บทที่ 8 เก็บผู้ชายป่าเถื่อนกลับบ้าน

บทที่ 8 เก็บผู้ชายป่าเถื่อนกลับบ้าน

กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้งตลบอบอวลในอากาศ

ภาพเบื้องหน้าปรากฏแก่สายตาอย่างชัดเจน... เสื้อผ้าท่อนบนของชายหนุ่มชุ่มโชกไปด้วยโลหิต พื้นดินใต้ร่างของเขาเจิ่งนองด้วยหยดเลือดสดๆ

รอบกายรายล้อมไปด้วยเศษซากหุ่นรบชิ้นมหึมาที่ยังคงแผ่ไอเย็นยะเยือกและสะท้อนแสงวาววับน่าสะพรึงกลัวท่ามกลางความมืด

ใบหน้าของเขาอาบชุ่มไปด้วยเลือด เส้นผมกระเซอะกระเซิงเกรอะกรังปิดบังคิ้วและตาจนไม่อาจแยกแยะรูปลักษณ์ที่แท้จริงได้

เลือดบนพื้นยังไม่แห้งสนิท แสดงว่าเขาคงมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นานนัก

อวี๋เหยาขมวดคิ้วมุ่น เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก็ต่อเมื่อแน่ใจแล้วว่าชายตรงหน้าไม่มีพิษภัยและคุกคามอะไรไม่ได้

เธอเดินอ้อมร่างนั้น เตรียมตัวจะจากไป

[โฮสต์ ชายตรงหน้าบาดเจ็บสาหัสเจียนตาย คุณแน่ใจหรือว่าจะทิ้งเขาไว้?]

สีหน้าของอวี๋เหยาเรียบเฉย "ฉันเป็นคนมีน้ำใจก็จริง แต่ไม่ใช่พวกใช้อารมณ์พร่ำเพรื่อ สงครามกวาดล้างผู้คนไปมากมาย ฉันไม่ใช่พระผู้ช่วยให้รอด จะไปช่วยทุกคนไหวได้ยังไง? เอาเป็นว่าถ้าถึงพรุ่งนี้ยังไม่มีใครมาช่วยเขา ฉันจะช่วยไว้อาลัยให้ก็แล้วกัน"

[ติ๊ง! เงื่อนไขถูกกระตุ้นสำเร็จ มอบหมายภารกิจย่อย: ช่วยชีวิตชายตรงหน้า

ระยะเวลา: สองชั่วโมง

รางวัลภารกิจ: เกราะป้องกันพลังงาน (เกราะพลังงานโปร่งใสแข็งแกร่งพิเศษ ปกป้องพืชภายในรัศมีจากภัยสงครามและปรับอุณหภูมิให้เหมาะสมที่สุดสำหรับการดำรงชีพของพืช)]

[โฮสต์ ต้องการรับภารกิจย่อยหรือไม่?]

"ภารกิจย่อยปฏิเสธได้ไหม?"

[ได้]

"งั้นฉันปฏิเสธ! ฉันไม่มีปัญญาเลี้ยงเขาหรอก!"

ตอนนี้เธอเป็นแค่ยาจกถังแตก ลำพังตัวเองยังแทบเอาตัวไม่รอด จะเอาต้นทุนที่ไหนไปช่วยและเลี้ยงดูคนอื่น?

[ติ๊ง! การปฏิเสธล้มเหลว! ตรวจพบว่าภารกิจย่อยนี้เป็นภารกิจบังคับที่ไม่อาจปฏิเสธได้ และถือว่าโฮสต์ตอบรับโดยอัตโนมัติ! โฮสต์โปรดดำเนินการทันที หากภารกิจล้มเหลวจะถูก 'กำจัด' ทิ้งทันที!]

อวี๋เหยา: "..."

บ้าเอ๊ย ไอ่ระบบเฮงซวย! จะระยำตำบอนไปถึงไหน?!

"พวกนายมีโปรแกรมทำลายตัวเองบ้างไหม หรือมีไว้ทำลายคนอื่นอย่างเดียว?"

