บทที่ 7 วัยรุ่นหัวไม้

บทที่ 7 วัยรุ่นหัวไม้

คำเปรียบเปรยที่ว่า "หนูวิ่งข้ามถนนที่ใครเห็นก็อยากตี" ทำให้เย่ถังรู้สึกตะขิดตะขวงใจอย่างบอกไม่ถูก

ความทรงจำบางอย่างเกี่ยวกับเซินเยี่ยนหนานผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

เซินเยี่ยนหนานเป็นพวกอันธพาล เป็นเด็กเกเร การชกต่อยถือเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันของเขา ในการสอบจบการศึกษาระดับประถม จากคะแนนเต็มสามร้อย เขาทำได้แค่หกสิบคะแนน ในขณะที่เย่ถังคนเล็กซึ่งเป็นออทิสติกยังทำได้ถึงร้อยสิบคะแนน

แต่ด้วยกฎหมายการศึกษาภาคบังคับ เขาจึงยังได้เรียนต่อ แม้จะสอบไม่ติดมัธยมต้นที่ไหนเลยและเจ้าตัวก็ไม่ได้อยากเรียน แต่สุดท้ายก็ถูกส่งไปเข้าโรงเรียนมัธยมอ้ายหมิน ซึ่งเป็นโรงเรียนเอกชนที่มีทั้งแผนกมัธยมต้นและมัธยมปลาย ชื่อเสียงดีกว่าโรงเรียนมัธยมหมายเลข 87 แค่นิดเดียว นักเรียนที่นั่นร้อยพ่อพันแม่และเหลวแหลกพอๆ กัน แต่เซินเยี่ยนหนานกลับเข้ากับที่นั่นได้เป็นอย่างดี

ครั้งหนึ่ง เขาเคยฟาดหัวนักเรียนคนหนึ่งจนกะโหลกร้าว เกือบจะตีคนตาย ปีนั้นเขายังอายุไม่ถึงสิบสี่ปีด้วยซ้ำ ส่วนคู่กรณีเป็นนักเรียนมัธยมปลายอายุสิบเจ็ดปี

เพราะยังเป็นผู้เยาว์ เซินเยี่ยนหนานจึงรอดพ้นจากโทษทางอาญา

เพื่อชดใช้ค่าเสียหายให้ผู้เคราะห์ร้าย แม่ของเขาจำต้องขายบ้านเพียงหลังเดียวที่มีในเมือง A อาจเป็นเพราะเงินหมด เขาจึงทำตัวดีขึ้นมาหนึ่งปี ตั้งใจเรียนและเข้าสอบเข้ามัธยมปลายตามเกณฑ์ จากคะแนนเต็มห้าร้อย เขาทำได้ถึงสองร้อยแปดสิบคะแนน!

เมื่อเทียบกับคะแนนตอนจบประถม นี่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์

ทว่าเมื่อเทียบกับเกณฑ์คะแนนของโรงเรียนมัธยมต่างๆ ในเมือง A นี่ก็ยังเป็นคะแนนที่ห่วยแตกอยู่ดี เกณฑ์ขั้นต่ำของแผนกมัธยมปลายโรงเรียนอ้ายหมินอยู่ที่สองร้อยแปดสิบห้าคะแนน ส่วนเกณฑ์ของโรงเรียนมัธยมหมายเลข 87 อยู่ที่สองร้อยแปดสิบพอดีเป๊ะ

แม่ของเขาจึงช่วยสมัครเข้าโรงเรียนมัธยมหมายเลข 87 และจัดงานเลี้ยงฉลองความก้าวหน้าของลูกชายอย่างมีความสุข หลังจากสองแม่ลูกขายบ้านไปแล้ว พวกเขาก็ย้ายไปเช่าห้องอยู่ในชุมชนแออัดอีกฟากหนึ่งของเมือง A

ตอนนี้ เพื่อให้เซินเยี่ยนหนานเดินทางไปโรงเรียนมัธยมหมายเลข 87 ได้สะดวกขึ้น แม่ของเขาจึงมาเช่าอพาร์ตเมนต์ใหม่ในตรอกฟู่ซิง และเปิดบ่อนไพ่นกกระจอกเล็กๆ เพื่อหาเงินเลี้ยงชีพสำหรับสองปากท้อง

ทำไมในความทรงจำของเย่ถังคนเล็กถึงมีรายละเอียดพวกนี้ชัดเจนนักน่ะหรือ?

