บทที่ 34 ผมรับประกันว่าจะหาปืนมาให้

แม้จางเสี่ยวหลงจะรู้สึกแปลกใจ แต่เขาก็พูดว่า "พี่หลิว งั้นเราออกไปคุยกันข้างนอกเถอะครับ"

หลิวจวิ้นจงพยักหน้า ทั้งสองคนเดินออกจากประตูบ้านมาที่ถนนใหญ่ ชาวบ้านที่มามุงดูเรื่องสนุกแยกย้ายกันไปนานแล้ว เดิมทีนึกว่าตำรวจจะมาจับคน ที่ไหนได้ดันเอาของมาเยี่ยมจางเป่าจู้ นอกจากแอปเปิลกับผลไม้กระป๋องแล้ว ยังมีนมมอลต์สกัดอีกต่างหาก ไม่รู้ว่าจางเป่าจู้ไปทำบุญอะไรมา จู่ๆ ถึงได้ดิบได้ดีจนตำรวจต้องหิ้วของมาเยี่ยมถึงบ้าน

"พี่หลิว มีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับโจรในป่าจะคุยเหรอครับ?"

"เปล่าๆ คือไอ้นั่น... อะแฮ่ม! เก๋ากี้คราวก่อน ยังมีอีกไหม?"

"เอ่อ~ ผมก็ให้ไปเยอะแล้วนี่ครับ เป็นกระสายยาไม่พอเหรอ?"

"พอแล้วๆ สรรพคุณดีมาก หัวหน้าเก่าบอกว่าเอามาชงน้ำดื่มแล้วสดชื่นสุดๆ! อะแฮ่ม อีกอย่าง... พี่หมายถึงเก๋ากี้เม็ดใหญ่น่ะ พอจะหามาให้พี่อีกสักหน่อยได้ไหม?"

"อ๋อ! เข้าใจแล้วครับ!"

"ไอ้เด็กแก่แดด ทำหน้าอะไรของแก? อย่าคิดลึกสิ พี่หลิวของแกแค่รู้สึกว่ามันสดชื่นจริงๆ!"

"พี่หลิว ไม่ต้องอธิบายเยอะหรอกครับ ผมเข้าใจ! ลูกผู้ชายเหมือนกัน มันต้อง 'ไหว' จะให้ 'ไม่ไหว' ได้ยังไง จริงไหมครับ?"

"อะไรนะ? ไหวไม่ไหว? เข้าใจ... เด็กกะโปโลอย่างแกจะไปเข้าใจอะไร?" ทันใดนั้น หลิวจวิ้นจงก็นึกถึงคำถามของภรรยาเมื่อคืน 'นี่คุณไหวจริงหรือเปล่า? ช่วงนี้เครียดเรื่องคดีมากไปใช่ไหม? ถ้าไม่ไหวก็พักก่อนดีไหม?'

"เฮ้อ~ ไอ้น้องชาย นายรู้ทันไปหมดเลยนะ! ตัวแค่นี้แต่รู้มากจริงๆ! ความสุขของพี่ฝากไว้ที่นายแล้วนะ!"

"รอเดี๋ยวครับ ผมซ่อนไว้ในบ้านสองเม็ด" เห็นแก่ของฝากบนโต๊ะแปดเซียน จางเสี่ยวหลงตัดสินใจให้เก๋ากี้เพิ่มอีกสองเม็ด ไม่นาน เขาก็กลับออกมา พร้อมล้วงเก๋ากี้สดขนาดเท่าถั่วลิสงสองเม็ดออกมาอย่างมีลับลมคมใน

"พี่ครับ ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?" หลิวจวิ้นจงรีบรับไปเก็บราวกับของล้ำค่า ยิ้มจนแก้มปริ เขาตอบอย่างใจป้ำ "พี่น้องคุยกันมีอะไรต้องปิดบัง ถามมาได้เลย! พี่ตอบหมดเปลือกแน่นอน"

"เก๋ากี้นี่กินทีหนึ่ง คุมอาการได้ทั้งคืนเลยไหมครับ?" จางเสี่ยวหลงถามหน้าตาเฉย หลิวจวิ้นจงหน้าแดงแปร๊ด คำถามนี้สำหรับยุคสมัยนี้ถือว่าโจ่งแจ้งไปหน่อย

"อะแฮ่ม ก็... ประมาณทั้งคืนนั่นแหละ!"

