ตอนที่ 21 ทักษะใหม่ โครงข่ายอนุภาควิญญาณ

ตอนที่ 21 ทักษะใหม่ โครงข่ายอนุภาควิญญาณ

ฮิวงะ อาโอกาวะ กลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่ทำคือซักเสื้อผ้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ก่อนจะแช่น้ำร้อนอย่างสบายตัว

เมื่อรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าแล้ว เขาก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงและหลับตาพักผ่อน

ทันทีที่หลับตาลง เขาอดไม่ได้ที่จะประเมินความสามารถของตนเองในหัว

มรดกพลังของควินซี่มอบความสามารถในการโจมตีระยะไกลที่ทรงพลังให้กับเขา

หากศัตรูขาดข้อมูลเกี่ยวกับตัวเขา เขาซึ่งเป็นเพียงนักเรียนโรงเรียนนินจาก็สามารถสังหารจูนินได้

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากสมรรถภาพทางกายยังตามไม่ทัน อัตราการผสานพลังควินซี่จึงยังไม่สูงนัก

ส่งผลให้ประสิทธิภาพของ 'การรวบรวมอนุภาควิญญาณ' เพื่อควบแน่นเป็นศรจักระยังต่ำอยู่

ไม่เพียงแต่สิ้นเปลืองพลังงานมาก แต่ยังรวบรวมได้ช้าอีกด้วย

ดังนั้น 'ศรศักดิ์สิทธิ์' จะมีประสิทธิภาพสูงสุดก็ต่อเมื่อเขาเป็นฝ่ายชิงลงมือก่อน

แต่หากตัดเรื่องนั้นออกไป ทันทีที่เขาสูญเสียความได้เปรียบในการเปิดฉาก สถานการณ์จะยากลำบากสำหรับเขาทันที

ดูอย่างตอนที่เขาฆ่าสองพี่น้องนินจาล่าค่าหัวนั่นสิ

ศรแรกที่ยิงโดยชิงจังหวะก่อน สามารถสังหารได้ทันที

แต่พอเสียจังหวะไป เขาต้องเค้นสมองและงัดทุกกลยุทธ์ที่มีออกมาใช้อย่างยากลำบาก จนเกือบต้องแลกชีวิตกับคู่ต่อสู้

และนั่นก็ทำสำเร็จได้เพราะคู่ต่อสู้ขาดสติด้วยความโกรธเท่านั้น

ดังนั้น เขาประเมินว่าความแข็งแกร่งโดยรวมของเขาในตอนนี้ อย่างมากก็เหนือกว่าเกะนินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ด้วยสถานการณ์ปัจจุบัน แม้ 'ประตูหิน' จะมอบ 'ความชื่นชม' (รางวัล) ให้บ้างเป็นครั้งคราว

แต่รางวัลส่วนใหญ่เป็นทักษะ ซึ่งช่วยเพิ่มปริมาณจักระพื้นฐานและสมรรถภาพทางกายได้จำกัด

ต่อให้มีทักษะมากมายแค่ไหน มันก็แค่ช่วยเพิ่มความสามารถในการต่อสู้รอบด้านเท่านั้น

แต่รากฐานที่สำคัญที่สุดของความแข็งแกร่งของนินจา ควรมาจากพรสวรรค์ ปริมาณจักระ สภาพร่างกาย และสมรรถภาพทางกาย

ทักษะเป็นเพียงเครื่องมือในการดึงศักยภาพของรากฐานเหล่านี้ออกมาใช้ หรือพูดอีกอย่างคือ ตัวคูณพลัง

เหมือนกับวิชา 'เทพสายฟ้าเหิน'

เทพสายฟ้าเหินเป็นวิชานินจาที่แข็งแกร่งระดับตำนานและสร้างยุคสมัย

แต่ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของมันอยู่ที่การผสานเข้ากับพรสวรรค์ด้านมิติเวลา ปฏิกิริยาตอบสนองทางประสาทที่เหนือมนุษย์ และความสามารถในการเรียนรู้ของมินาโตะได้อย่างสมบูรณ์แบบ

หากคนธรรมดาเรียนเทพสายฟ้าเหินโดยไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองระดับเทพแบบมินาโตะ การวาร์ปไปโผล่หน้าศัตรูก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาชีวิตไปใส่พานถวาย

ดูอย่างกลุ่มสามนินจาองครักษ์ รวมถึง ชิรานุอิ เก็นมะ ที่เรียนเทพสายฟ้าเหินเหมือนกัน พวกเขายังใช้ได้แค่สำหรับการขนส่งพื้นฐานเท่านั้น

ถ้ายังเถียงกันเรื่องวิชาระดับ S

งั้น 'คาถาไฟ: เพลิงทำลายล้าง' ของมาดาระ ก็เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดของคำกล่าวที่ว่า:

'ไม่ใช่ว่าคาถาไม่ดี แต่เป็นที่คนใช้ต่างหาก'

ดังนั้น การเติบโตที่แท้จริงในด้านพลังดิบของเขา ยังคงต้องรอให้ร่างกายค่อยๆ เติบโตและผ่านการฝึกฝน

การก้าวกระโดดครั้งใหญ่จะเกิดขึ้นหลังจากที่เขาเพิ่มปริมาณจักระและสมรรถภาพทางกายได้แล้วเท่านั้น

"แต่ทั้งหมดนี้ต้องใช้เวลา แล้วฉันจะเอาตัวรอดไปจนถึงตอนนั้นยังไง?"

"สงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 ใกล้เข้ามาแล้ว ถ้าถึงตอนนั้นฉันยังหาที่ยืนไม่ได้ ก็คงเป็นได้แค่ปุ๋ยในสนามรบ"

เขาเริ่มปวดหัวขึ้นมาตงิดๆ!

"ก่อนอื่น เอาผลึกพลังงานที่สะสมมาช่วงนี้ทุ่มใส่อัตราการผสานให้หมดก่อนดีกว่า"

เขาเข้าสู่ห้วงจิตสำนึกและพบว่ารวมกับ 30 อันที่ได้วันนี้ เขามีผลึกพลังงานสะสมอยู่ 90 อัน

เขาเททั้งหมดลงไปเพิ่มอัตราการผสานในรวดเดียว

ผลึกพลังงานถูกใช้อย่างรวดเร็ว และอัตราการผสานก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องจาก 36.02%

มันเพิ่มขึ้นจนถึง 40% แล้วจู่ๆ ก็หยุดลง

ข้อความบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้น

【อัตราการผสานตราประทับของท่านถึง 40% แล้ว ท่านปลดล็อกทักษะเผ่าพันธุ์ใหม่】

【โครงข่ายอนุภาควิญญาณ   บีบอัดและแสดงภาพพลังงานวิญญาณที่กระจายอยู่ในบรรยากาศให้เป็นรูปทรงคล้ายริบบิ้นหรือหมอก สามารถใช้ระบุตำแหน่งเป้าหมายใกล้เคียงหรือติดตามการเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว】

โครงข่ายอนุภาควิญญาณ?

ใช่อันที่ อิชิดะ อุริว ใช้โชว์ต่อหน้าอิจิโกะช่วงแรกๆ หรือเปล่านะ?

เขาตั้งสมาธิสัมผัสรายละเอียดของทักษะนี้อย่างระมัดระวัง

เขาพบว่าเช่นเดียวกับศรศักดิ์สิทธิ์ เนื่องจากเขาสัมผัสพลังกดดันวิญญาณ  ไม่ได้ สิ่งที่ถูกบีบอัดจึงกลายเป็นจักระแทน

เพียงแค่คิด เขาก็เปิดใช้งานทักษะ

ริบบิ้นจำนวนมากแผ่ขยายออกจากรอบตัวเขาราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน

ริบบิ้นเหล่านี้ลอยละล่องและพลิ้วไหวอยู่กลางอากาศ บางเส้นเป็นสีขาว บางเส้นเป็นสีฟ้า

เขาคว้าเส้นที่อยู่ค่อนข้างใกล้มาเส้นหนึ่ง

เขาค้นพบว่ามันคือกลิ่นอายจักระของคุณย่า

แม้แต่คนธรรมดาก็สัมผัสได้งั้นเหรอ?

งั้นเส้นสีฟ้านี่ต้องเป็นของนินจา

เขาสัมผัสได้ถึงเส้นสีฟ้าอีกเส้นที่อยู่ใกล้ๆ มันเป็นกลิ่นอายของฮิวงะ ฟุ

เขาเอื้อมมือไปคว้าและพบว่าเป็นพ่อจริงๆ พ่อกำลังอยู่ในครัว

พ่อกลับมาจากภารกิจแล้วจริงๆ ด้วย

เขาตื่นเต้นมาก ลองสัมผัสริบบิ้นทีละเส้นดูว่าเป็นของใครบ้าง

มีทั้งที่เขารู้จักและไม่รู้จัก

ในระหว่างกระบวนการนี้ เขาค้นพบวิธีเปิดใช้งานทักษะนี้อีกรูปแบบหนึ่ง

นั่นคือ สามารถเปิดใช้งานภายในจิตสำนึกได้โดยไม่ต้องแสดงภาพออกมาทางกายภาพ

อย่างไรก็ตาม ระยะจะแคบลงอย่างเห็นได้ชัด

แต่สำหรับคนที่มีประสาทสัมผัสไวและพลังวิญญาณสูง ผลกระทบก็ไม่ได้มากนัก

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมระดับหัวหน้าหน่วยในเรื่องบลีชถึงไม่ค่อยใช้โครงข่ายอนุภาควิญญาณให้เห็นในภายหลัง

