ตอนที่ 65 สงครามระหว่างหมูป่ากับสามโจร

จางเสี่ยวหลงไม่กังวลอะไร สัตว์ในป่าแถบนี้หนีไปหมดแล้ว ก็แค่ย้ายที่ใหม่ ใช้ประโยชน์จากความไม่รู้ของสัตว์ต่างถิ่น ต้าฮุยกับเสี่ยวฮุยนำหน้าเปิดทาง จางเสี่ยวหลงเดินตรงกลาง วั่งไฉคอยสอดส่องซ้ายขวา ส่วนไหลฝูระวังหลัง หนึ่งคนสี่หมาป่ามุ่งหน้าสู่ป่าลึกอย่างเงียบเชียบ

ข้างหน้าคือรังหมูป่า หมาป่าได้กลิ่นสาบสางของหมูป่าก็เริ่มกระวนกระวาย เพียงแค่จางเสี่ยวหลงออกคำสั่ง พวกมันพร้อมจะพุ่งเข้าโจมตีล้อมกรอบหมูป่าทันที

“พวกแกกลับไปรอในมิติก่อน นั่นมันฝูงหมูป่า เดี๋ยวฉันใช้ปืนจัดการเอง” พูดจบ จางเสี่ยวหลงก็เตรียมจะเก็บหมาป่าเข้ามิติ การโจมตีอย่างบ้าคลั่งของหมูป่ากว่ายี่สิบตัว อย่าว่าแต่หมาป่าสี่ตัวเลย ต่อให้เป็นเสือก็ต้องถอย

“ปัง ปัง” เสียงปืนดังขึ้นสองนัดจากด้านหน้า

“ซี้ด~ ในป่าลึกขนาดนี้ยังมีพรานอื่นอยู่อีกเหรอ?” จางเสี่ยวหลงมองไปทางต้นเสียงอย่างสงสัย ระยะทางไม่น่าไกลมาก น่าจะแถวๆ รังหมูป่านั่นแหละ ตั้งแต่ฝูงหมูป่าโผล่มาอาละวาดจนจางเป่าหมิงขาหัก คนในหมู่บ้านจางจวงก็ไม่มีใครกล้ายุ่งกับหมูป่าฝูงนี้อีก บางคนไม่กล้าแม้แต่จะเข้าป่าด้วยซ้ำ งั้นก็น่าจะเป็นพรานจากหมู่บ้านอื่น อีกฝ่ายมีปืน จางเสี่ยวหลงยิ่งไม่อยากให้หมาป่าที่เลี้ยงมาอย่างยากลำบากต้องเสี่ยงอันตราย เขาเก็บพวกมันเข้ามิติเจดีย์ชั้นสอง แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังรังหมูป่า

“ปัง ปัง ปัง~” เสียงปืนดังรัวขึ้นอีกชุด ตามมาด้วยเสียงคำรามเกรี้ยวกราดของหมูป่า จางเสี่ยวหลงเร่งฝีเท้า เลี้ยวผ่านโค้งสองโค้ง ในที่สุดก็มาถึงบริเวณรังหมูป่า เขาซ่อนตัวหลังก้อนหินใหญ่ เลือกมุมมองที่ดีที่สุดเพื่อสังเกตการณ์

หมูป่ากว่ายี่สิบตัวส่งเสียงคำรามข่มขวัญ เสียงนั้นบาดหูราวกับมีดทื่อๆ กรีดแก้วหู พวกมันกำลังรุมล้อมชายฉกรรจ์สามคน สัตว์ร้ายเหล่านี้อยู่ในสภาวะบ้าคลั่ง นับตั้งแต่ถูกขโมยลูกไปสิบเจ็ดตัว เมื่อเห็นมนุษย์ พวกมันจะพุ่งเข้าโจมตีอย่างไม่คิดชีวิต ครั้งนี้ก็เช่นกัน จ่าฝูงตัวผู้สูงเกือบเอว ขนแข็งบนสันหลังที่มีเศษหญ้าติดอยู่ตั้งชัน เขี้ยวแหลมคมมีเศษผ้าและนุ่นติดคาอยู่

“เจ้าสาม เร็ว! ทางซ้าย!” ชายสามคนที่ยืนหันหลังชนกัน ชายตาเดียวตะโกนลั่น ชายที่ถูกเรียกว่าเจ้าสามเพิ่งจะหันไป ก็โดนหมูป่าพุ่งชนจนล้มกลิ้ง