"เชี่ย! สุดยอดขนาดนั้นเลย? แล้ววันต่อมามีผลข้างเคียงไหมครับ?"

"ดูเหมือนจะมีนิดหน่อยนะ"

"ว้า เสียดายจัง ผมกะว่าจะไปหาเก็บมาขายทำเงินสักก้อน สงสัยคงหมดหวัง~"

"คือเสียงมันดังไปหน่อย บวกกับบ้านพักเก็บเสียงไม่ค่อยดี เพื่อนบ้านเลยมองด้วยสายตาแปลกๆ น่ะ"

"อ๋อ เรื่องนี้เองเหรอ? ผมก็นึกว่าผลข้างเคียงต่อร่างกายซะอีก!" พอถามไถ่จนได้ความ จางเสี่ยวหลงก็เข้าใจสรรพคุณเก๋ากี้ของตัวเองมากขึ้น

"พี่ครับ ถ้ามีเก๋ากี้ที่ใหญ่กว่านี้อีกรอบหนึ่ง สรรพคุณน่าจะดีกว่าใช่ไหม?"

"เป็นไปไม่ได้ แค่นี้ก็ใหญ่มากแล้ว พี่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน จะมีใหญ่กว่านี้ได้ยังไง?"

"ผมลืมบอกไป ใกล้ๆ ถ้ำเสือตรงนั้น มีต้นเก๋ากี้ที่ใหญ่กว่านี้อีกต้น ผลของมันใหญ่กว่านี้อีกรอบหนึ่งเลยครับ" เพื่อให้ได้ปืนยาวกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 มาครอบครองอย่างถูกกฎหมายและเร็วที่สุด จางเสี่ยวหลงจึงโยนเหยื่อชิ้นโตออกไป

หลิวจวิ้นจงตะลึงงัน แม่เจ้าโว้ย แค่นี้ก็ใหญ่และได้ผลดีจะแย่อยู่แล้ว นี่ยังมีใหญ่กว่านี้อีกเหรอ? งั้นสรรพคุณต้องสุดยอดแน่ๆ! เขาจับแขนจางเสี่ยวหลงด้วยความตื่นเต้น "น้องชาย มันต้องดีกว่าแน่นอน! นายลองคิดดูสิ ทำไมคนถึงแห่กันไปซื้ออวัยวะเพศเสือ? ก็เพื่อเรื่องอย่างว่าไม่ใช่เหรอ!"

"เอ่อ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับอวัยวะเพศเสือครับ?"

"มันต้องเกี่ยวสิ! พี่ว่าเก๋ากี้ที่นายเก็บมา ต้องได้รับน้ำปัสสาวะเสือรดใส่แน่ๆ ไม่งั้นจะมีสรรพคุณโด๊ปได้ขนาดนี้เหรอ?"

"อ่า... ครับๆ" จางเสี่ยวหลงยืนงงในดงทฤษฎี เออแฮะ ฟังดูมีเหตุผลเฉยเลย ในเมื่อเขาหาเหตุผลมารองรับสรรพคุณให้เสร็จสรรพ ก็ถือเป็นโชคดี ไม่ต้องเสียเวลาแต่งเรื่องเอง

"พี่ครับ คราวหน้าถ้าเข้าป่า ผมจะพยายามเข้าไปใกล้ถ้ำเสืออีกนิด จะหาเก๋ากี้เบอร์ใหญ่มาให้พี่ก่อนใครเลย"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ขอบใจมากน้องชาย! วางใจได้เลย พี่กลับถึงอำเภอเมื่อไหร่ จะรีบหาปืนยาวกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 มาให้นายแน่นอน พร้อมกระสุนไม่อั้น!" หลิวจวิ้นจงตบหน้าอกรับประกันเสียงดังฟังชัด จางเสี่ยวหลงพอใจมาก ไม่ต้องพูดเซ้าซี้ อีกฝ่ายเสนอตัวจัดการให้เองแบบนี้ถือว่าเยี่ยม

รถจี๊ปสตาร์ตเครื่องอีกครั้ง แล่นจากไปพร้อมฝุ่นตลบ "พี่เก้า ทำไมทำปากยื่นแบบนั้นล่ะ?" จางเสี่ยวหลงแซว

"ยังจะมาพูดดีอีก อุตส่าห์ล่าหมาป่ากลับมาได้ ดันโดนพวกนั้นเอาไปดื้อๆ! เงินสักบาทก็ไม่ให้" จางจิ่วเฟิ่งค้อนขวับใส่รถจี๊ปที่ลับสายตาไป บ่นอุบอิบ

