บทที่ 25 เจินเซียง สตรีมเมอร์สายอาหาร

บทที่ 25 เจินเซียง สตรีมเมอร์สายอาหาร

【แอนตี้ตัวน้อยของเจินเซียง: รายการเด็กสุดโปรดของฉันมาอีกแล้ว! ทุกคน กดไลก์รัวๆ เลย! ฉันตั้งตารอให้สตรีมเมอร์มีอาการแพ้ท้องอยู่นะ! หึๆๆ】

【หมิงฉือจวิน: คราวที่แล้วฉันกินข้าวโพดต้มน้ำดำตามที่สตรีมเมอร์แนะนำ บอกได้คำเดียวเลยว่า เน็ตโรงพยาบาลเร็วใช้ได้เลย】

【แฟนคลับหลิงเหอ: ฉันเข้ามาดูนะ แต่ไม่กดไลก์หรอก ไม่อะ แค่เข้ามาป่วนเฉยๆ~】

【เจี่ยลวี่ฉา: แอนตี้แฟนมีเป็นพัน แต่เจินเซียงเหมาไปแล้วครึ่งหนึ่ง! มีใครเป็นเหมือนฉันบ้าง ที่เข้ามาเพื่อด่าเจินเซียงโดยเฉพาะ?】

【แอนตี้แฟนตัวยงของเจินเซียง: ไอ้โง่เจินเซียงน่าจะเขียนคำว่า 'บ้านรวย' แปะไว้บนหน้าผากให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย นอกจากหน้าตาแล้วเขามีดีอะไรอีก? กล้าเรียกตัวเองว่าสตรีมเมอร์สายอาหารได้ยังไง? โคตรตลกเลย!】

【ปิรันย่า: ฉ...ฉันเด็กใหม่ค่ะ ขอถามหน่อยได้ไหมว่าทำไมทุกคนถึงด่าสตรีมเมอร์กันเหรอ?】

【ข้าวโพดต้มน้ำดำของเจินเซียง: เฮ้อ ไอ้โง่เจินเซียงเรียกตัวเองว่าสตรีมเมอร์สายอาหาร แต่ความจริงก็เป็นแค่คนรวยปัญญาอ่อนคนหนึ่ง อาหารทุกอย่างที่เขาแนะนำมัน... เกินจะบรรยายจริงๆ การที่เขากินจนอ้วกแตกเหมือนคนแพ้ท้องมันไม่น่าตลกไปหน่อยเหรอ?!】

【พริกต้มของเจินเซียง: เขามันก็แค่ตัวตลก!】

【น้ำพริกกระเทียมน้ำตาลกรวดของเจินเซียง: เจินเซียงมีของห่วยๆ มานำเสนอทุกอีพีแหละ ตั้งตารอได้เลย!】

【แอนตี้ตัวน้อยของเจินเซียง: ไม่ต้องพูดอะไรมาก ตราบใดที่คุณเกลียดเจินเซียง เราก็คือพี่น้องกัน!】

ยอดไลก์พุ่งทะยานจนทะลุหนึ่งล้านอย่างรวดเร็ว... ผู้ช่วยวิ่งไปหาเจินเซียงแล้วกระซิบว่า "ครั้งนี้บริษัทมีคำสั่งเด็ดขาดให้คุณพยายามเลือกอาหารธรรมดาๆ หน่อย ถึงมันจะไม่อร่อยก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าคุณส่งแฟนคลับเข้าโรงพยาบาลอีกละก็ ชื่อเสียงของคุณกู่ไม่กลับแน่"

เจินเซียงถามด้วยความงุนงง "อาหารแบบไหนถึงจะเรียกว่าธรรมดาล่ะ? ของที่ฉันแนะนำไปก่อนหน้านี้ก็ธรรมดามากเลยนะ!"

ข้าวโพดต้มน้ำดำ, พริกต้ม, น้ำพริกกระเทียมน้ำตาลกรวด, กล้วยตุ๋นต้นหอมไฟแรง... ผู้ช่วยคิดในใจ: ...เวรเอ๊ย นี่นายเรียกของพวกนั้นว่าอาหารธรรมดาเรอะ?!