“ปัง” ชายตาเดียวเหนี่ยวไก กระสุนเจาะเข้าที่กระดูกสะบักของหมูป่าจนเกิดประกายไฟ ร่างมหึมาของหมูป่าแค่เซไปเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาพุ่งชนชายตาเดียว ชายตาเดียวเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด “ปัง ปัง” ยิงซ้ำเข้าที่สะโพกหมูป่าสองนัด หมูป่าร้องด้วยความเจ็บปวด เตรียมจะหันกลับไปเล่นงาน เจ้าสามที่นอนอยู่บนพื้น เล็งปืนพกไปที่ท้องของหมูป่า แล้วรัวกระสุนสามนัดซ้อน หมูป่าวิ่งเตลิดไปไม่กี่ก้าวก็ล้มตึง ขาชี้ฟ้า

ชายตาเดียวไม่มีเวลาแม้แต่จะปาดเหงื่อเย็นๆ บนหน้าผาก “แม่งเอ๊ย ซวยฉิบหาย มาเจอฝูงหมูป่าบ้าเลือดแบบนี้”

“พี่ใหญ่ เราต้องรีบฝ่าวงล้อมออกไป เสียงปืนต้องเรียกพวกกองกำลังชาวบ้านมาแน่”

“หมูป่ายี่สิบกว่าตัว จะฝ่าออกไปได้ยังไง? ก็เพราะพวกแกสองคนนั่นแหละ กลัวว่าฉันอยู่ถ้ำคนเดียวจะฮุบเงินพวกแก! เป็นไงล่ะ เงินก็ไม่ได้ใช้ จะมาโดนหมูป่าขวิดไส้ไหลตายห่ากันหมด”

“พูดแบบนั้นก็ไม่ถูก เจ้าสามมันเกิดตัณหากลับ อยากจะไปฉุดสาวๆ เข้าป่า พี่ใหญ่ให้ฉันกับเจ้าสามออกจากป่า แต่ไม่ยอมให้พวกเราเอาส่วนแบ่งเงินไปด้วย! จะโทษที่ฉันระแวงก็ไม่ได้หรอกนะ”

“พี่ใหญ่ พี่รอง เลิกทะเลาะกันเถอะ มาช่วยกันคิดก่อนว่าจะหนียังไงดี! หมูป่ายี่สิบกว่าตัว เราเพิ่งเก็บไปได้แค่สามตัวเองนะ” เจ้าสามลุกขึ้นจากพื้น ในมือยังกำถุงผ้าใบหนึ่งไว้แน่น

“ไม่รู้ว่าหมูป่าพวกนี้มันเป็นบ้าอะไร? เห็นคนแล้วพุ่งใส่ไม่ยั้งเลย!” สิ่งที่ชายตาเดียวไม่รู้คือ ตัวต้นเหตุที่ทำให้หมูป่าคลั่ง ตอนนี้กำลังแอบดูอยู่ห่างออกไปสามสิบกว่าเมตร กำลังนั่งกินลมชมวิวอย่างสบายใจ

จางเสี่ยวหลงตกใจไม่น้อย ตอนแรกนึกว่าเป็นพรานจากหมู่บ้านข้างเคียง แต่พอดูเสื้อผ้าขาดวิ่น หนวดเครารุงรัง และกลิ่นอายความโหดเหี้ยมที่แผ่ออกมา ก็มั่นใจว่าไม่ใช่แน่ จนกระทั่งได้ยินบทสนทนา ถึงรู้ว่าสามคนนี้คือโจรปล้นทรัพย์ มิน่าล่ะ เจ้าสามนั่นล้มไปแล้วยังกอดถุงแน่น ที่แท้ข้างในก็ใส่เงินไว้นี่เอง ถุงเบ้อเริ่มขนาดนั้น จะมีเงินเท่าไหร่กันนะ? อย่างน้อยๆ ก็ต้องแสนแปดหมื่นหยวน แถมยังมีตั้งสามถุง รวมกันก็น่าจะสองสามแสนหยวน? เชี่ย เงินมหาศาลเลยนะนั่น~ เอ๊ะ? เดี๋ยวนะ! ยอดเงินนี้... สองสามแสน? หรือว่าจะเป็นแก๊งโจรสามคนที่ปล้นโรงงานเหล็กกล้าในอำเภอ? พี่หลิวเคยบอกว่ามีโจรสามคน ปล้นเงินสดไปสามแสนหยวน เบาะแสทุกอย่างชี้ชัด ความเป็นไปได้สูงมาก

