บทที่ 29 แพะรับบาปประจำที่แล้ว

บทที่ 29 แพะรับบาปประจำที่แล้ว

'ฮือ... หอมจังเลย อยากกินอ่า นายท่าน ให้ข้ากินเถอะนะ!'

ผ่านการเชื่อมต่อทางจิต แม่หนูโลลิส่งความรู้สึกหิวโหยและความอยากอาหารมาให้หลินอวิ๋นอย่างต่อเนื่อง

แม้จะรู้จากตี้เทียนว่าพลังของไขกระดูกน้ำแข็งหมื่นปีที่สะสมอยู่ในตัวเทียนเมิ่งถูกดูดซับไปจนหมดแล้ว แต่ร่างกายของเทียนเมิ่งที่ได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยไขกระดูกน้ำแข็งหมื่นปีมาอย่างยาวนาน มันช่างเย้ายวนใจจักรพรรดินีน้ำแข็งเหลือเกิน!

แค่คิดน้ำลายของจักรพรรดินีน้ำแข็งก็ไหลออกมาแล้ว

กรุบกรอบ รสชาติเหมือนเนื้อไก่ โปรตีนสูงกว่าเนื้อวัวถึงหกเท่า!

อีกอย่าง ที่ถูกดูดไปก็แค่พลังงาน แต่แก่นแท้ของเทียนเมิ่งยังอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์ และตรงนั้นแหละคือส่วนที่อร่อยที่สุด

ไม่ได้การล่ะ คิดไม่ได้ ยิ่งคิดยิ่งอยากกิน!

ถ้าตัดหัวออก ชุบเกล็ดขนมปัง แล้วทอดจนเหลืองกรอบ...

"จุ๊ๆ เจ้าพูดซะจนข้าอยากลองชิมดูบ้างเลยแฮะ" หลินอวิ๋นเดาะลิ้น ทำสีหน้าอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย

"ใช่ไหมล่ะเจ้าคะ! นายท่าน ก่อนที่เจ้าหนอนนั่นจะหนีไป รีบจับมันมาทอดน้ำมันกันเถอะ!" จักรพรรดินีน้ำแข็งดวงตาเป็นประกาย

"เป็นข้อเสนอที่ดี แต่ไม่ได้หรอกนะ" หลินอวิ๋นหยิบจักรพรรดินีน้ำแข็งออกมาจากอกเสื้อ วางนางลงบนฝ่ามือ แมงป่องตัวน้อยยาวกว่าสิบเซนติเมตรดูงดงามราวกับงานศิลปะชั้นเลิศเมื่อต้องแสงแดด

เมื่อเห็นจักรพรรดินีน้ำแข็งหงอยเหงาลงอย่างเห็นได้ชัด หลินอวิ๋นก็หัวเราะเบาๆ พลางใช้นิ้วจิ้มๆ นาง แต่จักรพรรดินีน้ำแข็งกำลังอารมณ์บ่อจอย จึงไม่ตอบสนองต่อการหยอกล้อของหลินอวิ๋น นอนหมดอาลัยตายอยากอยู่แบบนั้น

ถ้าเป็นปกติ นางคงใช้ก้ามเล็กๆ หนีบนิ้วเขาเล่นไปแล้ว

"เอาล่ะ เลิกทำหน้าเศร้าได้แล้ว" หลินอวิ๋นรู้สึกขบขัน จับจักรพรรดินีน้ำแข็งวางบนไหล่แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม

"เหตุผลที่เจ้าอยากกินเจ้าหนอนยักษ์นั่น ก็เพราะแก่นแท้ของเจ้าเสียหาย และต้องการพลังจากไขกระดูกน้ำแข็งหมื่นปีในตัวมันมาฟื้นฟูไม่ใช่หรือไง? แต่ตอนนี้แก่นแท้ของเจ้าสมบูรณ์แล้ว แถมยังผ่านทัณฑ์สวรรค์สี่แสนปีมาได้แล้ว ชีวิตเจ้าไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายอีกต่อไป"

แม้ภายนอกจักรพรรดินีน้ำแข็งจะยังดูซึมกะทือ แต่หูของนางแอบตั้งขึ้นรอฟังคำพูดของหลินอวิ๋นอย่างตั้งใจ