ผู้ช่วยปาดเหงื่อบนหน้าผาก "ครั้งนี้ฉันจะจับตาดูคุณเอง"

เจินเซียงหยุดเดินที่หน้าแผงลอยแห่งหนึ่ง

ผู้ช่วยมองตามไป และก็เป็นอย่างที่คิด มันคือเมนูปลาไร้ก้างตุ๋นแอปเปิล!

ผู้ช่วยรีบส่งสัญญาณให้ตากล้องแพนกล้องหนี และรีบลากตัวนายน้อยออกไปทันที

เจินเซียงเดินไปที่แผงขายวัตถุดิบธรรมชาติ "มะเขือยาวพวกนี้ราคาเท่าไหร่?"

เมื่อเห็นว่ามีลูกค้า พ่อค้าก็ตอบกลับอย่างกระตือรือร้น "คุณลูกค้าตาถึงมากครับ ผมเพิ่งรับพวกมันมาจากสวนผักผลไม้เมื่อเช้านี้เอง สดใหม่สุดๆ! ราคาเต็ม 470 เหรียญดาว แต่เห็นว่าคุณหล่อขนาดนี้ ผมลดให้เหลือ 450 เหรียญดาวก็แล้วกัน!"

"แพงกว่านี้ได้ไหม?"

"งั้นผมคิด 440 เหรียญดาว... เดี๋ยวนะ แพงกว่านี้เหรอ?!"

เจินเซียงส่ายหน้า มันยังถูกเกินไป

วัตถุดิบธรรมชาติก็เหมือนๆ กันหมดนั่นแหละ สิ่งที่คุณกินเข้าไปควรจะเป็นรสชาติของเงินต่างหาก

หลังจากเดินหาอยู่พักหนึ่ง เขาก็ยังไม่เจออาหารที่อยากซื้อเสียที

เจินเซียงดึงตัวพลเมืองยุคดวงดาวที่กำลังเดินซื้อของอยู่คนหนึ่งมาถาม "คุณรู้ไหมว่าอาหารที่แพงที่สุดในตลาดนี้คืออะไร?"

เมื่อได้ยินดังนั้น ชายคนนั้นก็รู้สึกเหมือนได้เจอผู้ร่วมอุดมการณ์ "โอ้โห! มีแผงขายวัตถุดิบธรรมชาติอยู่สุดทางฝั่งตะวันออกเจ้านึง ขายวัตถุดิบตั้งชิ้นละ 800 เหรียญดาว! พวกนั้นต้องหน้าเงินจนบ้าไปแล้วแน่ๆ! คุณมีกล้องระดับซูเปอร์ด้วยนี่ คุณมาที่นี่เพื่อแฉพวกมันใช่ไหม? คุณต้องแฉพวกพ่อค้าแม่ค้าหน้าเลือดพวกนี้นะ!"

เมื่อได้ยินคำว่า 800 เหรียญดาว ดวงตาของเจินเซียงก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

จู่ๆ ก็มีเงาดำทาบทับลงมาตรงหน้า อวี๋เหยาเงยหน้าขึ้นและเห็นชายหนุ่มแต่งตัวนำสมัยกำลังฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว "เถ้าแก่ ฟังมาว่าวัตถุดิบธรรมชาติของร้านคุณราคา 800 เหรียญดาวเหรอ?"

น้ำเสียงของเขาดูตื่นเต้นมาก แถมยังมีกล้องลอยตามอยู่ด้านหลัง อวี๋เหยาไม่รู้เลยว่าเขากำลังจะทำอะไร

"ใช่แล้วล่ะ แต่วัตถุดิบธรรมชาติของเราอร่อยที่สุดแน่นอน!"

จะอร่อยหรือไม่อร่อยนั้นไม่สำคัญ ขอแค่แพงก็พอแล้ว

เจินเซียงกวาดตามองแผงลอยของอวี๋เหยา "เถ้าแก่ เอาวัตถุดิบธรรมชาติพวกนี้มาอย่างละชิ้น!"

วัตถุดิบธรรมชาติที่วางขายในวันนี้มีทั้งแอปเปิล มันเทศ และมันฝรั่ง