บทที่ 24 หนึ่งคนท้าดวลทั้งกองทัพ

บทที่ 24 หนึ่งคนท้าดวลทั้งกองทัพ

"ที่นี่คือวิทยาลัยการต่อสู้ ไม่ใช่ที่ที่ผู้สนับสนุนขยะอย่างแกจะเข้ามาได้"

"อีกอย่าง ได้ข่าวว่าแกรับคำท้าจากคนในวิทยาลัยเราไปไม่น้อย อยากตาย ก็ไปตายที่วิทยาลัยสายสนับสนุนของพวกแกซะ!"

"อย่ามาทำพื้นวิทยาลัยเราสกปรก ตอนทำความสะอาดมันเสียเวลา!"

คนเฝ้าประตูวิทยาลัยการต่อสู้ช่างวางก้ามเหลือเกิน

เขามองเย่เฉินราวกับมองคนตายไม่มีผิด

ไม่ลดตัวลงไปเถียงกับหมาบ้า นี่คือประสบการณ์ที่เย่เฉินได้เรียนรู้มาจากการดิ้นรนใช้ชีวิตหลายปี

สายตาของเขามองข้ามคนเฝ้าประตู มุ่งตรงเข้าไปภายในวิทยาลัยการต่อสู้

เป็นไปตามคาด พวกที่ส่งจดหมายท้าดวลเมื่อวาน คงได้รับข่าวว่าเขามาถึงแล้ว จึงพากันมุ่งหน้ามารวมตัวกันที่นี่

"รุ่นพี่เถียน อย่าไปขวางมันเลย!"

"ในเมื่อมันอยากมาหาที่ตาย ก็ปล่อยให้มันเข้ามาเถอะ!"

"ถ้าพื้นสกปรก ถึงตอนนั้นก็ค่อยไปหาพวกผู้สนับสนุนที่มีความสามารถทำความสะอาดมาเป็นกรรมกรสักสองสามคนก็สิ้นเรื่อง!"

มีใครบางคนตะโกนแทรกขึ้นมา

ทันใดนั้น ทั่วทั้งวิทยาลัยการต่อสู้ก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ย!

ส่วนเหล่านักศึกษาวิทยาลัยสายสนับสนุนที่ตามมา สีหน้าล้วนดูไม่ได้!

ความหมายของฝ่ายตรงข้ามชัดเจนมาก

พวกเขาไม่ได้ดูถูกแค่เย่เฉิน แต่กำลังดูถูกนักศึกษาวิทยาลัยสายสนับสนุนอย่างพวกเขาทุกคน!

แต่เย่เฉินผู้เป็นตัวเอกของเรื่องกลับโบกมืออย่างไม่ยี่หระ

"จะพูดเรื่องพวกนี้ไปทำไม?"

"ในเมื่อผมรับคำท้า ก็ย่อมต้องมารับคำท้าอยู่แล้ว"

"แต่ก่อนจะเริ่ม ผมมีอะไรจะพูดสักหน่อย!"

ทุกคนพอได้ยินเย่เฉินเอ่ยปาก ก็ต่างสงสัยว่าเขาจะพูดอะไร?

"เดี๋ยวก่อน!"

ในขณะที่เย่เฉินกำลังจะพูด เสียงใสกังวานก็ดังขัดจังหวะขึ้น

ซูมู่ที่ได้รับข่าว รีบมาถึงที่นี่แล้ว

เธอเดินฝ่ากลุ่มนักศึกษาวิทยาลัยการต่อสู้ เข้ามายืนขวางหน้าเย่เฉิน ปกป้องเขาไว้ด้านหลัง

"ฉันจะสู้แทนเย่เฉินเอง!"

"ยังไงเขาก็เป็นแค่ผู้สนับสนุน ให้สู้กับพวกนาย ผลลัพธ์มันก็เห็นๆ กันอยู่!"

"พวกนายมันก็แค่ใช้ความได้เปรียบของอาชีพรังแกเขาก็เท่านั้น!"

เย่เฉินมองซูมู่ที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้า คอยปกป้องเขา ในใจก็รู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง

มิน่าล่ะ หลังจากเขารับคำท้าไปตั้งเยอะ ก็ไม่เห็นซูมู่มาหาเขาเลย

ที่แท้เธอก็คิดจะทำแบบนี้มาตั้งแต่แรกแล้วสินะ!

"ซูมู่ คุณทำแบบนี้ มันจะไม่ดูไม่ดีไปหน่อยเหรอครับ?"

ซ่งอวี้ในชุดสีเขียวครามค่อยๆ เดินออกมาจากฝูงชน

คนรอบข้างพอเห็นเขา ก็ต่างแหวกทางให้อย่างรู้ตัว

"ซ่งอวี้ ฉันรู้ว่านายคิดจะทำอะไร?"

"ฉันขอเตือนให้นายตัดใจซะเถอะ!"

