บทที่ 25 นับถอยหลังหนึ่งนาที

บทที่ 25 นับถอยหลังหนึ่งนาที

"เฮอะ ในเมื่อคณบดีหลิวไม่คิดจะยื่นมือเข้าห้ามปราม ก็อย่าให้ถึงตอนที่นักเรียนวิทยาลัยคุณถูกอัดจนพิการ แล้ววิ่งไปร้องห่มร้องไห้ฟ้องอธิการบดีก็แล้วกัน"

เหอเทียนหมิงกอดอกแค่นเสียงเย็นชา

"เรื่องนั้นย่อมไม่เกิดขึ้นแน่นอน"

"แต่ว่า ถ้าเกิดนักเรียนของผมชนะขึ้นมาล่ะ? วิทยาลัยการต่อสู้ของพวกคุณจะไม่ขายหน้าแย่เหรอ?"

หลิวฝูเฟิงอารมณ์ดี ไม่ได้แปลว่าจะยอมให้ใครมาบีบเค้นได้ตามใจชอบ จึงตอกกลับไปทันควัน

ทั้งสองคนเพิ่งเสร็จจากการประชุมช่วงเช้า ระหว่างทางกลับบังเอิญมาเจอเหตุการณ์นี้เข้าพอดี จึงแวะดูเสียหน่อย

เทียบกับเหอเทียนหมิงแล้ว ความจริงในใจของหลิวฝูเฟิงกลับคาดหวังผลลัพธ์ของการต่อสู้ครั้งนี้เป็นอย่างมาก!

เมื่อผนวกข้อมูลของเย่เฉินที่เขาได้รับมาจากซูมู่ก่อนหน้านี้ เข้ากับสีหน้าท่าทางที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของเย่เฉินในตอนนี้

ทำให้ในใจของเขาอดไม่ได้ที่จะมีความคาดหวังเล็กๆ ผุดขึ้นมา

หากเย่เฉินสามารถยืนหยัดได้ครบหนึ่งนาทีจริงๆ วิทยาลัยสายสนับสนุนจะต้องล้างอายได้สำเร็จแน่

หรือถอยออกมาสักหมื่นก้าว ต่อให้เย่เฉินทนไม่ถึงหนึ่งนาที การที่วิทยาลัยการต่อสู้ใช้คนมากรังแกคนน้อยก็ไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจอะไร ส่วนเรื่องความปลอดภัย มีเขาอยู่ตรงนี้ จะปล่อยให้เย่เฉินตกอยู่ในอันตรายจริงๆ ได้อย่างไร

เย่เฉินเพิ่งอยู่ปีหนึ่ง

ยังมีพื้นที่ให้เติบโตอีกเยอะ!

ภายนอกวิทยาลัยการต่อสู้

เย่เฉินและซูมู่ที่เดินจูงมือกันปรากฏตัวขึ้น ทำเอานักศึกษาชายในที่นั้นตาแดงก่ำด้วยความอิจฉา

เทพธิดาของพวกเขาถูกไอ้ขยะจากวิทยาลัยสายสนับสนุนคาบไปรับประทานเสียแล้ว

เดิมทีก็ขัดหูขัดตาไอ้หมอนี่อยู่แล้ว ตอนนี้ยังกล้ามาโอบกอดดาวโรงเรียนอย่างเปิดเผย ช่างรนหาที่ตายชัดๆ

ค่าความโกรธของคนในวิทยาลัยการต่อสู้พุ่งทะลุปรอททันที

"เย่เฉิน แกกำลังดูถูกคนของวิทยาลัยการต่อสู้พวกเราอยู่ใช่ไหม!"

"อย่าว่าแต่หนึ่งนาทีเลย ถ้าสามสิบวินาทีฉันยังทำให้แกลงไปกองกับพื้นไม่ได้ ก็ถือว่าฉันขายหน้าแล้ว!"

"ราคาคุยโตเกินไปไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะเย่เฉิน เมื่อก่อนฉันยังนึกว่าแกพอจะมีสมองอยู่บ้าง แต่ดูจากตอนนี้ นอกจากจะเป็นขยะแล้ว สมองยังดูไม่ค่อยดีอีกด้วย!"

สิ้นเสียง ก็มีคนพุ่งตัวเข้ามาทันที

"งั้นก็ดี เริ่มนับถอยหลังหนึ่งนาทีได้เลย!"

เย่เฉินปล่อยมือซูมู่ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

ซูมู่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที แล้วกดปุ่มจับเวลา

"ลูกพี่ซ่ง พวกเราเอาไงดี?"