ก็เพราะเรื่องทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่แม่ของเซินเยี่ยนหนานคุยโวให้เพื่อนบ้านในตรอกฟู่ซิงฟังด้วยตัวเองน่ะสิ ใช่แล้ว... คุยโว นางภูมิใจในตัวลูกชายคนนี้เสมอมา

ชกต่อยเหรอ? นั่นแสดงว่าเป็นลูกผู้ชายตัวจริง!

สูบบุหรี่? นั่นคือสัญลักษณ์ของความเป็นชายชาตรี มีเจ้าคนนายคนคนไหนบ้างไม่สูบบุหรี่?

สอบจบประถมได้แค่หกสิบคะแนน? ช่วยไม่ได้ ตอนนั้นยังเด็ก ยังไม่โต

ตีคนเจ็บหรือพิการ? นั่นเรียกว่ามีความสามารถ!

สอบเข้ามัธยมปลายได้สองร้อยแปดสิบ? ยิ่งน่าทึ่งเข้าไปใหญ่! ในที่สุดก็โตเป็นผู้ใหญ่เสียที แค่อ่านหนังสือผ่านๆ ก็สอบติดมัธยมปลายได้แล้ว อัจฉริยะชัดๆ!

แม่ของเซินเยี่ยนหนานเที่ยวป่าวประกาศเรื่องพวกนี้ซ้ำไปซ้ำมา ถ้าเป็นในย่านคนรวยหรือย่านชนชั้นกลาง คำพูดและการกระทำของนางคงถูกดูถูกเหยียดหยามเป็นแน่ แต่นี่คือชุมชนแออัด คนส่วนใหญ่ในตรอกก็เป็นคนระดับเดียวกัน นิสัยกล้าได้กล้าเสียและปากว่ามือถึงของนางทำให้หาเพื่อนใหม่ได้รวดเร็ว กิจการบ่อนไพ่นกกระจอกจึงไปได้สวย ช่วยบรรเทาความขัดสนของครอบครัวไปได้บ้าง

หลังจากเข้ามัธยมปลาย เซินเยี่ยนหนานก็ไม่ได้กลับตัวกลับใจ เขายังคงโดดเรียน ชกต่อย และก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน แต่ถ้าวันไหนเขามาโรงเรียน เขาจะสวมชุดยูนิฟอร์มมาแน่นอน เหมือนอย่างวันนี้... สายตาของเย่ถังจับจ้องไปที่คราบเลือดบนชุดนักเรียนของเขา

หากวันนี้เขาไม่มาเรียน ป่านนี้เย่ถังคงถูกพวกผู้หญิงกลุ่มนั้นจับแก้ผ้าโยนออกมากลางถนนแล้วกระมัง?

พอคิดได้ดังนั้น แววตาที่เย่ถังมองเซินเยี่ยนหนานก็อ่อนลง

ผลสแกนสมองต้องรอพรุ่งนี้ และแผลภายนอกของเย่ถังก็ทำแผลเรียบร้อยแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องครองเตียงฉุกเฉินของโรงพยาบาลอีกต่อไป

ขาของเธอไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก ยังพอเดินไหว โดยมีจ้าวเจิ้นฟางคอยพยุง ทั้งสามคนเดินออกจากโรงพยาบาลพร้อมกับเซินเยี่ยนหนาน

