บทที่ 5 การไล่ล่า

บทที่ 5 การไล่ล่า

อีกฟากหนึ่งของจักรวรรดิ ฉู่อวี่กำลังถูกชายร่างกำยำไล่ล่า

เดิมทีเธอตั้งใจจะหายานเถื่อนสักลำเพื่อเดินทางไปยังดาวดวงที่สอง กะว่าจะไปคิดบัญชีกับคุณป้าตัวแสบเสียหน่อย ใครจะไปรู้ว่าตั๋วยานเถื่อนไปดาวดวงที่สองราคาตั้งหนึ่งหมื่นเหรียญสตาร์?

รู้ไหมว่าเงินหนึ่งหมื่นเหรียญสตาร์มันมีความหมายแค่ไหน? ยุคดวงดาวไม่มีเงินสด การเงินทุกอย่างขึ้นอยู่กับธุรกรรมออนไลน์ นั่นหมายความว่าทุกอย่างต้องผ่านบัญชีธนาคาร

การถูกบังคับคดีหักเงินเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ หมายความว่าเธอต้องหาเงินให้ได้ถึงหนึ่งล้าน ถึงจะเหลือเงินเก็บหนึ่งหมื่นเหรียญสตาร์

เธอคิดอยากจะแฮ็กระบบธนาคารเพื่อขโมยเงินเหมือนกัน แต่พอความคิดนี้แวบเข้ามา หัวก็ปวดจี๊ดขึ้นมาทันที เธอลืมไปสนิทเลยว่ากฎสวรรค์กำชับนักหนาว่าให้เธอเป็นคนดีกับเขาบ้าง

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดว่าจะอดข้าวอดน้ำประทังชีวิตให้รอดสักสามวันได้ไหม จู่ๆ ก็โดนลอบโจมตี ชายร่างยักษ์สวมแขนกลพุ่งเข้ามาเล่นงานเธอจากด้านหลัง

ฉู่อวี่ไม่มีพลังวิเศษ ทำได้แค่ปัดป้องกระบวนท่าด้วยทักษะการต่อสู้จากความทรงจำอย่างทุลักทุเล แต่... ที่นี่มันยุคดวงดาวนะ! นอกจากร่างกายผอมแห้งนี้จะสำแดงพลังออกมาไม่ได้ถึงหนึ่งในสิบแล้ว ฝ่ายตรงข้ามยังมีเทคโนโลยีอีกต่างหาก

บ้าจริง เธอเป็นแค่คนธรรมดา ส่วนเจ้านั่นเป็นชายล่ำบึ้กติดแขนกล ด้วยร่างกายอ่อนแอของเจ้าของร่างเดิม แค่โดนเตะทีเดียวคงแหลกคาเท้า

ดูท่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนคงไม่ธรรมดาซะแล้ว บางทีผลลัพธ์อาจจะไม่เป็นไปตามที่ศัตรูคาดหวัง ตอนนี้พวกมันเลยต้องการฆ่าปิดปากเธอ

โชคดีที่นี่คือจักรวรรดิ นอกจากกองทัพแล้ว ไม่มีใครมีสิทธิ์พกพาอาวุธร้ายแรง ฉู่อวี่รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายหลบการโจมตีอย่างเฉียดฉิว แล้วออกวิ่งหนีสุดชีวิต

นาทีนี้ไม่สนศักดิ์ศรีแล้ว กว่าจะได้เกิดใหม่เป็นมนุษย์มันไม่ง่าย จะมาตายแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคงโดนผีในนรกหัวเราะเยาะตาย

สองขาเรียวยาวของฉู่อวี่สับไวเสียจนแทบจะกลายเป็นภาพติดตา ชายร่างยักษ์ถึงกับยืนงง ไหนว่าเป็นแค่ยัยขี้แพ้ไร้น้ำยา ทำไมถึงวิ่งเร็วขนาดนี้?

เขาตามไม่ทัน!

ฉู่อวี่ผ่านการทะลุมิติมาถึง 999 ภพชาติ จะไม่เคยเป็นนักกีฬาเลยหรือไง? ถึงร่างนี้จะอ่อนปวกเปียก แต่ด้วยเทคนิคการผ่อนแรงและพลังฮึดสู้ตาย เธอก็ยังพุ่งทะยานได้รากับลูกธนูที่หลุดจากคันศร

อีกอย่าง ร่างกายของคนธรรมดาในยุคดวงดาวก็ถือว่าแข็งแรงมาก ฉู่อวี่ถึงขั้นวิ่งไปพลางใช้งานไลท์เบรนไปพลางได้

