บทที่ 353 - คุณปู่กลับมาอย่างยิ่งใหญ่

ปัง!

ร่างจำแลงสีทองด้านหลังชายคนเบื้องบนแตกกระจาย กลายเป็นละอองพลังงานสีทองปลิวว่อนราวกับกลีบดอกไม้

ท่ามกลางความเงียบสงัดของทุกคน ร่างของชายชราค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น พลังวิญญาณ พลังกาย และพลังเลือดลมในร่างไหลเวียนอย่างรวดเร็ว เกิดเป็นวงจรพลังงานประหลาด วงจรพลังงานที่พลุ่งพล่านเหล่านั้นถักทอเป็นลวดลายพลังงานรูปร่างคล้ายหัวเสือ

ชายชรามองท้องฟ้าดวงดาวโบราณที่กางอยู่บนฟ้าด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

จากนั้นก็คว้าคอร่างไร้หัวของชายคนเบื้องบนไว้ ยื่นมือเข้าไปกระชากแถบไฟ LED หลากสีที่เหมือนโครงข่ายประสาทออกมาจากคอที่เละเทะ

"ปู่?!"

วินาทีที่เห็นร่างนั้นชัดเจน ขอบตาอู๋เสียนก็ร้อนผ่าว อยากจะตะโกนเรียก แต่ลำคอกลับตีบตันด้วยความตื่นตะลึงจนพูดไม่ออก

ถ้าสัมผัสไม่ผิด ปู่ดูเหมือนจะฟื้นฟูพลังวิญญาณกลับมาระดับเก้าแล้ว

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ระเบิดออกมาจากพลังวิญญาณระดับเก้านั้น และวงจรพลังงานประหลาดที่หมุนวนรอบกาย ซึ่งอัดแน่นไปด้วยพลังราวกับนิวเคลียร์ที่พร้อมระเบิด

ประเด็นคือลูกถีบเดียวระเบิด "แตงโม" ชายคนเบื้องบนจนเละ... เหลือเชื่อเกินไปแล้ว

"เชี่ย ผู้บำเพ็ญกายระดับสิบ!" หวางเสี่ยวชงร้องเสียงหลง "ยอดฝีมือสายกายภาพระดับเทพมาจากไหนเนี่ย?"

ข้างๆ หวังเฟิงเหนียนสายตาเป็นประกาย ใบหน้าเหี่ยวย่นแดงระเรื่อด้วยเลือดลมที่สูบฉีด ตื่นเต้นจนหน้าตาสดใสขึ้นมาทันตา

จ้องมองร่างชายชราบนท้องฟ้า ความทรงจำเหมือนถูกดึงย้อนกลับไปสู่วันวานอันรุ่งโรจน์ในพริบตา

เขาในวัยหนุ่ม ก็เคยแหงนมองแผ่นหลังนี้ด้วยความเลื่อมใส จนยอมเดินตามบนเส้นทางที่ "หวนกลับไม่ได้" นี้

"ผู้บำเพ็ญกายระดับสิบ?" อู๋เสียนไม่เข้าใจ

หวางเสี่ยวชงพูดลิ้นรัว "ก็คือ... ก็คือ... เพดานของสายผู้บำเพ็ญกายพลังวิญญาณ ปู่ผมฝึกมาค่อนชีวิต ยังอยู่แค่ระดับเก้าเอง"

"อ้อ" อู๋เสียนฟังแล้วก็ยังไม่ค่อยเก็ท แต่รู้ว่าเทพ

"ดูนั่นสิ วงจรพลังงานรอบตัวยอดฝีมือคนนั้นก่อตัวเป็นรูปเสือ นั่นคือ [นิมิตวิญญาณ] ที่เป็นเอกลักษณ์ของผู้บำเพ็ญกายระดับสิบในตำนาน" หวางเสี่ยวชงอธิบาย ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่

"ระดับสิบ?" หวังเฟิงเหนียนแอบยิ้มในใจ มองอู๋เสียนด้วยสายตาเร่าร้อน พูดสั้นๆ ว่า "ม้วนภาพแกนดำเดินดิน พูดงี้เข้าใจยัง? แถมยังเป็นแบบดาวเต็ม รอยลิขิตเต็ม ค่าสถานะห้ามิติและค่าพลังอัปได้ไม่จำกัดอีกต่างหาก"

อู๋เสียนหัวใจกระตุก เข้าใจถึงความน่ากลัวของพลังปู่ได้ทันที

ม้วนภาพแกนดำในร่างมนุษย์? แถมเลเวลตัน ค่าสถานะเติบโตได้ไม่จำกัด?