สมองจางเสี่ยวหลงแล่นเร็วรี่ ทันใดนั้นก็รู้สึกผิดสังเกต หมูป่าตัวหนึ่งหันมองมาทางนี้ ไม่รอช้า จางเสี่ยวหลงแวบหายเข้าไปในมิติเจดีย์ชั้นสองทันที บ้าเอ๊ย ที่หมูป่าพวกนี้คลั่ง ก็เพราะฉันไปขโมยลูกมันมาไม่ใช่เหรอ? ขืนโดนเจอตัว ความแค้นทั้งหมดจะพุ่งเป้ามาที่ฉันทันที เรื่องแบบนี้ยอมให้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด แพะรับบาปงานนี้ ยกให้พวกแกสามโจรรับไปเต็มๆ แล้วกัน

จางเสี่ยวหลงมองดูหมูป่าตัวนั้นวิ่งตรงมาที่ก้อนหิน “โชคดีที่หลบทัน” หมูป่าเดินวนรอบก้อนหิน ไม่พบใคร มันใช้จมูกดมฟุดฟิดอย่างแรง แววตาฉายความสงสัย “แม่เจ้าโว้ย~ จมูกดีชะมัด ห่างตั้งสามสิบกว่าเมตรยังได้กลิ่นฉันอีก แต่แล้วไงล่ะ? หาไม่เจอสิ งงล่ะสิ!” หมูป่าไม่ได้ยินคำเยาะเย้ยของศัตรู มันหันหลังกลับอย่างไม่เต็มใจ กลับไปรวมกลุ่มโจมตีพวกโจรต่อ

สถานการณ์ในสนามรบเปลี่ยนไปอีกครั้ง หมูป่าสามตัวเปิดฉากโจมตีรอบใหม่ พวกโจรเริ่มรู้ตัวว่าการยืนหันหลังชนกันไม่เวิร์ก มันเหมือนเป็นเป้านิ่งให้หมูป่าพุ่งชน พวกเขาเริ่มกระจายตัว แยกกันสู้ ชายตาเดียวยิงรัวจนกระสุนหมดแม็กกาซีน เปลี่ยนไม่ทัน เขาชักมีดสั้นวาววับออกมาจากรองเท้าบูท แทงสวนเข้าเบ้าตาหมูป่าอย่างจัง ของเหลวหนืดข้นพุ่งกระฉูดใส่หน้าชายตาเดียว ทำให้ใบหน้าที่น่ากลัวอยู่แล้วยิ่งดูสยดสยองขึ้นไปอีก หมูป่าดิ้นพล่านก่อนจะล้มลง แต่กลิ่นเลือดคาวคลุ้งยิ่งกระตุ้นความบ้าคลั่งของฝูงหมูป่า จ่าฝูงคำรามลั่น กระโดดร่วมวงไพบูลย์ด้วยตัวเอง

“แย่แล้ว~ หมูป่าคลั่งแล้ว! เจ้ารอง เจ้าสาม รีบหลบเร็ว...” ชายตาเดียวดึงมีดออก หิ้วถุงเงินวิ่งไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่ หลบเขี้ยวหมูป่าได้อย่างเฉียดฉิว พี่รองไหวพริบดี ปีนขึ้นต้นสนได้อย่างรวดเร็ว คนที่ซวยที่สุดคือเจ้าสาม โดนเขี้ยวจ่าฝูงเสียบทะลุต้นขา “อ๊าก...” เจ้าสามร้องโหยหวน จ่อปืนพกไปที่หน้าผากจ่าฝูง “ปัง ปัง ปัง...” เสียงปืนดังรัวจนหมดแม็ก กระสุนเกลี้ยง ต่อให้กะโหลกหมูป่าแข็งแค่ไหน ก็ทนลูกปืนจ่อขมับยิงรัวไม่ได้ จ่าฝูงตายคาที่ ล้มตึงลง เจ้าสามที่ถูกเขี้ยวเสียบคาอยู่ ก็ล้มตามลงไปพร้อมกับเสียงร้องโอดโอย “เชี่ยเอ๊ย เจ็บชิบหาย”

“เจ้าสาม แข็งใจไว้ รีบปีนขึ้นมาบนต้นไม้เร็ว” ชายตาเดียวไม่รู้ปีนขึ้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ตะโกนลงมา