ภาษาคอมพิวเตอร์ของยุคดวงดาวเป็นระบบใหม่ถอดด้าม ความรู้ตื้นเขินที่เรียนรู้มาชั่วคราวเพื่อหลบเลี่ยงกล้องวงจรปิดก่อนหน้านี้ไม่พอใช้แน่ โชคดีที่ใน 999 ภพชาตินั้น เธอเคยเป็นถึงแฮกเกอร์มือฉมังและหัวหน้าวิศวกรความปลอดภัยเครือข่ายระดับชาติ การเรียนรู้ระบบภาษาใหม่จึงง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

เธอวิ่งไปเรียนรู้ไปแบบลวกๆ ในที่สุดเมื่ออยู่ห่างจากย่านการค้าห้าร้อยเมตร เธอก็ร่างโครงสร้างโปรแกรมในหัวเสร็จสิ้น เธอยกมือขึ้นเขียนโค้ดและบล็อกสัญญาณระบุตำแหน่งของไลท์เบรนทันที

"นัง... นังตัวดี..."

ชายคนนั้นวิ่งตามมาจนหอบแฮก เห็นได้ชัดว่าตัวบงการไม่ได้ให้ค่าฉู่อวี่เท่าไหร่ นอกจากจะหานักฆ่าฝีมือปลายแถวมาแล้ว สมองยังทึบอีกด้วย

ฉู่อวี่วิ่งไปหันหลังกลับไปทำหน้าทะเล้นใส่ชายคนนั้น

"แบร่ๆ แน่จริงก็ตามให้ทันสิ!"

พูดจบเธอก็พุ่งหายเข้าไปในฝูงชนที่พลุกพล่านโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ชายคนนั้นได้แต่สบถในใจ

ฉู่อวี่คว้าหมวกหูยาวจากหญิงชราข้างทางมาสวม เผยให้เห็นศีรษะล้านเลี่ยนของคุณยาย ช่วยไม่ได้ ชื่อเสียงของเจ้าของร่างเดิมนั้นฉาวโฉ่เกินไป เธอต้องปิดบังใบหน้า ไม่อย่างนั้นต่อให้ชายคนนั้นจับไม่ได้ เธอก็คงโดนชาวบ้านรุมประชาทัณฑ์ตายอยู่ดี

โปรแกรมที่เขียนขึ้นด้วยความรู้หางอึ่งคงถูกเจาะได้ในไม่ช้า เธอต้องรีบสลัดหลุดจากการไล่ล่านี้ให้เร็วที่สุด

ในขณะเดียวกัน หุ่นยนต์พ่อบ้าน 'ครี' กำลังปฏิบัติตามคำสั่งของฟู่ซิว นั่นคือการตามหาฉู่อวี่

เอ๊ะ?

ดวงตากลมโตของมันกะพริบเป็นเครื่องหมายคำถามอันเบ้อเริ่ม

ทำไมมันถึงระบุตำแหน่งของฉู่อวี่ไม่ได้ล่ะ?

มันเป็นหุ่นยนต์ที่มีสิทธิ์เข้าถึงระดับสูงสุด ขอแค่ได้รับคำสั่งจากเจ้านาย มันก็สามารถค้นหาข้อมูลของใครก็ได้ในจักรวรรดิ

แต่ว่า... ไอ้หน้ากลมๆ ที่วาดด้วยเส้นกับจุดดำๆ ที่กำลังยักคิ้วหลิ่วตาอยู่นี่มันหมายความว่ายังไง?

สมองกลของครีประมวลผลไม่ถูก แต่มันวิเคราะห์ได้อย่างรวดเร็วว่ามีคนเขียนโปรแกรมรบกวนสัญญาณระบุตำแหน่ง

อีโมจิหน้านี้คือการยั่วยุชัดๆ!

ในยุคดวงดาว โปรแกรมเมอร์ส่วนใหญ่เป็นหุ่นยนต์ เพราะมนุษย์กลัวหัวล้าน หุ่นยนต์ระดับครีถือเป็นปรมาจารย์ในหมู่โปรแกรมเมอร์

ประกายตื่นเต้นวาบผ่านดวงตาของครี

ไม่มีใครท้าทายมันมานานแล้ว วิธีการเขียนโปรแกรมนี้ดูโบราณ ป่าเถื่อน และซับซ้อน แต่มันสามารถแก้ได้ภายในสามวัน!

อีกด้านหนึ่ง ใกล้กับเมืองที่พลุกพล่าน หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยเริ่มหนาตาขึ้น ทุกระยะห้าสิบเมตรต้องมีหนึ่งตัว

ชายคนนั้นเห็นหุ่นยนต์จำนวนมากจึงจำต้องหยุดไล่ล่า ไอ้โง่ที่ไหนสั่งให้มาฆ่าคนกลางจักรวรรดิเนี่ย?! นี่มันหาเรื่องให้เขาลำบากชัดๆ

เขาไม่มีทางเลือกนอกจากเปิดไลท์เบรนติดต่อผู้ว่าจ้าง

"เป้าหมายตายหรือยัง?"