การสัมผัสโดยตรงในจิตสำนึกก็เพียงพอแล้ว และความเร็วยังเร็วกว่าการแสดงภาพออกมามาก

จากนั้นเขาก็เปรียบเทียบกับการรับรู้ของเนตรสีขาว

เขาพบว่าการใช้โครงข่ายอนุภาควิญญาณในจิตสำนึกมีระยะแคบกว่าเนตรสีขาวมาก

แต่ข้อดีคือเปิดใช้งานได้เร็วกว่าเนตรสีขาว แค่คิดก็สัมผัสได้ทันที

และโครงข่ายอนุภาควิญญาณแบบแสดงภาพออกมานั้น ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าการรับรู้ของเนตรสีขาวเลย

อันที่จริง หากเขาเร่งพลัง ระยะการตรวจจับอาจกว้างกว่าเนตรสีขาวด้วยซ้ำ

ในขณะเดียวกัน รายละเอียดที่สัมผัสได้จากทั้งสองอย่างก็มีข้อดีคนละแบบ

เหมือนกับแสงที่มองเห็นได้เทียบกับแสงที่มองไม่เห็น รายละเอียดของโลกที่รับรู้ได้ย่อมแตกต่างกัน

ท้ายที่สุด โลกที่ถูกนำเสนอก็มีจุดเน้นที่ต่างกัน

"นี่มันเป็นส่วนเสริมที่ยอดเยี่ยมสำหรับการรับรู้ของเนตรสีขาวเลยนะเนี่ย"

ฮิวงะ อาโอกาวะ พยักหน้า รู้สึกพอใจมาก

เขาเติมผลึกพลังงาน 10 อันสุดท้ายลงในอัตราการผสานด้วย

อัตราการผสานเพิ่มขึ้นอีกครั้ง ไปหยุดที่ 40.52%

ผลึกพลังงานหมดเกลี้ยงแล้ว

เขามองดูข้อมูลส่วนตัว

ตราประทับเผ่าพันธุ์: ควินซี่ (ระดับทั่วไป, อัตราการผสาน: 40.52%)

ทักษะพรสวรรค์: การรวบรวมอนุภาควิญญาณ

ทักษะเผ่าพันธุ์: ศรศักดิ์สิทธิ์, โครงข่ายอนุภาควิญญาณ

ตราสัญลักษณ์: วิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิด

ขีดจำกัดสายเลือด: เนตรสีขาว

ธาตุจักระ: น้ำ, สายฟ้า

ผลึกพลังงาน: 0

คราวนี้ได้โครงข่ายอนุภาควิญญาณ สงสัยจังว่าครั้งหน้าจะปลดล็อกทักษะอะไร

พวกควินซี่นี่มีของดีเยอะจริงๆ

ฮิวงะ อาโอกาวะ ตั้งตารอคอย

หลังจากนั้น เขาเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาดและตัดสินใจออกไปสูดอากาศข้างนอก

ขณะเดินอยู่บนถนน ฮิวงะ อาโอกาวะ มองดูทิวทัศน์ของถนนสายหลักในโคโนฮะ

เผลอแป๊บเดียว วันหยุดก็ใกล้จะหมดแล้ว

จากความรู้สึกต่อต้านโลกใบนี้ในตอนแรกที่เพิ่งข้ามมิติมา

จนถึงตอนนี้ เขาได้กลมกลืนเข้ากับโลกใบนี้อย่างสมบูรณ์แล้ว

เขาพบว่าถนนหนทางในหมู่บ้านโคโนฮะมีความเจริญทางการค้ามาก มีอุตสาหกรรมทุกรูปแบบ

ยากที่จะจินตนาการว่ากลุ่มชุมชนขนาดนี้จะใช้ชื่อเรียกเขตการปกครองว่า 'หมู่บ้าน'

ขณะเดินผ่านทางแยก

จู่ๆ เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างจากด้านหลัง ในการรับรู้ของเขา มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่เขา... ฮิวงะ อาโอกาวะ ยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างใจเย็น

ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบัน หากไม่เปิดเนตรสีขาว

เขาไม่ควรจะสัมผัสได้ว่ามีคนอยู่ข้างหลัง

ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่คือภายในหมู่บ้าน ความปลอดภัยน่าจะได้รับประกัน

"ฮิวงะ อาโอกาวะ!"

เสียงเย็นชา มั่นคง และไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ดังมาจากด้านหลัง

ฮิวงะ อาโอกาวะ ถึงค่อยหันกลับไปพร้อมแสดงสีหน้าสับสนในระดับที่พอดี ราวกับว่าเพิ่งถูกเรียกตัวกะทันหัน

และก็เป็นดังคาด บนหลังคาตึกด้านหลังเยื้องไปทางข้างๆ นินจาสวมหน้ากากรูปสัตว์กำลังจ้องมองลงมาที่เขา

หน่วยลับ?

หรือ ราก?

เมื่อเห็นสีหน้างุนงงของเขา อีกฝ่ายก็กระโดดลงมาจากหลังคาอย่างแผ่วเบา ลงพื้นอย่างไร้เสียง

"ฉันคือเจ้าหน้าที่หน่วยลับ รหัส ลิงซ์ "

จบตอน