[สิทธิ์ของโฮสต์ไม่เพียงพอ ไม่อนุญาตให้เข้าถึงข้อมูล!]

อวี๋เหยาถอนหายใจแล้วหันหลังกลับไปอย่างจำยอมต่อโชคชะตา

ทันทีที่สัมผัสตัวชายคนนั้น ความรู้สึกแรกคือกลิ่นคาวเลือดฉุนกึก และความรู้สึกที่สองคือ... หมอนี่ตัวหนักชะมัด!!!

จู่ๆ แรงมหาศาลก็บีบรัดรอบคอเธอแน่น อวี๋เหยาดิ้นรนสุดชีวิตแต่ก็ไม่อาจหลุดพ้น

สวรรค์ทรงโปรด เธอเพิ่งจะแตะตัวเขาเองนะ เขาไม่ได้หมดสติอยู่หรอกเหรอ? สัญชาตญาณระวังภัยจำเป็นต้องสูงขนาดนี้เลยหรือไง?!

ชายตรงหน้าลืมตาขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ นัยน์ตาคู่สวยฉายแววอำมหิตเจือกลิ่นอายเลือดและแรงกดดันแห่งความตาย

ท่อนแขนแกร่งดั่งเหล็กกล้ารัดคออันบอบบางของเธอไว้แน่น

"เฉาโหย่วเฉียน ช่วยด้วย!!!"

[ติ๊ง! ตรวจพบอันตรายเกินควบคุมต่อโฮสต์ ระบบกำลังเริ่มการแทรกแซง!]

ร่างของชายคนนั้นโงนเงนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะล้มฟุบลงกับพื้น ดวงตาปิดสนิท

[ติ๊ง! ภัยคุกคามถูกกำจัดแล้ว!]

อวี๋เหยานอนแผ่หลากับพื้นอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะยันตัวลุกขึ้น

[ชายตรงหน้าเป็นบุคคลอันตรายขั้นสูง โฮสต์โปรดคำนึงถึงความปลอดภัยของตนเอง]

อวี๋เหยาแตะลำคอที่บวมแดงและเจ็บแปลบเบาๆ "ซี๊ด... รู้อย่างนี้แล้วยังจะให้ฉันช่วยเขาอีกเหรอ? ตกลงหมอนี่เป็นใครกันแน่?"

[สิทธิ์ของโฮสต์ไม่เพียงพอ ไม่อนุญาตให้เข้าถึงข้อมูล!]

อวี๋เหยา: "..."

เธอเหนื่อยจะด่าคำว่า "ระบบเฮงซวย" แล้วจริงๆ

โชคดีที่เวลานี้ไม่ค่อยมีใครออกมาเดินเพ่นพ่านในเขตที่พักอาศัย ไม่อย่างนั้นอวี๋เหยาคงตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนแน่ๆ

เธอเหวี่ยงเจ้าคนป่าเถื่อนที่เกือบจะบีบคอเธอตายลงบนเตียงอย่างไม่ไยดี

อวี๋เหยาสะบัดแขนที่ชาจนไร้ความรู้สึก แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้เย็นเฉียบ

"ภารกิจหินชะมัด!"

[ร้านค้าระบบมี 'ยารักษาบาดแผลครอบจักรวาล' จำหน่าย (สามารถรักษาบาดแผลได้ทุกชนิด) โฮสต์ต้องการใช้ 200 แต้มเพื่อแลกเปลี่ยนหรือไม่?]

สองร้อยแต้ม... "เฉาโหย่วเฉียน นายรู้ตัวไหมว่านายเริ่มเหมือนตัวอะไรเข้าไปทุกที?"

[?]

"พวกนายทุนหน้าเลือดไงล่ะ!"

[ระบบทำการปิดกั้นคำหยาบอัตโนมัติ... โฮสต์ต้องการใช้ 200 แต้มเพื่อแลกเปลี่ยนยารักษาบาดแผลครอบจักรวาลหรือไม่?]

เจ้าคนป่าเถื่อนปรากฏตัวแล้ว! ขอโหวตคะแนนและเช็คชื่อเป็นกำลังใจด้วยนะคะ~