยเล่นพระเครื่องและเหรียญเก่ามาก่อน ถ้าดูไม่ออกว่าเหรียญไหนแท้เหรียญไหนปลอม เหรียญไหนรุ่นไหน ก็อย่าหวังจะได้กินเงินก้อนนี้เลย!