ซ่งอวี้ในตอนนี้ยังคงวางมาดเป็นสุภาพบุรุษผู้สง่างาม เพียงแต่ความอาฆาตที่เล็ดลอดออกมาจากแววตาได้เปิดเผยธาตุแท้ของเขา

นับตั้งแต่เย่เฉินจูงมือซูมู่ปรากฏตัว เขาก็ไม่เคยสงบใจลงได้เลย เพียงแต่ติดที่สถานะ จึงไม่สามารถระเบิดอารมณ์ออกมาได้ทันทีก็เท่านั้น

บรรดาลูกสมุนที่ยืนอยู่ข้างกายเขา ต่างพากันกระตือรือร้นอยากลองของ

"ไปซะ จัดการมันให้พิการ!"

"ไม่รู้ว่าไอ้หมอนั่นมีไพ่ตายอะไร ถ้าท่าไม่ดีก็ใช้สิ่งที่พวกแกถนัด เข้าใจไหม?"

"ถ้าซูมู่คิดจะหาเรื่องพวกแกจริงๆ ฉันจะช่วยกันออกให้เอง!"

"หลังจบงานนี้ ฉันรับรองว่าพอเรียนจบพวกแกจะได้เข้าร่วมกับตระกูลซ่ง เผลอๆ อาจจะมีโอกาสได้เข้าถึงตระกูลซูด้วย เข้าใจแล้วใช่ไหม?"

ซ่งอวี้กระซิบสั่งการ

บรรดาลูกสมุนที่อยู่รอบตัวเขา ต่างเผยสีหน้าดีใจออกมาทันที

พวกมันเหมือนหมาบ้าที่หลุดจากโซ่ตรวน พากันกรูเข้าไปร่วมวงต่อสู้

ในสนามต่อสู้ เย่เฉินพลิ้วไหวราวกับผีเสื้อบินวนเวียนอยู่ในหมู่บุปผา

ทักษะการต่อสู้ที่เรียนรู้มาจากชาติก่อน ได้นำมาใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่ในเวลานี้

และในขณะนี้ บนหน้าต่างระบบ คูลดาวน์ของ 【การเสริมพลังซิงโครไนซ์】 ได้สิ้นสุดลงแล้ว!

เขาเปิดใช้งาน 【การเสริมพลังซิงโครไนซ์】 ในทันที!

ส่วนเป้าหมายที่เลือก ย่อมเป็นซูมู่ที่ยืนอยู่ข้างๆ นั่นเอง!

เพื่อไม่ให้คนอื่นในที่เกิดเหตุจับได้ว่าเขาสามารถใช้ความสามารถของซูมู่ได้

เย่เฉินในตอนนี้จึงเลือกดึงมาใช้เพียงแค่ค่าสถานะพละกำลังและความว่องไวของซูมู่เท่านั้น!

บวกกับส่วนที่เป็นของเขาเองอยู่แล้ว การเผชิญหน้ากับคนพวกนี้ ก็เพียงพอให้เขาหลบหลีกการโจมตีทั้งหมดได้!

เมื่อผสานเข้ากับทักษะที่ติดตัวมาจากชาติก่อน อย่าว่าแต่สามสิบคนเลย ต่อให้มาห้าสิบคน เขาก็เชื่อมั่นว่าตัวเองสามารถยืนหยัดได้ครบหนึ่งนาที!

ผู้คนที่มามุงดูการต่อสู้ ต่างมองเย่เฉินที่กำลังกระโดดหลบไปมากลางวงล้อมด้วยสีหน้าราวกับเห็นผี

"เย่เฉินคนนี้ ไปเก่งกาจขนาดนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"เก่งกะผีอะไรล่ะ พวกนายไม่สังเกตเหรอ คนรุมเข้าไปตั้งเยอะ แต่พอแต่ละคนจะลงมือ ก็จะถูกคนอื่นขวางทางไว้ตลอด?"

"หรือว่า การประลองครั้งนี้ เย่เฉินจะชนะจริงๆ?"

คนเหล่านี้มองดูเย่เฉินในตอนนี้

มีทั้งคนที่ประหลาดใจ คนที่ชื่นชมจากใจจริง และแน่นอนว่ายังมีคนที่แค่นเสียงดูถูก!

"ฉันว่าเขาคิดมาดีแล้วว่าจะสู้แบบหนึ่งต่อหลายคน พวกนายดูสิ พอคนเยอะเข้า จริงๆ แล้วแต่ละคนกลับไม่สะดวกที่จะออกอาวุธเต็มที่!"

"ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าต้องระวังไม่ให้การโจมตีของตัวเองไปโดนพวกเดียวกันเองอีก!"

"ถ้าสู้ตัวต่อตัวจริงๆ เกรงว่าต่อให้เย่เฉินจะพลิ้วแค่ไหน ก็คงหนีไปไหนไม่รอดหรอก! ไม่ต้องถึง 30 วินาที ป่านนี้คงลงไปนอนเป็นศพอยู่บนพื้นแล้ว!"