"ปู่เขา..."

ใครจะไปคิดว่าชายชราที่เก็บขยะเลี้ยงเขามาในย่านสลัม จะกลายเป็น "ซูเปอร์แมน" ขนาดนี้?

"อะไรนะ? นั่นปู่พี่เสียนเหรอ?" หวางเสี่ยวชงตกใจตาโต

...

เหนือฟ้าเมืองเย่าหยาง

ผู้ว่าการหยางและชุยเหวินเซวียนยืนอึ้ง ผ่านไปพักใหญ่กว่าจะตั้งสติจากความตกตะลึงเมื่อครู่ได้

"นิมิตวิญญาณ ผู้บำเพ็ญกายระดับสิบ? ไม่ทราบว่าท่านผู้อาวุโสคือ..." ประธานพันธมิตรระดับมณฑลถามด้วยความเหลือเชื่อ

ชุยเหวินเซวียนกับผู้ว่าการหยางมองลงไปที่หวังเฟิงเหนียนด้านล่าง ก็พอจะเดาอะไรได้ลางๆ

แต่ยิ่งเดาได้ หัวใจก็ยิ่งเต้นแรง

หันไปดูนายพลจากกองทัพข้างๆ มองชายชราด้วยสายตาเหมือนติ่งเจอไอดอล ความศรัทธาเทิดทูนแทบจะล้นออกมาจากดวงตา

นั่นคือตำนานที่เล่าขานกันในกองทัพ เป็นตำนานที่ไม่สามารถพูดถึงในที่แจ้งได้

เทพเจ้าในใจของทหารรุ่นเก่า

ไม่นึกเลยว่าตำนานผู้นี้จะยังมีชีวิตอยู่

ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน สายตาเรียบเฉยของอู๋หมิงชางกวาดมองทุกคน "มีความคิดอยากจะรายงานเรื่องของข้าให้เบื้องบนรู้ไหม?"

"เป็นไปได้ยังไงครับ" นายพลกองทัพตื่นเต้นจนพูดไม่ถูก "แค่ไม่นึกว่าท่านจะยังมีชีวิตอยู่"

ล้อเล่นน่า พวกเขาอุตส่าห์รวมหัวกันล่าคนเบื้องบนขนาดนี้ หัวเรือเดียวกับอู๋หมิงชางชัดๆ

เพราะคนตรงหน้านี้คือผู้บุกเบิกการต่อต้านการปกครองของเบื้องบนตัวจริง!

"ผู้บำเพ็ญกายระดับสิบช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ!" ชุยเหวินเซวียนถอนหายใจด้วยความเลื่อมใส ประสานมือคารวะ

"ผู้น้อยหยางชือ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบท่านอาวุโสอู๋" ผู้ว่าการหยางก็รีบแสดงความเคารพตาม

เจอกับคำเยินยอของทุกคน อู๋หมิงชางโบกมืออย่างเฉยเมย "อุตส่าห์ล่าเหยื่อเบื้องบนได้ตัวหนึ่ง มาคุยเรื่องส่วนแบ่งกันก่อนดีกว่าไหม?"

"เอ่อ..." ผู้ว่าการหยางและคนอื่นๆ มองหน้ากันยิ้มๆ "แล้วแต่ท่านอาวุโสจะจัดการเลยครับ"

อู๋หมิงชางหัวเราะเบาๆ ดึงแถบไฟ LED ออกมาจากโครงข่ายประสาทนั้นเส้นหนึ่ง แล้วโยนส่วนที่เหลือให้ทุกคน

ฟึ่บ!

วินาทีต่อมา ก็กลายเป็นเงาจางหายไป ปรากฏตัวต่อหน้าอู๋เสียนทั้งสามคนข้างล่าง

"ท่านหัวหน้ายังสง่างามไม่เปลี่ยนเลยนะครับ!" หวังเฟิงเหนียนยิ้มต้อนรับ

"คุณปู่อู๋สวัสดีครับ ผู้น้อยหวังเสี่ยวชง... บ้านอยู่เขตเมืองใหม่ หมู่บ้านชุนหยาง แถวที่สี่ บ้านเลขที่ยี่สิบแปดครับ" หวางเสี่ยวชงแนะนำตัวตะกุกตะกัก

หวังเฟิงเหนียนเห็นแล้วก็แอบส่ายหัว

"เป็นเด็กดีนะเรา" อู๋หมิงชางยิ้มตบไหล่หวังเสี่ยวชงเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ "พยายามเข้า พรสวรรค์ด้านกายภาพของเธอดูเหมือนจะดีกว่าปู่เธอเยอะ"

หวังเสี่ยวชงพยักหน้าหงึกหงัก ตื่นเต้นจนน้ำตาแทบไหล

โดนยอดฝีมือผู้บำเพ็ญกายระดับสิบตบไหล่เชียวนะ เป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลขนาดไหน?

