บทที่ 10 มันฝรั่งต้มอร่อยจริงหรือ?

บทที่ 10 มันฝรั่งต้มอร่อยจริงหรือ?

คฤหาสน์ของ 'ชิวไป๋' ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมืองมอนด์สตัดท์ นับเป็นที่พักอาศัยที่ใหญ่โตและหรูหราที่สุดในละแวกนี้

มีข่าวลือหนาหูว่าชิวไป๋ย้ายมาจาก 'นครหลวงปั๋วเท่อ' ซึ่งเป็นเมืองหลักของจักรวรรดิ ไม่มีใครล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา รู้เพียงว่าหลังจากย้ายมาที่เมืองมอนด์สตัดท์เมื่อสามปีก่อน เขาก็ทุ่มเงินมหาศาลกว้านซื้ออสังหาริมทรัพย์และใช้ชีวิตสุขสบายเยี่ยงราชาที่ดิน

นครหลวงปั๋วเท่อเป็นสถานที่แบบไหนกัน? ที่นั่นคือศูนย์กลางที่มีระบบการกระจายอาหารที่สมบูรณ์แบบที่สุด ทั้งยังเป็นที่ประทับขององค์จักรพรรดิและแหล่งรวมเหล่าขุนนางชั้นสูง หากสามัญชนมิได้สร้างคุณูปการใหญ่หลวงแก่จักรวรรดิ ชั่วชีวิตนี้ก็อย่าหวังจะได้เข้าไปตั้งรกรากที่นั่น

อวี๋เหยายืนอยู่หน้าประตูอัตโนมัติ ไม่นานเสียงสังเคราะห์ก็ดังขึ้น

"ตรวจพบอัตลักษณ์: อวี๋เหยา ผู้อยู่อาศัยในเมืองมอนด์สตัดท์ เชิญเข้าได้!"

หลังจากเปลี่ยนรองเท้าเดินในบ้าน หุ่นยนต์พ่อบ้านอัจฉริยะความสูงหนึ่งเมตรก็โค้งคำนับเธออย่างนอบน้อม "สวัสดีครับแขกผู้มีเกียรติ เจ้านายสั่งให้ผมนำทางท่านไปยังห้องรับแขกครับ!"

ห้องรับแขกอันกว้างขวางนั้นว่างเปล่า ไร้เงาของเจ้าของบ้าน

หุ่นยนต์พ่อบ้านอธิบายว่า "ขณะนี้เจ้านายกำลังทำงานวิจัยอยู่ในห้องแล็บ เชิญแขกผู้มีเกียรตินั่งรอสักครู่นะครับ"

"ขอบใจนะ"

บนโต๊ะอาหารที่ตั้งอยู่ไกลออกไป มีจานชามและช้อนส้อมสุดหรูจัดวางไว้อย่างประณีต จานทำจากคริสตัลราคาแพงสลักลวดลายวิจิตรบรรจง ทว่าบนจานหรูหรานั้นกลับมีเพียงมันฝรั่งต้มลูกกลมเกลี้ยงสองลูกวางอยู่

การที่มีปัญญาได้กิน 'อาหารธรรมชาติ' ราคาแพงระยับ แสดงว่าชิวไป๋ต้องร่ำรวยมหาศาลจริงๆ

แต่จานคริสตัลกับมันฝรั่งต้มเนี่ยนะ...

ประตูห้องแล็บเปิดออก ชายชราท่าทางรุงรังเดินลากรองเท้าแตะออกมา ผมสีดอกเลายุ่งเหยิงปรกไหล่ ทะลุผ่านแว่นสายตายาวออกมาคือดวงตาคู่หนึ่งที่เป็นประกายวาววับ

"มาจ่ายค่าเช่ารึ?"

เขาทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะอาหาร หุ่นยนต์รีบเข้ามาผูกผ้ากันเปื้อนให้ทันที ชิวไป๋หยิบมีดและส้อมขึ้นมา หั่นมันฝรั่งชิ้นเล็กส่งเข้าปาก แล้วหลับตาพริ้มด้วยความเพลิดเพลินทันที

นุ่มละมุนลิ้น รสสัมผัสเนียนละเอียด! อาหารธรรมชาติช่างเป็นของขวัญจากพระเจ้าผู้สร้างโลกจริงๆ!

เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยา ชิวไป๋จึงหันมามอง เขาเห็นเด็กสาวนั่งนิ่ง สายตาที่มองมายังจานของเขาดูซับซ้อนพิลึก

ถ้าดูไม่ผิด นั่นมันคือสายตาไม่อยากจะเชื่อ! รับไม่ได้! และดูแคลนอย่างเปิดเผย!!!

ชิวไป๋ผู้มีวิญญาณนักกินซ่อนอยู่ลึกๆ ย่อมทนไม่ได้ที่มีคนมาดูถูกอาหารอันเลิศรส

"นังหนู เธอมีปัญหาอะไรกับ 'ลูกแก้วเซียนทองคำ' ของฉันงั้นรึ?"

มุมปากของอวี๋เหยากระตุกเล็กน้อย

ลูกแก้วเซียนทองคำ? ต่อให้เง็กเซียนฮ่องเต้เสด็จมา มันก็คือมันฝรั่งต้มจืดชืดอยู่ดี!

"มันฝรั่งต้มอร่อยขนาดนั้นเชียวหรือคะ?"

พอเจอสายตาตั้งคำถามของอวี๋เหยา หนวดเคราของชิวไป๋ก็แทบจะชี้ชันด้วยความโมโห "มันฝรั่งต้มอะไรกัน? นี่คือลูกแก้วเซียนทองคำต่างหากเล่า รู้จักไหม?! รสชาติบริสุทธิ์ เนื้อสัมผัสละเอียดอ่อน เป็นเมนูทองคำบนโต๊ะอาหารของพวกขุนนางเชียวนะ! ไม่เคยชิมก็อย่ามาพูดซี้ซั้ว รสชาติของอาหารเลิศรสเป็นสิ่งที่ห้ามกังขา!"

พวกขุนนางนี่น่าสมเพชชะมัด... อวี๋เหยารู้ดีว่าคำอธิบายใดๆ ก็คงไร้ความหมาย

"ที่นี่มีห้องครัวใช่ไหมคะ?"

ชิวไป๋มองเธออย่างระแวง "มีสิ ถามทำไม?"

อวี๋เหยายิ้ม "ฉันจะเล่นมายากลให้ดูค่ะ"

ชาวเมืองมอนด์สตัดท์น้อยคนนักที่จะเตรียมพื้นที่สำหรับทำอาหาร และคนอย่างชิวไป๋ที่สร้างห้องครัวแยกไว้โดยเฉพาะยิ่งหาได้ยากยิ่งกว่า เพราะคนส่วนใหญ่ไม่มีกำลังทรัพย์พอที่จะซื้ออาหารธรรมชาติมากิน

ภายในห้องครัว ผนังทั้งสองฝั่งมีตู้ถนอมอาหารอุณหภูมิห้องขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ตรงกลางเต็มไปด้วยอุปกรณ์ทำครัวครบครัน อาหารธรรมชาติสดใหม่ถูกแยกเก็บไว้อย่างดีในตู้ถนอมอาหาร ราคาของอาหารธรรมชาติโดยทั่วไปอยู่ที่ประมาณ 500 เหรียญดาว การที่ชิวไป๋กักตุนผักไว้ได้มากขนาดนี้ แสดงให้เห็นว่าเขาร่ำรวยมหาศาลจริงๆ