"เอาน่าจิ่วเฟิ่ง ตำรวจเขาก็ทำเพื่อคดี อีกอย่าง ผู้กองหลิวคนนั้นก็รับปากแล้วว่าจะหาปืนอะไรสักอย่างมาให้น้องเล็ก ต่อไปน้องเข้าป่าล่าสัตว์จะได้ปลอดภัยขึ้นไง" หกเฟิ่งผู้มีเหตุผลช่วยกล่อม

"พี่หกพูดถูก หวังว่าผู้กองหลิวจะรักษาสัญญา หาปืนมาให้น้องได้จริงๆ นะ" จางจิ่วเฟิ่งหายงอนทันที พอเป็นเรื่องความปลอดภัยของน้องชาย ต่อให้เป็นหมาป่าหรือเสือ เธอก็ยอมยกให้

"เสี่ยวหลง ลูกไปรู้จักผู้กองหลิวในเมืองตอนไหน? ไม่เห็นเคยเล่าให้ฟัง แถมเขายังเอาของขวัญราคาแพงขนาดนี้มาให้! หนี้บุญคุณครั้งนี้จะชดใช้ยังไงไหว?" จางเป่าจู้ขมวดคิ้ว มองกระป๋องนมมอลต์สกัดอย่างกลัดกลุ้ม ของสิ่งนี้คือสินค้าไฮโซ มีขายในสหกรณ์ก็จริง แต่กระป๋องละตั้งสิบสองหยวน หมายความว่าไง? ยุคนี้คนงานประจำในโรงงาน เงินเดือนแค่ยี่สิบเจ็ดหยวนห้าสิบสตางค์ ทำงานไม่กินไม่ใช้ทั้งเดือน ซื้อนมมอลต์สกัดได้แค่สองกระป๋อง ยังไม่จบ นมมอลต์สกัดมีส่วนผสมของน้ำตาลสูง นมหนึ่งกระป๋องหนักแปดร้อยกรัม ต้องใช้ตั๋วน้ำตาลอีกสองจินถึงจะซื้อได้

"พ่อครับ ก็แค่แอปเปิล ผลไม้กระป๋อง กับนมมอลต์สกัดสองกระป๋องเอง ไม่เห็นต้องตื่นเต้นขนาดนั้นเลย"

"ผลไม้กระป๋องกับแอปเปิลพ่อน่ะไม่เท่าไหร่ แต่นมมอลต์สกัดกระป๋องละสิบสองหยวน จะไม่ให้พ่อตกใจได้ไง?"

"แค่นี้เนี่ยนะ? นมมอลต์สกัดกล้าขายกระป๋องละสิบสองหยวน? เขาปล้นกันชัดๆ!" ก่อนข้ามมิติมา ประเทศชาติเจริญรุ่งเรือง นมมอลต์สกัดกลายเป็นสินค้าตกยุคไปแล้ว จางเสี่ยวหลงไม่รู้ราคา ตอนไปสหกรณ์คราวก่อนก็ไม่ได้สังเกต พอได้ยินราคาตอนนี้ก็ตกใจเหมือนกัน นมสองกระป๋องยี่สิบสี่หยวน รวมผลไม้กระป๋องกับแอปเปิล เบ็ดเสร็จน่าจะยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดหยวน สำหรับตระกูลจาง นี่คือเงินก้อนโตมหาศาล มิน่าล่ะพ่อถึงเครียด จะเอาอะไรไปใช้คืนเขา?

"พ่อครับ ผู้กองหลิวกำลังเจอทางตันเรื่องคดี หมาป่าสองตัวที่ผมล่าได้บังเอิญเป็นเบาะแสสำคัญ พ่อไม่ต้องกังวลเรื่องติดค้างน้ำใจหรอกครับ ไม่แน่ว่าเพราะเรื่องนี้ เขาอาจจะปิดคดีได้ก็ได้นะ!" จางเสี่ยวหลงค่อยๆ อธิบายให้พ่อสบายใจ ในใจก็นึกขอบคุณความใจป้ำของพี่หลิว เป็นถึงหัวหน้ากองสืบสวน ไม่รู้เงินเดือนเท่าไหร่ แต่ของขวัญที่ซื้อมานี่หนักเอาการ เก๋ากี้เม็ดนั้นถือว่าไม่เสียของเปล่าจริงๆ