ไม่นานนัก ก็มีคนดูออกว่าทำไมเย่เฉินถึงเสนอตัวสู้แบบหนึ่งต่อหลายคน

ซึ่งความคิดของเย่เฉินก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

สถานการณ์ในสนามตอนนี้ก็เป็นเครื่องพิสูจน์จุดนี้ได้ดี

คนหลายสิบคน รุมโจมตีคนคนเดียว

มันมีข้อจำกัดมากเกินไป ทำให้พวกเขาไม่สามารถแสดงฝีมือออกมาได้อย่างเต็มที่

และในขณะที่เวลาหนึ่งนาทีใกล้จะหมดลง

คนของซ่งอวี้ก็สบตากันในฝูงชน

แทบจะในพริบตาเดียว ก็มีคนแอบซ่อนกายอย่างลับๆ ถึงขั้นหยิบอาวุธที่ส่องแสงเย็นยะเยือกออกมา!

และสิ่งที่ตามมาติดๆ คือความหนาวเหน็บที่น่าสะพรึงกลัว ซึ่งล็อกเป้าพวกเขาแต่ละคนไว้อย่างแม่นยำ

เสียงของซูมู่ที่เย็นยะเยือกไปถึงกระดูกดังขึ้นที่ข้างหูของพวกเขา

"ฉันบอกแล้วไง ว่าถ้าใครกล้าเล่นสกปรก ฉันจะสู้กับมันให้ตายกันไปข้าง!"

วินาทีต่อมา เสาน้ำแข็งผุดขึ้นมาจากใต้เท้าของพวกเขา และแช่แข็งพวกเขาไว้ในทันที!

เสาน้ำแข็งที่โผล่ขึ้นมากลางสนาม ย่อมทำให้คนอื่นออกอาวุธได้ยากลำบากยิ่งขึ้น

แต่เพราะซูมู่ได้ประกาศไว้ก่อนเริ่มแล้วว่าจะจัดการคนที่ลอบกัด คนอื่นๆ จึงพูดอะไรไม่ออก

โดยเฉพาะคนที่เหลืออยู่ แทบทั้งหมดล้วนเป็นผู้ตามจีบซูมู่

ย่อมไม่อยากให้ซูมู่มองตนในแง่ร้ายเพราะเรื่องนี้!

หลังจากลงมือแช่แข็งพวกที่แอบใช้ความสามารถโดยพลการจนหมดแล้ว สายตาของซูมู่ก็มองไปทางซ่งอวี้

"ทำไมหมอนี่ยังไม่ลงมืออีก?"

เธอรู้ดีว่าคนพวกนี้คือลูกสมุนของซ่งอวี้!

การที่พวกมันกล้าทำลายกฎอย่างหน้าด้านๆ แบบนี้ เห็นชัดว่าซ่งอวี้คือผู้บงการอยู่เบื้องหลัง!

ซ่งอวี้ในตอนนี้ยังไม่หายตกตะลึงจากภาพเหตุการณ์เมื่อครู่

เขารู้จักความแข็งแกร่งของซูมู่ดี

แต่นึกไม่ถึงว่า เวลาผ่านไปแค่เดือนเดียว ความแข็งแกร่งของซูมู่จะพัฒนาไปถึงระดับนี้!

การควบคุมและการใช้งานพลังธาตุน้ำแข็ง แทบจะเทียบชั้นได้กับนักศึกษาปีสูงๆ เลยทีเดียว!

ช่องว่างระหว่างเขากับเธอ ทำไมถึงยิ่งห่างชั้นกันไปเรื่อยๆ แบบนี้?

เมื่อตั้งสติได้ สายตาของซ่งอวี้ก็ไปตกอยู่ที่เย่เฉิน

หรือจะเป็นเพราะหมอนั่น?

เขาหรี่ตาลง อาศัยจังหวะสิบกว่าวินาทีสุดท้ายของการนับถอยหลัง พุ่งเข้าโจมตีเย่เฉิน

แม้เย่เฉินจะมั่นใจว่าสามารถหลบการโจมตีของคนพวกนี้ได้

แต่ความถี่ของการโจมตีมันหนาแน่นเกินไป

พละกำลังลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว จนเขาอดไม่ได้ที่จะหอบหายใจอย่างหนัก

ในขณะที่เวลาหนึ่งนาทีกำลังจะครบ และเตรียมจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก สัญญาณเตือนภัยวิกฤตอันรุนแรงก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง

เย่เฉินย่อตัวลงด้วยท่าทางแปลกประหลาดโดยสัญชาตญาณ

แทบจะในเวลาเดียวกัน หมัดขนาดมหึมาที่มาพร้อมกับลมปราณรุนแรงก็เฉี่ยวผ่านเหนือศีรษะเขาไป

พลังระดับนี้ แข็งแกร่งยิ่งกว่าฉินเทียนเสียอีก

อสรพิษที่ซุ่มดูอยู่ ในที่สุดก็ลงมือแล้ว