บทที่ 6 - ฝูงแมลงบุก

บทที่ 6 - ฝูงแมลงบุก

พลั่วพลังงานนี้มอบความสะดวกสบายและความรวดเร็วถึงขีดสุดจริงๆ น้ำหนักของมันเบาหวิวไม่เหมือนพลั่วเหล็กทั่วไป ทำให้ใช้งานได้ง่ายดายโดยไม่ต้องออกแรงมากนัก

【คำเตือน! คำเตือน! ตรวจพบฝูงแมลงปรากฏตัวห่างจากพิกัดนี้หนึ่งพันเมตร โฮสต์โปรดอพยพทันที!】

เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นกะทันหัน อวี๋เหยาหันหลังกลับแล้วออกวิ่งทันที

คำพูดของระบบเป็นสิ่งที่เชื่อถือได้เสมอ

จู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากที่ไกลๆ ฟังดูเหมือนเสียงของอู๋ฉินเปี๊ยบ

อวี๋เหยาชะงักฝีเท้า

เผยเหลียงกับคนอื่นๆ ไม่รู้ว่าโยนถุงขยะทิ้งไปตอนไหน ต่างพากันวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น

เผยเหลียงหันกลับไปมองอู๋ฉินที่ข้อเท้าแพลง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะวิ่งตามคนอื่นไป

อู๋ฉิน ถ้าเธอตายที่นี่ก็อย่าโทษฉันเลยนะ! ใครจะไปรู้ล่ะว่าวันนี้มาเก็บขยะแล้วจะเจอกองทัพแมลง! ขืนฉันกลับไปช่วยเธอ มีหวังโดนรุมกัดตายไปพร้อมกันแน่ เธออยู่ข้างหลังช่วยถ่วงเวลาให้พวกเราหน่อยเถอะ!

อวี๋เหยากำหมัดแน่น ก่อนจะตัดสินใจวิ่งย้อนกลับไปทางทิศที่อู๋ฉินอยู่อย่างแน่วแน่

เผยเหลียงเหลือบมองอวี๋เหยาด้วยความตกใจ คิดว่ายัยนี่คงบ้าไปแล้ว

แต่ก็ดีเหมือนกัน พวกขยะสมควรตายไปตั้งนานแล้ว!

【คำเตือน! โฮสต์โปรดวิ่งไปในทิศตรงกันข้ามทันที การไม่ยอมออกจากพื้นที่นี้จะทำให้ชีวิตของคุณตกอยู่ในอันตราย!!】

อวี๋เหยาไม่หยุดฝีเท้า

【โฮสต์ โปรดปฏิบัติตามคำสั่งเดี๋ยวนี้!】

"เฉาโหย่วเฉียน ฉันไม่ใช่เครื่องจักรเลือดเย็นไร้ความรู้สึกนะ จะให้ฉันทิ้งคนที่ดีกับฉันจริงๆ ได้ยังไง?!"

เธอทนไม่ได้ที่จะต้องติดค้างใคร และไม่อยากมีตราบาปในใจ

คราวนี้ระบบเงียบไป

เมื่ออู๋ฉินเห็นอวี๋เหยา แววตาของเธอก็เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและตกใจ แต่ก็ยังพยายามโบกมือไล่อย่างสุดชีวิต "เหยาเหยา ไม่ต้องห่วงน้า รีบหนีไป! แมลงพวกนั้นมากันเป็นฝูงเลย!"

อวี๋เหยานั่งยองๆ ประคองเธอขึ้นมา "ยังเดินไหวไหมคะ?"

อู๋ฉินผลักเธอ "เด็กโง่ รีบหนีไปเร็วเข้า!"