"ปู่ครับ ในที่สุดปู่ก็กลับมา"

อู๋เสียนขอบตาแดงก่ำ พูดเสียงเบา

การกลับมาเจอกันของลูกผู้ชายในครอบครัว ไม่ต้องมีคำพูดซาบซึ้งอะไรมากมาย

"การเติบโตของเจ้าเสียนต่างหาก ที่ทำเอาปู่ตกใจจนแทบไม่เชื่อสายตา" อู๋หมิงชางชื่นชม "ท้องฟ้าดวงดาวประหลาดเมื่อกี้ หลานเป็นคนเรียกออกมาเหรอ?"

"ครับ" อู๋เสียนพยักหน้ายิ้ม "ไว้เดี๋ยวเล่าให้ฟังละเอียดๆ ครับ"

อู๋หมิงชางไม่รีบร้อน ยื่นแถบไฟ LED หลากสีให้อู๋เสียน "เอาไปสิ เผื่อวันหน้าอยากสร้างม้วนภาพแกนดำ อาจจะได้ใช้"

"นี่คือแหล่งพลังเทพของคนเบื้องบนเหรอครับ?" อู๋เสียนรับมาดูอย่างสนใจ

อู๋หมิงชางพยักหน้าเรียบๆ "สสารต้นกำเนิดกฎเกณฑ์ที่สกัดด้วยวิธีพิเศษ เดิมทีเป็นผลผลิตที่บรรพชนรุ่นแรกสร้างขึ้นเพื่อวิจัยม้วนภาพแกนดำ จนกระทั่งมีคนค้นพบว่าสิ่งนี้สามารถฝังในร่างกายมนุษย์ มอบพลังดุจเทพเจ้าให้ แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป"

ประโยคสั้นๆ ไม่กี่คำ ทำให้อู๋เสียนได้รับข้อมูลสำคัญมากมาย

สสารต้นกำเนิดกฎเกณฑ์?

ดูเหมือนจะเป็นพลังงานที่ทรงพลัง บริสุทธิ์ และเข้าใกล้แก่นแท้ของการสร้างสรรค์มากกว่าพลังกฎเกณฑ์ทั่วไป

"สรุปคือโลกเบื้องบนใช้พลังนี้ปกครองโลกเหรอครับ?" อู๋เสียนวิเคราะห์ถาม

"อืม" อู๋หมิงชางตอบเรียบๆ "สิ่งที่ควรจะเป็นผลประโยชน์ของคนทั้งโลก สุดท้ายกลายเป็นรากฐานอำนาจและความปรารถนาของคนกลุ่มหนึ่ง ทรยศเจตนารมณ์ดั้งเดิมของบรรพชนอย่างสิ้นเชิง

ทุกวันนี้โลกเบื้องล่างอยากจะสัมผัสสสารต้นกำเนิดกฎเกณฑ์ไม่ใช่เรื่องง่าย"

อู๋เสียนเข้าใจทันที "วิธีการสกัดถูกเบื้องบนผูกขาดปิดกั้นไว้?"

ปู่ไม่ปฏิเสธ แล้วพูดเยาะเย้ยว่า "น่าเสียดายที่พลังภายนอกก็คือพลังภายนอก พลังที่ไม่ควรเป็นของตัวเองย่อมควบคุมได้ยาก ยิ่งพึ่งพาพลังนี้มากเท่าไหร่ ปัญหาที่คนเบื้องบนต้องเจอก็ยิ่งเยอะ

พลังน่ะ ท้ายที่สุดแล้วพึ่งพาการฝึกฝนของตัวเองนั่นแหละมั่นคงที่สุด"

อู๋เสียนสัมผัสสสารต้นกำเนิดกฎเกณฑ์ที่ไหลเวียนอยู่ในแถบไฟ LED แม้จะดูไม่ค่อยเข้าใจ แต่ในหัวกลับนึกถึงปู่สามขึ้นมา

ในสายตาเขา ปู่สามอาจจะไขความลับวิธีการสกัดสสารต้นกำเนิดกฎเกณฑ์นี้ได้

ระหว่างที่คุยกัน เจ๊เถียวและคนในสโมสรก็พากันเดินเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น มองดูปู่ด้วยสายตาเหมือนมองเทพเจ้า

(จบแล้ว)