เมื่อเห็นซ่งอวี้ ซูมู่ย่อมไม่มีสีหน้าดีๆ ให้

หมอนี่น่ะเหรอซ่งอวี้?

ดูมีราศีหน้าขาวเจ้าสำอางอยู่เหมือนกันแฮะ!

ซ่งอวี้ที่มีผิวขาวเนียน ใบหน้าหล่อเหลาราวกับหยก เมื่อเห็นซูมู่ไม่ไว้หน้าตนแม้แต่น้อย แววตาก็ฉายประกายอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง

แต่เขาเก็บอาการได้ดีเยี่ยม เพียงแค่ชั่วพริบตา ก็เปลี่ยนกลับมาเป็นรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยน

"ซูมู่ ผมรู้ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับหมอนี่ดี"

"แต่ว่า จดหมายท้าดวลเขาเป็นคนรับเองกับมือ ไม่ใช่คุณ"

"คุณออกหน้าแทนแบบนี้ จะเอาหน้าตาของวิทยาลัยการต่อสู้ของพวกเราไปไว้ที่ไหนครับ?"

พวกลูกสมุนที่ติดตามเขา ต่างพากันตะโกนสนับสนุนทันที

"ใช่แล้ว!"

"ลูกพี่ซ่งพูดถูก ในเมื่อเย่เฉินรับคำท้าเอง ก็ให้มันออกมาสู้เองสิ!"

"ซูมู่ เธอทำแบบนี้ มันไม่เหมาะสมจริงๆ นะ!"

สุดท้าย แม้แต่พวกที่แอบชอบซูมู่ ก็เริ่มไม่พอใจในการกระทำของซูมู่

และไฟโทสะในแววตาที่พวกเขามองเย่เฉิน ก็ยิ่งลุกโชนรุนแรงขึ้น!

ราวกับแทบจะรอไม่ไหวที่จะพุ่งเข้าไปฉีกเนื้อดื่มเลือดเขาเสียเดี๋ยวนี้!

ซูมู่กำลังจะเอ่ยปากพูดต่อ แต่ไหล่ของเธอก็ถูกเย่เฉินแตะเบาๆ

"เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเถอะ!"

เย่เฉินเดินออกมาจากด้านหลังของซูมู่

"ทุกท่าน ใจเย็นๆ กันก่อน!"

"ในเมื่อวันนี้ตัวผมมาถึงที่นี่แล้ว ย่อมต้องมารับคำท้าของทุกท่านด้วยตัวเองแน่นอน!"

"แต่ว่า ก่อนจะเริ่ม ผมต้องขอพูดกฎของผมสักหน่อย!"

"ยังไงซะเมื่อกี้คุณซูมู่ก็บอกแล้ว แนวทางอาชีพของพวกเรามันต่างกัน พลังต่อสู้พวกคุณย่อมได้เปรียบเห็นๆ การประลองครั้งนี้ก็ควรจะต่อให้ผมบ้างไม่ใช่เหรอ?"

ลูกสมุนของซ่งอวี้สองสามคนเห็นเย่เฉินกล้าตั้งกฎเอง ก็ก้าวออกมาทำท่าจะโวยวาย

แต่กลับถูกซ่งอวี้ยกมือห้ามไว้

"ในเมื่อเพื่อนนักเรียนเย่เฉินอยากจะประลองตามกฎของคุณ งั้นลองว่ามาสิครับ!"

"พวกเราชาววิทยาลัยการต่อสู้ จริงๆ แล้วก็ไม่ค่อยชอบรังแกไก่อ่อนสักเท่าไหร่หรอก!"

"เพราะมันดูไร้ศักดิ์ศรีเกินไป!"

เดิมทีมีบางคนอยากจะแย้งเย่เฉิน

แต่พอฟังซ่งอวี้พูดจบ ก็รู้สึกว่ามีเหตุผล

ฆ่าไก่เหตุใดต้องใช้มีดฆ่าโค?

จัดการไก่อ่อนอย่างเย่เฉิน ใช้กำลังข่มให้จมดินเลยมันออกจะง่ายดายเกินไปหน่อย!

"แต่ว่า!"

ซ่งอวี้เปลี่ยนน้ำเสียง

"เพื่อนนักเรียนเย่เฉิน ถ้ากฎของคุณทำให้คุณได้เปรียบตลอดการแข่งขัน พวกเราคงยอมรับไม่ได้หรอกนะ"

"เดี๋ยวจะกลายเป็นว่าประลองไม่สำเร็จ แถมยังกลายเป็นตัวตลกของทั้งวิทยาลัยไปซะเปล่าๆ!"

"อ้อ ผมลืมไป ดูเหมือนคุณจะเป็นตัวตลกของทั้งวิทยาลัยอยู่แล้วนี่นะ แต่ก็นะ ผมก็ยังอยากฟังอยู่ดีว่าคุณจะประลองยังไง!"

