บทที่ 35: การต้อนรับอันอบอุ่น

ทั้งสองคนก้าวเข้าสู่ตึกสำนักงานพร้อมกับเสียงกริ่งเข้างานตอนแปดโมงเช้าพอดี ที่โถงทางเข้าชั้นล่างมีกระจกเงาบานใหญ่สลักคำว่า 'ตงฟางหง' (บูรพาแดง) ตั้งตระหง่านอยู่

หลี่เซี่ยงตงหยุดจัดทรงผมหน้ากระจกนิดหน่อย ก่อนจะเดินตามโหวเจี้ยนเซ่อขึ้นบันไดไปชั้นสอง มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องทำงานห้องหนึ่ง

โหวเจี้ยนเซ่อผลักประตูเปิดออกแล้วหันมาบอก "เธอเข้าไปหาที่นั่งรอข้างในก่อน เดี๋ยวฉันไปตามคนมาช่วยทำเรื่องให้"

"ได้ครับอาโหว เชิญตามสบายเลยครับไม่ต้องห่วงผม"

"อาโหวอะไรกัน! ไม่ได้ยินเสียงกริ่งเข้างานเมื่อกี้รึไง? ตอนนี้เป็นเวลางาน ต้องเรียกฉันว่าหัวหน้าโหว ไม่รู้จักกาลเทศะเอาซะเลย!"

พูดจบโหวเจี้ยนเซ่อก็สะบัดหน้า เดินตรงไปยังห้องทำงานรวมของแผนกบุคคลที่อยู่ติดกัน โดยไม่สนใจหลี่เซี่ยงตงอีก

ไอ้แก่เอ๊ย!

เมื่อกี้ยังแทนตัวว่าอาอยู่หยก ๆ พอถึงที่ทำงานก็พลิกลิ้นซะงั้น!

หลี่เซี่ยงตงส่งเสียง 'ฮึ' ในลำคอด้วยความหมั่นไส้ แล้วเดินอาด ๆ เข้าไปในห้องทำงานของโหวเจี้ยนเซ่ออย่างไม่เกรงใจ

ห้องทำงานขนาดประมาณสามสิบตารางเมตร มีโต๊ะเก้าอี้ชุดหนึ่ง ตู้เสื้อผ้าแนวตั้ง และตู้เอกสารไม้ขนาดใหญ่สองตู้

ตรงประตูมีขาตั้งเหล็กวางกะละมังเคลือบ ข้าง ๆ กันมีกระติกน้ำร้อนวางอยู่สองใบ

หลี่เซี่ยงตงเดินไปดึงจุกก๊อกกระติกน้ำร้อนออก เห็นไอร้อนพวยพุ่งออกมา เขาก็รู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาทันที

เมื่อกี้คุยกับลุงโหวที่ห้องรับส่งเอกสารเพลินไปหน่อย ตอนนี้ชักจะคอแห้งแล้วสิ

หลี่เซี่ยงตงไม่สนใจกฎระเบียบอะไรแล้ว ในเมื่อโหวเจี้ยนเซ่อบอกให้เขาเรียกอาโหวเองนี่นา กินน้ำอาสักแก้วจะเป็นไรไป?

อีกอย่าง ตาลุงนั่นยังไถบุหรี่หมู่ตานเขาไปตั้งสองซองแน่ะ!

หลี่เซี่ยงตงหิ้วกระติกน้ำร้อนเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดฝาแก้วน้ำบนโต๊ะ เทน้ำร้อนลงไปกลั้วแก้วเล็กน้อย แล้วสาดน้ำทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ พื้นปูนซีเมนต์แบบนี้ไม่ต้องพิธีรีตองอะไรมาก

เทน้ำจนเต็มแก้ว น้ำยังร้อนจัด ต้องรอสักพักถึงจะดื่มได้

เขาลากเก้าอี้มานั่งรอประมาณสิบกว่านาที เก้าอี้ไม้แข็ง ๆ นั่งแล้วเจ็บก้นชะมัด เลยลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย กำลังจะยกแก้วขึ้นดื่ม

โหวเจี้ยนเซ่อก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง

เขาเดินตรงมาที่โต๊ะทำงาน เห็นแก้วน้ำมีน้ำเทไว้เต็มแล้ว ลองจับดูอุณหภูมิกำลังพอดี เหลือบมองหลี่เซี่ยงตงแวบหนึ่ง แล้วยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

"ถือว่ารู้รู้งาน"

หลี่เซี่ยงตง: "..."