"ตอนนี้เจ้าก็แข็งแกร่งมากพอแล้ว ในฐานะผู้คุ้มกันลับของข้า พลังระดับนี้ถือว่าเพียงพอ การจะพัฒนาไปมากกว่านี้ทั้งเสียเวลาและกินแรงเปล่าๆ สู้รอให้ข้ากลับสู่จุดสูงสุด แล้วช่วยเจ้าให้กลายเป็นเทพแบบง่ายๆ ไม่ดีกว่าหรือ?" หลินอวิ๋นยิ้มพลางเอียงคอมองจักรพรรดินีน้ำแข็ง สื่อความนัยบางอย่าง

ดวงตาคริสตัลสีเหลืองคู่เล็กของจักรพรรดินีน้ำแข็งพลันสว่างวาบ

เอ้อ จริงด้วย!

ต่อให้กินเทียนเมิ่งตอนนี้ อย่างมากก็แค่ผ่านทัณฑ์สวรรค์ได้อีกสักหนึ่งหรือสองครั้ง ถึงระดับหกแสนปีหรืออย่างมากก็เจ็ดแสนปี เพราะเทียนเมิ่งเองก็ถูกดูดจนแทบแห้งแล้ว ความช่วยเหลือที่ได้คงมีจำกัดสุดๆ

เทียบกับรอให้นายท่านกลับสู่จุดสูงสุดแล้วช่วยยกระดับทีเดียว การรีบร้อนตอนนี้ก็เหมือนการทิ้งแตงโมไปเก็บเมล็ดงาชัดๆ

"ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ นายท่าน!" จักรพรรดินีน้ำแข็งพยักหน้าหงึกหงัก ความอยากกินเทียนเมิ่งลดฮวบลงทันตา

แม้จะยังอยากกินอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้น 'ต้องกินให้ได้' อีกต่อไปแล้ว

ท่ามกลางบทสนทนาของทั้งสาม การผสานร่างระหว่างฮั่วอวี่เฮ่ากับเทียนเมิ่งก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งที่มีไอเย็นปกคลุมร่าง เอาหัวขนาดใหญ่ชนเข้ากับหน้าผากของฮั่วอวี่เฮ่าโดยตรง ในขณะเดียวกัน ลวดลายสีทองทั้งสิบวงบนตัวเทียนเมิ่งก็ส่องแสงเจิดจ้า กลายเป็นลูกบอลแสงสิบลูกราวกับดวงอาทิตย์ดวงน้อยๆ ไหลรวมเข้าสู่ร่างกายของฮั่วอวี่เฮ่าพร้อมกับร่างต้นของมัน

เหลือเพียงคราบที่โปร่งใสของหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งทิ้งไว้ แต่คราบนั้นก็ทำท่าจะพุ่งตามเข้าไปในร่างฮั่วอวี่เฮ่าด้วย

"ตี้เทียน ลงมือ! ชิงคราบหนังนั่นมาให้ข้า!" ประกายตาคมกริบวาบผ่านดวงตาหลินอวิ๋น เขากระซิบสั่งการ

หนังนั่นคือคราบลอกของหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่ง สำหรับหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งแล้ว มันเทียบได้กับเกล็ดที่มีพลังป้องกันมหาศาลของเผ่าพันธุ์มังกรเลยทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างที่ถูกตี้เทียนและเหล่าสัตว์ร้ายดูดกลืนพลังวิญญาณอย่างต่อเนื่อง หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งได้แอบใช้พลังงานหล่อเลี้ยงคราบนี้ไว้ตลอด คุณภาพของมันในตอนนี้เรียกได้ว่าเป็น 'กระดูกวิญญาณล้านปี' ในรูปแบบอื่นได้เลย!

แก่นแท้และวงแหวนวิญญาณของหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่ง ข้า... หลินอวิ๋น จะยกให้เจ้า ฮั่วอวี่เฮ่า แต่เพื่อเป็นค่าตอบแทนที่ข้าแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น ทิ้งคราบลอกไว้เป็นดอกเบี้ยก็ยุติธรรมดีไม่ใช่หรือ?

เมื่อเห็นว่าคราบนั้นกำลังจะผสานเข้ากับร่างฮั่วอวี่เฮ่า ตี้เทียนก็ยื่นมือขวาออกไปทันที พลังมิติอันหนาแน่นแผ่ซ่านทั่วฝ่ามือ ก่อนจะกำหมัดแน่น

ความเชื่อมโยงระหว่างคราบลอกกับหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งขาดสะบั้นลงฉับพลัน มันปรากฏขึ้นในมือของตี้เทียนทันทีที่เขากำหมัด

ได้คราบลอกมาครอบครองแล้ว!

หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งที่ผสานเข้าร่างฮั่วอวี่เฮ่าไปแล้วถึงกับสะดุ้งโหยง ดวงตาเล็กๆ เต็มไปด้วยความหวาดผวาขณะมองไปรอบๆ เนื่องจากผสานร่างไปแล้ว มันจึงไม่สามารถใช้พลังอำนาจระดับสัตว์วิญญาณล้านปีได้อีกต่อไป

ดังนั้นมันจึงหาตำแหน่งศัตรูไม่เจอด้วยซ้ำ!

ยิ่งไปกว่านั้น พลังมิติอันน่าสะพรึงกลัวตอนที่ตี้เทียนลงมือ ทำให้หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งหวาดกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ พลังนั้นแหละที่ขังมันไว้เป็นหมื่นปี!

"ตี้เทียน... วิญญาณตามติดชัดๆ!" หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งที่ตั้งใจจะด่าทอสักหน่อยถึงกับฉี่แทบราด มันกัดฟันแน่น ดวงตาเล็กจิ๋วสีทองเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

แต่มันไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว หากตี้เทียนชิงคราบไปได้ เขาก็ย่อมลากตัวฮั่วอวี่เฮ่ากลับไปที่ทะเลสาบแห่งชีวิตแล้วดึงพลังของมันออกมาจากร่างฮั่วอวี่เฮ่าได้เช่นกัน!

อุตส่าห์ทำสำเร็จ เจอโฮสต์ที่เป็นมนุษย์แล้วแท้ๆ ตอนนี้แค่รอให้โฮสต์เติบโต แผนการสร้างเทพก็จะเริ่มขึ้น

จะมาตกม้าตายตรงนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

พลังมิติอันเข้มข้นห่อหุ้มร่างฮั่วอวี่เฮ่าในพริบตา แสงสีทองกระพริบวูบ ร่างของฮั่วอวี่เฮ่าก็หายวับไปจากจุดเดิม

นี่คือความสามารถที่หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งเคยบอกกับฮั่วอวี่เฮ่าในต้นฉบับ ความสามารถในการเคลื่อนย้ายพริบตาที่ใช้ได้เพียงครั้งเดียวในชีวิต!

"พวกเจ้าสารเลวที่เห็นข้าเป็นอาหาร จะไม่มีวันได้รับโอกาสนั้นอีก! คอยดูเถอะ สักวันข้า เทียนเมิ่ง จะกลับมาล้างแค้น!"

ก่อนจากไป หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งยังมิวายทิ้งคำขู่เอาไว้ คำพูดที่แฝงมากับคลื่นพลังจิตดังเข้าหูของหลินอวิ๋นและพวกพ้องอย่างชัดเจน

แม้จะหาตัวตี้เทียนไม่เจอ แต่มันมั่นใจว่าตี้เทียนต้องได้ยินแน่นอน!

"หนอย ไอ้แมลงชั้นต่ำ!" ประกายเย็นเยียบวาบขึ้นในดวงตาตี้เทียน

หากไม่ใช่เพราะองค์เหนือหัวไม่อนุญาตให้ลงมือ คิดหรือว่าพลังมิติงูๆ ปลาๆ ของแกจะหนีรอดเงื้อมมือข้าไปได้?

สำหรับคนทั่วไป พลังมิติอาจจับต้องยากและไร้ร่องรอย แต่สำหรับตี้เทียน เพียงแค่แกะรอยตามทิศทางที่หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งหนีไป เขาก็สามารถตามหาพิกัดของมันได้ง่ายๆ!

คลื่นพลังมิติไม่ได้จางหายไปเร็วขนาดนั้น!

"พอเถอะ ก็แค่คำคุยโตของมดปลวก ไม่ต้องไปใส่ใจหรอก" หลินอวิ๋นโบกมือ กล่าวด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ

หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งอาจจะคิดว่ามันเจอโฮสต์สำหรับแผนการสร้างเทพแล้ว แต่สำหรับหลินอวิ๋น สิ่งที่มันเจอจริงๆ คือตัวตายตัวแทน... หรือ 'แพะรับบาป' ต่างหาก!