ซ่งอวี้ยังคงรักษารอยยิ้มอบอุ่นไว้บนใบหน้า

น้ำเสียงก็สุภาพนุ่มนวล

แต่เย่เฉินกลับเกลียดไอ้พวกจอมปลอมแบบนี้เข้ากระดูกดำ

ในเมื่ออีกฝ่ายพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เย่เฉินก็แค่นยิ้มเย็นชา แล้วค่อยๆ เอ่ยกฎที่เขาคิดไว้ออกมา

"ตัวต่อตัวมันน่าเบื่อ ขอท้าดวลพวกคุณทั้งหมดทีเดียวเลยแล้วกัน"

"พวกคุณทุกคนที่ส่งจดหมายท้าดวลให้ผมเมื่อวาน ลงมือพร้อมกันได้เลย!"

"ขอแค่ผมยืนหยัดอยู่ได้หนึ่งนาที แล้วตอนนั้นผมยังยืนอยู่ที่เดิมได้ ก็ถือว่าผมชนะ!"

เดิมทีทุกคนคิดว่าเย่เฉินจะตั้งกฎเพื่อให้ตัวเองได้เปรียบที่สุด

แต่พอฟังเขาพูดจบ ทุกคนถึงกับยืนอึ้งตะลึงงัน

การที่เย่เฉินกล้ารับคำท้าก็ทำให้หลายคนแปลกใจมากพอแล้ว

แต่ที่น่าแปลกใจยิ่งกว่าคือ เขาไม่กลัวว่าจะรับมือตัวต่อตัวไม่ไหว แต่กลับคิดจะสู้แบบหนึ่งต่อหลายคนเนี่ยนะ?

นี่มันคืออะไร?

การตบหน้ากันอย่างโจ่งแจ้ง?

หรือว่าเย่เฉินจะเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ?

แม้แต่ซูมู่ที่เชื่อมั่นว่าเย่เฉินมีวิธีรับมือ ในตอนนี้ก็แทบจะอดรนทนไม่ไหว อยากจะเลิกสนใจความคิดของเย่เฉิน แล้วลงสนามไปสู้แทนเขาเอง!

แต่วินาทีต่อมา มือของเธอก็ถูกเย่เฉินจับไว้

"วางใจเถอะ แค่ยืนหยัดให้ได้หนึ่งนาทีเอง"

"อีกอย่างพวกนั้นคนเยอะ ถึงตอนนั้นยังไม่ทันแตะตัวผม อาจจะตีกันเองก่อนก็ได้ใครจะรู้!"

"คุณช่วยยืนดูอยู่ข้างๆ ก็พอ วางใจป๋าเย่ของคุณเถอะน่า!"

ซูมู่คิดจะพูดอะไรต่อ

แต่เมื่อเห็นแววตาที่แน่วแน่มั่นคงของเย่เฉิน สุดท้ายเธอก็ยอมตกลง

"ป๋าเย่ คุณต้องระวังตัวให้มากๆ นะคะ!"

"หนูจะช่วยจับตาดูให้ละเอียดเลย! ถ้ามีใครกล้าเล่นสกปรก ซูมู่คนนี้จะขอสู้กับมันให้ตายกันไปข้าง!"

พูดจบ ซูมู่ก็กวาดสายตาจ้องมองกลุ่มคนตรงหน้าเขม็ง!

ในขณะเดียวกัน ทางหน่วยรักษาความปลอดภัยของโรงเรียนได้รับแจ้งจากนักศึกษา ก็ได้ส่งคนมาถึงที่เกิดเหตุแล้ว

ในขณะที่พวกเขากำลังจะเข้าไปแทรกแซง ร่างสองร่างกลับปรากฏขึ้นขวางหน้าพวกเขาไว้

"ท่านคณบดีทั้งสอง"

ผู้ที่ปรากฏตัวย่อมเป็นหลิวฝูเฟิงและเหอเทียนหมิง

"อย่าเพิ่งรีบเข้าไปขวาง รอดูก่อน"

หลิวฝูเฟิงหันกลับมา พูดกับหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"แต่ว่า......"

หัวหน้าหน่วยย่อมกังวลว่าถ้ากลุ่มของเย่เฉินตีกันขึ้นมาจริงๆ แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น ความรับผิดชอบจะตกมาอยู่ที่เขา

แต่เมื่อคณบดีที่มีตำแหน่งเป็นรองแค่อธิการบดีเอ่ยปาก ทำให้เขาไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไป

"วางใจเถอะ มีพวกเราสองคนอยู่ คงไม่เกิดเรื่องร้ายแรงอะไรหรอก"

หลิวฝูเฟิงย่อมรู้ว่าเขากังวลเรื่องอะไร จึงเอ่ยปากปลอบใจ