โหวเจี้ยนเซ่อวางแก้วน้ำลง เห็นหลี่เซี่ยงตงยืนจ้องตาค้าง "ยืนบื้ออยู่ทำไม? รีบทักทายพี่ซุนสิ"

"อ้อ สวัสดีครับพี่ซุน ผมชื่อหลี่เซี่ยงตงครับ"

"สวัสดีจ้ะ สหายเสี่ยวหลี่"

พี่ซุนยิ้มตอบอย่างใจดี

"พี่ซุนเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสของแผนกเรา งานเอกสารคล่องมาก เธอเชื่อฟังพี่เขาได้เลย"

หัวหน้าโหวแนะนำเสร็จ ก็หันไปสั่งงานพี่ซุน "รบกวนพาหลี่เซี่ยงตงไปทำเรื่องรายงานตัวตามขั้นตอนหน่อยนะ"

"ได้ค่ะหัวหน้าโหว วางใจฝากสหายเสี่ยวหลี่ไว้กับฉันได้เลย"

พี่ซุนรับคำอย่างยิ้มแย้ม แล้วหันมาพูดกับหลี่เซี่ยงตง "สหายเสี่ยวหลี่ ตามพี่มาทางนี้เลยจ้ะ เราไปทำเรื่องที่ห้องข้าง ๆ กัน"

"ได้ครับพี่ซุน"

"งั้นหัวหน้าโหวทำงานต่อนะครับ ผมขอตัวไปทำเรื่องกับพี่ซุนก่อน"

หลี่เซี่ยงตงบอกลาหัวหน้าโหว แล้วเดินตามพี่ซุนออกจากห้อง

"เจ้าตง จำคำพูดฉันไว้นะ ยังหนุ่มยังแน่นเพลา ๆ เรื่องบุหรี่หน่อย วันหลังถ้ามีบุหรี่ดี ๆ ก็รีบเอามาส่งให้ฉัน เข้าใจไหม?"

หลี่เซี่ยงตงยังเดินไม่พ้นประตู ก็ได้ยินเสียงโหวเจี้ยนเซ่อตะโกนไล่หลังมา เขาถึงกับพูดไม่ออก นี่จะไถกันจนติดเป็นนิสัยเลยหรือไง!

เขาหันกลับไปมองโหวเจี้ยนเซ่อแล้วตอบอย่างอ่อนใจ "ทราบแล้วครับหัวหน้าโหว"

โหวเจี้ยนเซ่อเห็นท่าทางไม่เต็มใจของหลี่เซี่ยงตง ก็ส่ายหน้าขำ ๆ ไม่ได้ว่าอะไร โบกมือไล่ให้ไปได้แล้ว

พอทั้งสองคนเดินลับสายตาไปจากหน้าห้อง เขาจึงยกหูโทรศัพท์บนโต๊ะ แล้วหมุนเบอร์โทรออก

ที่ระเบียงทางเดิน

พี่ซุนที่เดินนำหน้า หันกลับมามองหลี่เซี่ยงตง แล้วถามด้วยความกระตือรือร้นเป็นพิเศษ "เจ้าตง เธอเป็นญาติกับหัวหน้าโหวเหรอ?"

ได้ยินคำเรียกขานที่เปลี่ยนไป จาก 'สหายเสี่ยวหลี่' เป็น 'เจ้าตง'

หลี่เซี่ยงตงก็เข้าใจทันที ประโยคที่โหวเจี้ยนเซ่อตะโกนไล่หลังมาเมื่อกี้ ไม่ได้จะไถบุหรี่เขาจริง ๆ หรอก!

ระดับหัวหน้าแผนกบุคคลของสถานีรถไฟปักกิ่ง จะมาขาดแคลนบุหรี่สองซองของเขาได้ยังไง?

นี่มันจงใจพูดให้พี่ซุนได้ยินชัด ๆ เพื่อบอกให้รู้ว่าหลี่เซี่ยงตงเป็นคนของเขา

วงการนี้มันช่างซับซ้อนซ่อนเงื่อนจริง ๆ!

พี่ซุนเห็นหลี่เซี่ยงตงเงียบไป "ยังจะปิดบังอีกเหรอ? วางใจเถอะ พี่ไม่ใช่คนปากโป้งหรอกน่า"

"พี่ซุนคิดไปไกลแล้วครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากบอก แต่นิสัยของอาโหวพี่ก็รู้ดีนี่ครับ ในเวลางานผมต้องเรียกแกหัวหน้าโหวเท่านั้น ไม่งั้นแกชักสีหน้าใส่ผมแน่!"

พอได้ยินคำแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ ของหลี่เซี่ยงตง พี่ซุนกลับยิ่งแสดงท่าทีกระตือรือร้นกว่าเดิม "พี่เข้าใจ พี่เข้าใจหมดแล้ว ไม่ต้องพูดแล้วล่ะ"

หลี่เซี่ยงตงทำหน้าประมาณว่า 'ใช่ครับ ใช่ครับ พี่พูดถูกหมดเลย'

แต่ในใจกลับค้านหัวชนฝา พี่จะไปเข้าใจอะไร!

เข้าใจกับผีน่ะสิ!

เขากับหัวหน้าโหวมีความสัมพันธ์อะไรกันที่ไหน?