เสียงหึ่งๆ บาดหูดังระงม นกดูร้ายปากแหลมคอยาวโฉบลงมาจากท้องฟ้า พ่นพิษลงมาไม่ขาดสาย แมลงนานาชนิดคลานยั้วเยี้ยมาตามพื้นดิน รุกคืบเข้ามาอย่างหนาแน่นราวกับคลื่นยักษ์

ไม่ทันแล้ว... อวี๋เหยาประคองอู๋ฉินเดินไปอย่างทุลักทุเล

แม้ในวาระสุดท้าย ชีวิตก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรดูแคลน

พิษถูกพ่นลงมาใกล้เท้าของอวี๋เหยา ส่งเสียงฉ่าๆ น่าสยดสยอง

【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังเผชิญสถานการณ์วิกฤต ต้องการเปิดร้านค้าระบบเพื่อซื้อยาฆ่าแมลงชนิดพิเศษหรือไม่?】

"เปิดเลย!"

【กำลังเปลี่ยนหน้าต่างให้คุณ...】

นกดุร้ายส่งเสียงร้องยาวเหยียด พ่นพิษลงมาอีกระลอก ไล่ล่าอวี๋เหยาพวกเธออย่างไม่ลดละ

【ยินดีด้วยโฮสต์ เปิดร้านค้าระบบสำเร็จ! มอบคะแนนให้หนึ่งร้อยคะแนนสำหรับการใช้งานครั้งแรก ต้องการใช้หนึ่งร้อยคะแนนเพื่อซื้อยาฆ่าแมลงชนิดพิเศษหรือไม่ (ดาวข่มของเหล่าแมลง สามารถทำให้แมลงสูญเสียพลังโจมตีภายในสองชั่วโมง)?】

ให้มาหนึ่งร้อยแล้วก็ให้ใช้หนึ่งร้อยเลยเนี่ยนะ สุดยอดจริงๆ... แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตแล้ว "ยืนยัน!"

【ติ๊ง! ทำรายการสำเร็จ! ยินดีด้วยโฮสต์ได้รับยาฆ่าแมลงชนิดพิเศษ!】

สเปรย์ยาฆ่าแมลงกระป๋องสีขาวปรากฏขึ้นในมือของอวี๋เหยาทันที เธอฉีดพ่นไปรอบๆ ตัวอย่างไม่ลังเล

แมลงที่อยู่ใกล้เคียงหยุดชะงักทันทีราวกับถูกแช่แข็ง ขยับเขยื้อนไม่ได้

แมลงตัวอื่นๆ เริ่มหยุดนิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนพวกที่อยู่ด้านหลังสัมผัสได้ถึงอันตรายจึงพากันถอยร่นกลับไปทางเดิม

อวี๋เหยาประคองอู๋ฉินเดินหน้าต่อไป จนกระทั่งทิ้งระยะห่างออกมาได้ไกลพอสมควรและแน่ใจว่าไม่มีแมลงตามมาแล้ว เธอถึงได้วางใจลงเปราะหนึ่ง

อวี๋เหยาช่วยพาอู๋ฉินนั่งพิงเสาหินเพื่อพักผ่อน ส่วนตัวเองก็ทรุดลงกับพื้น มือยังคงกำกระป๋องสเปรย์แน่น

ยาฆ่าแมลงนี่ได้ผลชะงัดนัก แต่ก็หมดเร็วเหมือนกัน แค่แป๊บเดียวก็แทบจะเกลี้ยงกระป๋องแล้ว

อู๋ฉินยังคงขวัญเสียไม่หาย เธอมองกระป๋องในมืออวี๋เหยาด้วยความเหลือเชื่อ "นี่นักวิจัยคนนั้นก็ให้มาเหมือนกันเหรอ? ไล่แมลงได้จริงด้วย วิเศษไปเลย! แต่หนูห้ามบอกใครนะ ของดีแบบนี้เดี๋ยวจะมีคนโลภอยากได้!"

อวี๋เหยาไม่ได้ปฏิเสธ เธอเออออไปตามน้ำแล้วชวนคุยเรื่องอื่นต่อ