มองดูฝูงชนและรถราขวักไขว่หน้าโรงพยาบาล เย่ถังรู้สึกเหมือนตัดขาดจากโลกภายนอก เธอใช้ชีวิตล่องเรือกลางทะเลมาห้าร้อยวัน ตลอดเวลานั้นแทบไม่เจอผู้คนเลย และต่อให้ย้อนไปก่อนหน้านั้น เธอก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในประเทศ เคยชินกับความโดดเดี่ยวและการไม่ยึดติดกับกรอบสังคม

โรงพยาบาลแห่งนี้เป็นโรงพยาบาลเก่า อยู่ใกล้กับตรอกฟู่ซิงมาก เดินเท้าไม่ถึงสิบนาทีก็ถึง

ตรอกแห่งนี้เต็มไปด้วยชีวิตชีวา สองข้างทางเรียงรายไปด้วยบ้านเรือนเก่าทรุดโทรม บ้างเป็นบ้านหลังเล็ก บ้างเป็นบ้านส่วนตัว บ้างก็เป็นสิ่งปลูกสร้างต่อเติมผิดกฎหมายที่ดูอันตราย บ้านบางหลังผุพังจนดูไม่น่าจะอยู่อาศัยได้ แต่กลับมีเสื้อผ้าตากอยู่นอกหน้าต่าง หรือแม้แต่ผ้าห่มที่พาดตากไว้บนสายไฟที่โยงระโยงระยาง

เสียงไพ่นกกระจอกกระทบกันลอยมาแต่ไกล คนที่อาศัยในย่านชาวบ้านร้านตลาดของเมือง A ชอบเล่นไพ่นกกระจอกเป็นชีวิตจิตใจเมื่อว่างเว้นจากงาน ถือเป็นงานอดิเรกเพียงอย่างเดียว เหมือนกับเด็กติดเกมที่ขาดอินเทอร์เน็ตไม่ได้ คนพวกนี้ก็ขาดไพ่นกกระจอกไม่ได้เช่นกัน ในตรอกซอกซอยเล็กๆ เหล่านี้ บ่อนไพ่นกกระจอกจึงเป็นกิจการที่ขายดีที่สุด เปิดให้บริการไม่หยุดหย่อนไม่ว่าจะฤดูไหนหรือเวลาใด

มองไปแต่ไกล เย่ถังเห็นแม่ของเซินเยี่ยนหนาน 'เซินจิน' นั่งแทะเมล็ดแตงโมอยู่หน้าประตูบ้าน เซินจินน่าจะอายุสี่สิบกว่า หรืออาจจะแค่สามสิบปลายๆ นางเป็นคนปากโป้งแต่ไม่เคยพูดถึงอายุตัวเองหรือตัวตนพ่อของเซินเยี่ยนหนาน ดูจากการที่ลูกชายใช้นามสกุลแม่ พ่อเด็กก็น่าจะเป็นพวกไม่เอาถ่าน

สมัยสาวๆ เซินจินคงจะเป็นคนสวยจัด เครื่องหน้าของนางถอดแบบเดียวกับเซินเยี่ยนหนานเปี๊ยบ ทว่าเส้นผมกลับแห้งเสียชี้ฟูเหมือนฟางข้าวเพราะดัดและย้อมมากเกินไป คิ้วและขอบตาที่สักด้วยสีราคาถูกทำให้คิ้วดูเหมือนหนอนบุ้งสีน้ำเงินเข้มสองตัว ขอบตาบนล่างดำปึด มองแวบแรกเหมือนแม่มด ผิวพรรณหยาบกร้านจากการตรากตรำทำงานหาเลี้ยงชีพ นางไม่ใส่ใจรูปลักษณ์ตัวเอง สวมเสื้อผ้าตลาดนัดราคาตัวละยี่สิบกว่าหยวนกับรองเท้าแตะพลาสติก แผ่กลิ่นอายของคนปากกัดตีนถีบ เจนจัดต่อโลก และโผงผางตรงไปตรงมา

พอเห็นทั้งสามคนเดินมา เซินจินก็รีบลุกขึ้นเดินปรี่เข้ามาหาและถามด้วยความร้อนรนว่า "ถังถังเป็นอะไรไหมลูก?"