เต็มที่ก็แค่ความสัมพันธ์ระดับบุหรี่หมู่ตานสองซอง แถมต้าเฉียนเหมินอีกซองแค่นั้นแหละ!

พี่ซุนพาหลี่เซี่ยงตงเข้ามาในห้องทำงานรวมของแผนกบุคคลอย่างกระตือรือร้น

"ทุกคนฟังทางนี้หน่อยจ้ะ พี่ขอแนะนำน้องใหม่ นี่คือหลี่เซี่ยงตง ต่อไปจะเป็นเพื่อนร่วมงานของเราที่สถานีนะจ๊ะ"

พี่ซุนตบมือเรียกความสนใจ ทุกคนในห้องที่กำลังจับกลุ่มคุยเล่นกันอยู่ก็เงียบเสียงลงทันที

พวกเขางงว่าพี่ซุนจะเล่นใหญ่ไปทำไม แค่เด็กใหม่มารายงานตัว เห็นกันจนชินแล้ว จำเป็นต้องเอิกเกริกขนาดนี้ด้วยเหรอ?

แต่พอมองดูดี ๆ นี่มันพ่อหนุ่มที่ห้องรับส่งเอกสารเมื่อเช้านี่นา?

พวกเขาเห็นกับตาเลยว่าลุงโหวคุยกับพ่อหนุ่มคนนี้อย่างสนิทสนม

ยิ่งคิดบวกกับท่าทีเป็นทางการของพี่ซุน ก็ยิ่งมั่นใจ พ่อหนุ่มคนนี้ต้องเป็นลูกหลานบ้านหัวหน้าโหวแน่ ๆ!

ใบหน้าของทุกคนจึงเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่เป็นมิตรและอบอุ่นขึ้นมาทันที

"สหายหลี่เซี่ยงตงนี่หน้าตาหล่อเหลาเอาการเลยนะเนี่ย"

"จริงด้วย ตัวสูงใหญ่แบบนี้หาได้ยากนะ ในสถานีเรายังมีไม่กี่คนเลย!"

"สหายเสี่ยวหลี่แต่งงานหรือยังจ๊ะ? เดี๋ยวพี่แนะนำสาวสวยประจำสถานีให้เอาไหม?"

"แต่งแล้วเหรอ? ลูกสองคนแล้ว? ชายหนึ่งหญิงหนึ่งเหรอ ดีจังเลย ดีจริง ๆ!"

"เจ้าตงนี่เป็นคนมีบุญวาสนาแท้ ๆ!"

หลี่เซี่ยงตงยิ้มตอบรับไมตรี คนพวกนี้กระตือรือร้นจนน่ากลัว!

เขารู้สึกเกรงใจจนทำตัวไม่ถูก เขาเป็นแค่ปัญญาชนกลับถิ่น มาทำเรื่องรายงานตัวเข้าทำงานเฉย ๆ แต่กลับได้รับการต้อนรับราวกับเป็นลูกหลานท่านผู้นำระดับสูงซะอย่างนั้น!

"เสี่ยวหวัง รินน้ำให้เจ้าตงแก้วหนึ่งซิ"

"ได้ครับพี่ซุน"

พี่ซุนพาหลี่เซี่ยงตงไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง สั่งงานเด็กหนุ่มที่นั่งข้างขวา แล้วชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้าม

"เจ้าตง นั่งตรงนี้เลยจ้ะ เอาทะเบียนบ้านกับรูปถ่ายหนึ่งนิ้วมาหรือเปล่า?"

"เอามาครับ"

หลี่เซี่ยงตงตอบรับ นั่งลงตรงข้ามพี่ซุน แล้วหยิบทะเบียนบ้านกับรูปถ่ายออกมาจากกระเป๋าสะพาย

"ขั้นตอนของเราเป็นแบบนี้นะจ๊ะ เจ้าตงอย่าคิดว่าพี่จ้องจับผิดเธอนะ"

พี่ซุนออกตัวก่อน แล้วหยิบทะเบียนบ้านของหลี่เซี่ยงตงขึ้นมาตรวจสอบอย่างละเอียด

การตรวจสอบตัวตนเป็นเรื่องปกติของทุกหน่วยงาน ไม่ใช่ว่าถือหนังสือแนะนำตัวมาใบเดียวแล้วเขาจะเชื่อเลย

การตรวจสอบข้อมูลในทะเบียนบ้านและหนังสือแนะนำตัวเป็นเพียงก้าวแรก ต่อไปจะมีเจ้าหน้าที่ของหน่วยงานลงพื้นที่ไปตรวจสอบข้อมูลกับทางคณะกรรมการชุมชนอีกที

ถ้าเป็นหน่วยงานที่เข้มงวดกว่านี้ พวกเขาอาจจะสืบประวัติการเดินทางและการใช้ชีวิตตั้งแต่เกิดจนถึงวันที่มารายงานตัวอย่างละเอียดเลยทีเดียว

”