อีกฝ่ายไม่เปิดเผยใบหน้าและดัดเสียงจนแยกไม่ออกว่าเป็นหญิงหรือชาย

"ยัง... การฆ่าคนในจักรวรรดิมันไม่สะดวก!"

ชายคนนั้นพูดด้วยความละอาย "ฉันจะต้อนมันออกไปนอกจักรวรรดิแล้วค่อยลงมือ ขอพิกัดมันหน่อย"

อีกฝ่ายแค่นหัวเราะ "ฉันไม่มีสิทธิ์เข้าถึงพิกัด แต่เจาะเข้าระบบกล้องวงจรปิดในเมืองได้"

"ฉันจะต้อนมันไปที่จุดปล่อยยานที่ใกล้ที่สุด แกต้องฉวยโอกาสนี้ให้ดี"

"ฆ่าคนในอวกาศคงทำได้ใช่ไหม?"

พูดจบสายก็ตัดไป ทันใดนั้นเขาก็ได้รับภาพจากกล้องวงจรปิดหลายมุม ภาพอัปเดตแบบเรียลไทม์ ทำให้ฉู่อวี่ไม่มีที่ซ่อน

ตอนนี้ฉู่อวี่สภาพไม่ต่างจากสุนัขจนตรอก

เพราะเธอพบว่าเส้นทางข้างหน้าถูกปิดกั้น

"เส้นทางนี้ปิดปรับปรุง กรุณาใช้ทางเดินด้านซ้าย"

ด้านซ้ายบังเอิญเป็นพื้นที่ที่คนไม่พลุกพล่าน

ไม่มีทางเลือกอื่น จะฝ่าออกไปก็เป็นไปไม่ได้ ฉู่อวี่จำใจต้องวิ่งไปทางซ้าย

หลังจากวิ่งสุดถนนสายยาว พอถึงแยกถัดไปก็เจอด่านกั้นอีก

เธอวิ่งผ่านสี่แยกติดต่อกัน ทุกแยกล้วนถูกปิดกั้น

ฝีเท้าของเธอเริ่มช้าลง สัญชาตญาณบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

อีกฝ่ายกำลังต้อนเธอไปที่ไหนสักแห่ง

ทันทีที่เธอชะลอความเร็ว ชายคนนั้นก็ร่นระยะเข้ามาใกล้ แขนกลในมือเขาสะท้อนแสงเย็นเยียบ

เผลอแป๊บเดียวเธอก็มาถึงอีกแยกหนึ่ง ยังคงมีสิ่งกีดขวาง

ฉู่อวี่มองไปยังทางออกเดียวที่เหลืออยู่ เห็นป้ายข้างทางเขียนว่า

'จุดปล่อยยาน A1031'

อีกฝ่ายต้องการต้อนเธอขึ้นยานอวกาศ!

สมองอันชาญฉลาดของฉู่อวี่หมุนติ้วแปดหมื่นรอบในวินาทีเดียว

เธอคิดแผนออกแล้ว!

ชายที่ตามหลังมาเห็นฉู่อวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดีดตัวออกไปราวกับไขลาน

ฉู่อวี่วิ่งเร็วเสียจนแทบมองไม่ทัน ชายคนนั้นมองตามทิศทางที่เธอวิ่งไปพร้อมแสยะยิ้มชั่วร้าย

เสร็จโจร!

เมื่อเข้าใกล้จุดปล่อยยาน เส้นทางด้านหลังฉู่อวี่ก็ถูกปิดตายอย่างรวดเร็วตามคาด หุ่นยนต์สูงเกือบสองเมตรสองตัวพุ่งเข้ามาประชิดตัว

"ยินดีต้อนรับสู่จุดปล่อยยาน A1031 ขอให้ท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ"

หุ่นยนต์ล็อกแขนฉู่อวี่ไว้ซ้ายขวาแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด

ฉู่อวี่ถูกหิ้วปีกพาเดินเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปยังยานลำหนึ่ง รูปร่างของยานดูคล้ายโลงศพ ช่างดูน่าขันสิ้นดี

"ยินดีต้อนรับสู่จุดปล่อยยาน A1031 ขอให้ท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ"

เสียงหุ่นยนต์ดังขึ้นอีกครั้ง ฉู่อวี่เหลียวหลังกลับไปมอง ก็เห็นชายคนนั้นตามมา

ที่จุดปล่อยยานมียานขึ้นลงตลอดเวลา การที่คนสองคนจะขึ้นยานลำเดียวกันจึงไม่ใช่เรื่องแปลก

ชายคนนั้นเห็นฉู่อวี่เดินตามหุ่นยนต์ไปโดยไม่ขัดขืนก็ไม่ได้ระแวงสงสัย นังผู้หญิงตัวเล็กๆ คงกลัวจนทำอะไรไม่ถูก

หลังจากทั้งคู่ถูกส่งขึ้นยาน หุ่นยนต์ก็ปิดประตูให้อย่างรู้ต

"ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ!"